TiensTiens

“Zolang de verbeelding gespaard blijft, zal de stad ontstaan. Zolang de stad gespaard blijft, zal de ontmoeting bestaan”

Beste Gentenaar of gestrande reiziger,

Voor je ligt het tweede nummer van TiensTiens. Een goed gevulde stadskrant met in het midden een katern met bijdragen van wijkreporters: SamSam.

Steeds op zoek naar hoopvolle sporen en broeihaarden van creativiteit in de stad, belichten we opnieuw enkele initiatieven van bevlogen individuen en organisaties. Buiten de schijnwerpers van de citymarketing geven ze vorm aan de toekomst van het stadsleven. Soms uit pure noodzaak, zoals bij de belangenverdediging van sociale huurders, maar soms ook bij wijze van experiment, zoals in woonproject De Cirk in de Zebrastraat.

(foto: carmendevos & mel-pin)

Erwin Mortier mag dan al de nieuwe stadsdichter zijn, geen enkele (van oorsprong) Gentse dichter heeft meer over steden geschreven dan Stefan Hertmans. U kent hem van het gedicht op de zijgevel van de Vooruit en misschien iets minder als docent aan de Gentse kunstacademie. Na dit interview kent u bovendien zijn mening over Vlaamse steenratten, vergeetplaatsen en postkaarturbanisme, maar laat dat u vooral niet tegenhouden om verder te lezen.

Van onze reporter ter plaatse

(foto: carmendevos)

Begin mei deed een zelfverklaarde ‘kritische massa’, gewapend met trappers en fietsbellen, de pleinen op het Zuid volstromen. Zo’n ‘Critical Mass’ die zich voortbeweegt met trapkracht, daar is Koning Auto vast niet tuk op… TiensTiens ging mee de straat op om de schade op te meten.

(foto: carmendevos)

Het is alweer van begin mei geleden dat onze stedelijke jachthaven de sluizen heeft mogen openen. Met veel plezier en poeha was dat. Eerst een heus feest en vuurwerk, en daarna dat frisse idee om de mensen over het water te laten lopen. De natte droom van vele ouders en kinderen uit de buurt.

(foto: Freddy Willems)

Mijn utopische stad is een stad van ontmoetingen. Een stad waar wonen, werken, ontspanning en cultuur hand in hand gaan, door elkaar heen en niet naast elkaar. Een utopie mag dan een niet te verwezenlijken ideaal zijn, initiatieven in die richting bestaan. Eén daarvan is een project in de Zebrastraat: De Cirk. Een cirkelvormig complex waarvan zowel de architectuur als de bestemming aandacht verdienen. Wonen in een socio-culturele omgeving, luidt er het motto. Bewonderenswaardig en inspirerend in een tijd waarin teruggetrokkenheid troef is.

In Gent duikt op ongeregelde tijdstippen de vereniging DogmaNulNul op in het straatbeeld. Ze maakt er een sport van om met verrassende acties iedereen op het verkeerde been te zetten. TiensTiens botste op Nicolas en Tasha van DogmaNulNul en voelde hen aan de tand.

(foto: carmendevos)
Eric Goeman

De wereld is een dorp geworden. Dit proces heeft natuurlijk effecten op de stad. In het wereldwijde dorp spreekt men af hoe de economie georganiseerd wordt of wie men de oorlog verklaart. Die beslissingen, die zich boven ons hoofden afspelen, kunnen een rechtstreekse invloed hebben op de stad. Als er in Gent Irakese vluchtelingen toestromen, als de tarieven van De Lijn opslaan omdat het een privé-bedrijf wordt of als Sidmar uit de Gentse haven vertrekt, dan heeft dat allemaal met de geglobaliseerde economie en politiek te maken. TiensTiens zocht Eric Goeman op voor een gesprek over die verhoudingen tussen de wereld en de stad. Goeman is onder meer bekend van de andersglobalistische organisatie ATTAC en van de jaarlijkse debatten op de Gentse Feesten.

De Vlaamse regering wil tegen juli 2005 een nieuw ontwerp van gemeentedecreet goedgekeurd krijgen in het Vlaams Parlement. Zo zouden alle steden en gemeenten de nieuwe spelregels kennen vóór de gemeenteraadsverkiezingen van oktober 2006. Wie een grondige reorganisatie van de stedelijke en gemeentelijke instellingen verwachtte, aangepast aan de nieuwe opvattingen over democratie en participatie op lokaal niveau, komt echter bedrogen uit.

(foto: carmendevos)

Wie kent Gent?

Weet je de gezelligste stad te appreciëren? Of blijf je zoeken? Blijf je zoeken naar overzicht, naar inzicht in het stedelijke kluwen? Verlang je naar die verborgen en verboden plaats waar je midden in de stad alleen bent? Een plek zo exclusief dat, als je er al iemand tegen komt, je onmiddellijk een gevoel van verbondenheid deelt. Het tijdelijke geheim genootschap van mensen die zich niet storen aan bordjes van ‘verboden toegang’ of ‘gevaar’. Nooduitgang-misbruikers, mensen die aangetrokken worden door ontradende slogans als ‘betreden op eigen risico’. Hier is een tip voor de rusteloze: zoek het hoog.

(foto: tyron)
De Kapitan Putilin uit Rusland aan Sidmar

Jaarlijks worden over zee 24 miljoen ton goederen aangevoerd naar de Gentse haven. Fruitsap, ijzererts en graan vinden via Gent hun weg naar het Europese achterland. TiensTiens vroeg zich af of een moderne zeehaven behalve een bron van werkgelegenheid ook een ontmoetingsplaats is. Zetten zeelui nog voet aan wal of blijven ze liever in hun kajuiten wachten op de afvaart? Voortvarend als we zijn, namen we een kijkje in het zeemanshuis Stella Maris. Scheepsbezoeker Jef Demyttenaere vergastte ons op een tocht langs het moderne zeemansleven in de haven. Een verhaal over donkerrode oceaanreuzen, GSM-kaarten en vlaggen voor het gemak.

(foto: Freddy Willems)
Theo Janssens

De sociale huisvesting in Vlaanderen geeft maar zelden aanleiding tot hoera-berichten. De sector heeft te kampen met een hele waslijst aan pijnpunten, zoals onderfinanciering, lange wachtlijsten en allerhande zogenoemde leefbaarheidsproblemen. Maar huurders hoeven niet moedeloos toe te zien. Met enkele welgemikte initiatieven zorgde de bewonersgroep van de sociale appartementen aan de Gentse Leiekaai voor een aanzienlijke verlaging van de huurlasten en bracht zij de bewoners dichter bij elkaar.

Augustus vorig jaar, ergens op de Lesse. Het regent, verdomme. Er valt zelfs nog meer water uit de lucht dan er water van de woelige rivier in onze kano’s klotst. Troostelozer kan niet, maar we laten het niet aan ons hart komen. We jagen op daguitstap onze tien boten voort op het ritme van ons kamplied, gezongen uit de volle borst van dertig man. En als er toevallig vreemde kano’s in ons vaarwater raken, dan hebben ze het geweten. Dan zetten onze gasten tegen die onschuldige boosdoeners eens goed hun klep open: “Eej onnozelaars, uit ons baan!” De verschrikte gezichten die dat oplevert, schenken wij dan snel onze verontschuldigende glimlach. Zo van: “Sorry meneer en madam, wij zijn van Open Kamp, wij kunnen er ook niet aan doen, wij zijn zo: een beetje onaangepast, tja.” En we geven onze boot snel de peddel en weg zijn we, singin’ in the rain.