TiensTiens

Door de stad trekken met opnameapparatuur. Stilstaan, de ogen sluiten, zwijgen, luisteren. En dat geluid opnemen.

Je hebt nu bellende trams geregistreerd, giechelende mensen in de Blaarmeersen, vlot van Engels op Duits overschakelende gidsen in toeristenbootjes aan de Graslei, een straatmuzikant, een televisie-uitzending die weergalmt door een open raam, het getoeter in een ondergrondse parking, door elkaar klinkende stemmen op een verhit debat over de toekomst van de buurt, het getjilp van vogels in de Bourgoyen, galmende klokken, een zinderend rockconcert en het veelbetekende zwijgen van een oude man die moet antwoorden welk verdwenen geluid hij het meeste mist in de stad.

De stRaten-generaal voor de opwaardering van de straat

Noortje Wiesbauer
Foto: Pascal Debruyne

Weinig burgerinitiatieven maken tegenwoordig zoveel ophef als de stRaten-generaal in Antwerpen. Wat begon als een actiegroep tegen het vellen van kerselaars is uitgegroeid tot een burgerbeweging die door enkele bedrijfsreuzen als volwaardige discussiepartner aanvaard wordt. Onlangs stichtte de stRaten-generaal, samen met onder meer Ricardo Petrella, de Universiteit voor het Algemeen Belang (UAB). TiensTiens ging op zoek naar de bezieling van deze groep en praatte met Noortje Wiesbauer over stedelijkheid, de plicht tot burgerschap en de drang om de wereld te veranderen.

(foto: carmendevos)

Het was een mooie dag geweest, en de avond moest nog beginnen.

Vanmorgen was ik zacht ontwaakt door het gezang van enkele vogels, die even verderop in het park het beste van zichzelf gaven, waarschijnlijk om hun partner te bekoren.

De ambitieuze plannen voor de stationsbuurt doorgelicht

Op een bloedhete juniavond kom ik even over achten aan in een parochiezaal in de Patijntjestraat, vlakbij het Sint-Pietersstation. De zaal zit afgeladen vol. Ongeveer tweehonderd mensen zakten af naar deze buurtvergadering, georganiseerd door een aantal milieuverenigingen. Die zijn fel gekant tegen de plannen van het stadsbestuur voor de heraanleg van de stationsbuurt en willen samen met de buurtbewoners acties op het getouw zetten.

(foto: carmendevos)

Het gehoor is een genadeloos zintuig. Of je nu waakt of slaapt, een oor kan je niet sluiten en wat je hoort, moet je horen. Waarheid: ons geweldig bewustzijn filtert al wat overbodig is eruit. Andere dingen worden je genadeloos in de kop gesplitst. Het gehoor is een te gesofisticeerd waarschuwingssysteem om van een aan/uit - knop te voorzien. Geluid bespeelt rechtstreeks onze emotionele snaar. Muziek is een evident voorbeeld, maar het is een luxe van onze tijd: honderd jaar geleden was er slechts muziek als er muziek gemaakt werd. Vandaag word je erdoor geteisterd. De panfluitversie van Let it be vult je hoofd terwijl je op een trein wacht. Winkelketens brengen je in de juiste stemming met de perfecte rebel sound die past bij hun overprijsde jeans –“hey Bobby Marley play something good to me”. Toch is stilte niet wat je mist. Stilte is een ziekenhuiskamer. Stilte is dreiging, ingehouden spanning en dood.

Moet er geen muziek zijn?

(Foto: carmendevos)

De Arteveldestad heeft haar ziel aan het toerisme verkocht. Alleen wat past in het plaatje mag er nog in. Muzikale alterno’s worden vriendelijk verzocht te verhuizen.

(foto: freddy willems)

De Bourgoyen-Ossemeersen zijn een klein maar zeer geliefd natuurgebied in het westen van Gent. Als tegen de avond de stad bedaart, zijn tot wijd in de omgeving vogelgeluiden te horen: ganzen komen gakkend aangevlogen, een steenuil roept er door de nacht en een bezwerend kie-wit, kie-wit, kie-wit weerklinkt. Overdag kan een natuurwandeling ontgoochelen: je ziet vogels maar je hoort geruis. Daar komt verandering in dankzij de bouw van een geluidswal die de Bourgoyen afschermt van de lawaaierige R4.

Laat van je horen!

(foto: Arthur De Decker)

Tijdens de Gentse Feesten werd bij het Baudelopark volop actie gevoerd om mensen te informeren over de Europese Grondwet. Een aantal tegenstanders van die wettekst verzamelden handtekeningen voor het voorstel van Georges Debunne en Co om in Vlaanderen een referendum over de Europese Grondwet te organiseren en om een hoorzitting in het Vlaams Parlement af te dwingen (zie kader) . Eén van de actievoerders bericht.

(foto: Arthur De Decker)

De bewoners van het gebied rond de Maaltemeers in de Gentse deelgemeente Zwijnaarde voelen zich bedreigd door een verkavelingaanvraag die een groen villadomein in het overstromingsgebied wil opdelen in 23 percelen voor bewoning. De bewonersgroep diende een gemeenschappelijk bezwaarschrift in bij de bevoegde diensten van de stad Gent dat werd ondertekend door 120 omwonenden.

Als beloning voor de deelname aan het project Energiewijken geeft de milieudienst van de stad Gent aan tweehonderd inwoners uit vijf van de elf deelnemende wijken de kans om hun gevel op te fleuren met een geveltuintje. Concreet gaat het om de inwoners van Gentbrugge, Macharius-Heirnis, Muide-Meulestede, Rabot en Sint-Amandsberg.

Een geveltuintje strekt zich uit over de breedte van één stoeptegel (de lengte mag je zelf bepalen), tegen de gevel van je huis.

(foto: freddy willems)

"Niet meer een thema voor een muziekblad?", hoor ik u fronsen. Of is dit eerder een semi-antropologische zoektocht naar een Gentse subcultuur, voor zover die bestaat? Neem een biertje, draai de volumeknop op luid en oordeel zelf.

(foto: vidiots)

Televisie, de lichtste vorm van prozac. Knop aan, knop uit. Een fruitpers voor de geest. Voorspelbaar en vooroordeelbevestigend. Opgedrongen en verslavend. De spelletjes worden dommer, het visueel geweld wordt intenser. Beelden flitsen snel, prikkelend en verleidelijk. Een programma wordt feilloos aan de reclame gelast, die dan weer vloeiend overgaat in de volgende show. De kijker heeft nauwelijks iets gemerkt. Mensen worden bij het handje genomen, om zich avond na avond te laten onderdompelen in een opgeklopte feeststemming. Entertainment is de primaire levensbehoefte van deze tijd.

Toch zijn er nog mensen die televisie als expressiemiddel niet willen opgeven. Mensen die ‘uit liefde voor het medium’ televisie een nieuw elan willen geven. Mensen met een mening. Wij gingen praten met Hans Buysse en Benny Claeyssens van het Gentse Nieuwe Media -geweld de Vidiots. Ze zijn jong, enthousiast, creatief en ambitieus. Ze zijn professioneel en emotioneel verbonden met nieuwe media in het algemeen en televisie in het bijzonder. En ze sparen hun kritiek op het huidige televisiebeleid niet, ook al willen ze graag zelf nog aan de slag als programmamakers. Maar hoe denken ze te raken aan de ijzeren wetten die medialand regeren, en hoe valabel zijn hun alternatieven?

Strijd tegen huisjesmelkers keert zich tegen huurders

(foto: freddy willems)

Begin juni vielen 120 agenten, vergezeld door de Vlaamse Wooninspectie en de Dienst Vreemdelingenzaken, een dertigtal Gentse woningen binnen. 95 bewoners werden uit hun bed gelicht, gearresteerd en overgebracht naar de politiekazerne. Vijf van hen kregen nadien begeleiding bij het zoeken van een nieuwe woonst. 48 anderen, die geen geldige verblijfspapieren konden voorleggen, werden enkele dagen later het land uit gezet.
Sinds 2002 zijn grootschalige razzia’s in de strijd tegen huisjesmelkers het standaardoptreden geworden. Gentenaars zonder papieren, de zwakste spelers op de huurmarkt, zijn daarvan de dupe.

Buurt komt op voor stort

(foto: freddy willems)

In de Sint-Baafskouter-Rozebroeken weten ze wat vechten is. En met resultaat: de buurtbewoners krijgen hun langverwachte park. Maar of de strijd daarmee gestreden is?

Een lezersbrief over de Muide

De Muide is ‘in’, en dat niet alleen in uw blad. Aan de Muide wordt tegenwoordig een hipheid toegeschreven die ik niet altijd herken. Heropleving? Zeker. Toen ik hier 13 jaar geleden kwam, heb ik verschillende krantenredacties aangeschreven om te protesteren tegen de negatieve berichtgeving over mijn buurt. Want sommige journalisten waren wat al te gemakzuchtig. Stukje nodig overkansarmoede in Vlaanderen? Op naar de Muide. Verkiezingskoorts en mening van de volksmens nodig? Hups naar de Muide. Op zoek naar socialisten die overliepen naar minder democratische partijen? In de Muide vind je het antwoord. Nog cynischer zou je worden als je ziet hoe mensen zich nu de ‘heropleving’ van de Muide toe-eigenen.