TiensTiens

(foto: freddy Willems)

Ruby is niet meer onder ons. Het was in april vorig jaar dat Ruby uit het raam van haar groezelige flatje in de grauwe Twin Towers aan de rand van het Rabot is gesprongen.

Ruby was op slag dood, geen hulp kon baten.

Vijf politiecombi's met huilende sirenes, twee ziekenwagens met blauwe zwaailichten, de civiele bescherming, reanimatieteams of brandweer: niemand die erin slaagde om Ruby opnieuw leven in te blazen.

Men trok in spoedtempo een tentje op om het stoffelijk overschot van Ruby aan het oog van kijklustige ramptoeristen te onttrekken.

Ik blijf het eigenaardig vinden, ik kan er nog steeds met mijn verstand niet bij, waarom Ruby precies op die prille, veelbelovende lentedag in april de onherroepelijke en onomkeerbare beslissing nam om zichzelf uit het raam te gooien om op het grijze asfalt te pletter te storten.

De middag daarvoor had ik haar nog gesproken en er leek geen vuiltje aan de lucht. Ze zat, zoals meestal als het niet te koud was, op de trappen van de inkomsthal van haar treurige woonkazerne. Nieuwsgierig als ze was, wilde Ruby de inhoud van mijn boodschappentas inspecteren. Het pak met sponsjes dat ze in mijn tas aantrof, genoot haar bijzondere aandacht.

'Can I get one?' vroeg ze. Blijkbaar waren Ruby en ik op hetzelfde tijdstip tot het inzicht gekomen dat het, al veel te lang uitgestelde, moment van de Grote Lenteschoonmaak was aangebroken.

Een nieuwe lente, een propere voorruit.

Ik rolde haar een sigaretje, we gingen op de stoep zitten en zij vertelde mij over haar geboorteland Ghana en over haar familie die daar was moeten achterblijven. Ze vertelde mij over haar jongste zusje dat zoveel knapper en zoveel intelligenter was dan zijzelf en dat in België voor veearts wilde studeren. Ze zei dat ik beter mijn haar kort kon knippen als ik een nieuw lief wou vinden. En ze had weer eens een stuk papier gekregen van weer eens een andere bevoegde instantie inzake migratie dat ik voor haar moest vertalen.

We spraken met elkaar af om spoedig nog eens een Guinness te gaan drinken in het Afrikaans café op de hoek aan de overkant. Zoals de meeste Afrikanen was Ruby dol op het zwarte, kloeke brouwsel uit Ierland dat eten en drinken tegelijk is.

'It makes your body strong and warm', pleegde ze altijd te zeggen.

Ruby, een lente of vijfentwintig jong, die mooie, levenslustige, stralende, energieke prachtmeid met haar blinkende pretoogjes, altijd een brede glimlach op haar gezicht, zelfs als ze op het punt stond om in huilen uit te barsten...

Wat kon ik haar, als blanke stresshaas, benijden omwille van de simpele, maar wonderwijze levensfilosofie die ze uit haar continent had ingevoerd: 'Vous avez l'heure, on a le temps'.

Pluk de dag, se debrouiller, zijn plan trekken, gisteren is voorbij en het verleden telt niet en morgen zien we wel. On verra bien. Dat heb ik van Ruby opgestoken.

Toen ik de volgende middag de stad wou intrekken langs mijn reguliere route, voorbij de stalinistische woontoren van Ruby, werd ik tegengehouden door een politieagent. Ten gevolge van een 'persoonsongeluk' moest ik een omwegje maken. De buurtbewoners stonden achter het blauwe lint samengetroept en keken omhoog.

'Het was die jonge negerin op de zeventiende verdieping', zei er iemand.

'Wat zou haar toch hebben bezield om te springen?', vroeg een andere retorisch.

Toen wist ik al hoe laat het was, het was verdomme vijf na twaalf.

Op hetzelfde moment ergens in Ghana: kinderen die spelen rond een waterput, de zon die zindert aan de blauwe hemel, een oude timmerman die een boomhut bouwt voor zijn nageslacht.

Elke ochtend zet ik loeihard the Kaiser Chiefs op. 'Ruby, Ruby, Ruby'...Op de plaats waar Ruby is geland zal er tijdens de maand april elke dag een kaarsje branden in een fles Guinness.

Ruby toch !

LIEVEN DEFLANDRE