TiensTiens

Het thema van de dag bleef geen dode letter. 's Namiddags heeft de actiegroep van RADAR een salon neergepoot in het Station Dampoort. Iedereen was er welkom voor een koffie en een babbeltje.

Stoot van de stad:
rond ontmoetingen in de stad

Onze nieuwste Stoot van de stad heet ‘het kleine ontmoeten tussen denkers en dichters’! Onder die naam hebben onze stoottroepen deze keer het sociale leven in de stad op de korrel genomen. Ontmoetingen dus. Gezellig, zo bleek. Maar o zo moeilijk!

Straatlopen zit in de genen

“Mijn pa was geen tovenaar, wél een zeer uithuizige duivenmelker. Mijn ma was zijn flierefluitende huisduif. Al zal ik dat nooit luidop zeggen waar ze bij is!” Ingrid Verhelst, schrijfster en docente aan Wisper, getuigde ontwapenend eerlijk of leugenachtig (god zal het zeggen, zij zelf liet het in het midden) over de meest bizarre ontmoetingen in haar leven en haar aangeboren goesting in straatlopen. Dat Ingrid Verhelst rare types aantrekt, daar bestaat geen twijfel meer over. Tussen de kunstminnende dieven, de junks en de verleiders herkende ik er één. Het enige wat ik zeg is dat het niet de man is die ze letterlijk uit de goot haalde, haar ex-echtgenoot om precies te zijn.

Daaag, tot nooit meer!

Ruth Soenen, onderzoekster aan de Universiteit van Antwerpen, ging voor de virtuele ontmoeting. Vanop een groot scherm vertelde ze ons over haar observaties van ontmoetingen in de stad. Ten volle concentreert ze zich op nieuwe vormen van sociaal contact. Nostalgie is niet aan haar besteed. Niet zagen dus over de teloorgang van het verenigingsleven en over de stiltes die volgen op de vraag “Wie is uw buurman?” Toch voert Ruth Soenen helemaal geen pleidooi voor het individualisme. Nee, ze wijst er vooral op dat ook vluchtige contacten waardevol kunnen zijn en dat we het oude vrouwtje die een praatje probeert te maken met de kassierster niet één of ander buurtcentrum moeten injagen.

We zijn allemaal autootjes

Koen Raes’ reactie sloot hierbij aan. De geboren verteller en ethicus (Ugent) voerde een warm tot heet pleidooi voor onze vergeten basisbehoefte: menselijk contact. “En ook lijfelijk hé!!!” voegde hij er zonder twijfel overtuigend aan toe. Voor Koen Raes is het schrijnend hoe aanrakingen steeds meer een taboe zijn. De op het eerste gehoor banale voorbeelden die hij gaf waren eigenlijk ronduit confronterend. Iedereen kent het volgende scenario. De bus zit propvol en schudt over de kasseien. Toch hoeft zelfs in die situatie een toevallige aanraking geen pijn te doen om bij de twee daders een verlegen “sorry” te ontlokken. Om zijn lang verhaal kort te maken: volgens Koen Raes identificeren we ons te veel met auto’s. “Het is dan ook niet verwonderlijk dat we iedere aanraking als een botsing beginnen te beschouwen.” In zijn pleidooi ging Koen Raes toch heel wat verder dan Ruth Soenen. Voor hem mogen buren elkaar weer vriendelijk groeten op straat en mag de koffieautomaat weer vervangen worden door een koffiemadam.

Sociale handicaps op tram 4

Tussen de vertellingen door werden Koen Raes’ woorden pijnlijk bevestigd door de goede beeldreportages van de leerlingen sociaal-cultureel werk van de Arteveldehogeschool. De stuntelige manier waarop we met elkaar omgaan terwijl we wachten of meerijden op de tram is echt tragikomisch! Let er maar eens op.

Zoeken naar een spontane ontmoeting

Vanessa Debruyne, schrijfster en ex-DeMorgenjournaliste, nam de proef op de som. Onder de leuze “wat Martin Heylen in Siberië kan, moet mij toch zeker lukken in Gent” trok ze ’s morgens vroeg ten strijde. Doel: een ontmoeting met een vreemde. Maar wanneer ze zichzelf die avond tipsy én nog altijd moederzielalleen betrapte op het tellen van bierkaartjes, gaf ze het op en ging terug naar huis.

The Bony King of Nowhere

Ontmoeting tussen vingers en snaren

De gitaar van de jonge Gentenaar ‘The Bony King of Nowhere’ klonk al even in zichzelf gekeerd. Op de hoogtepunten waren er zelfs raakvlakken met de legendarische Nick Drake, de jonge zelfmoordenaar ‘who had a skin too few’. En dat was gelukkig niet enkel te danken aan het gelijkaardige voorkomen van de Bony King.

Het staion Gent-Dampoort terug in haar alledaagse vorm.

Salon in het station

Wat de avond aaneenreeg was de vaststelling dat de spreuk “Hoe meer zielen, hoe meer vreugde” in de stad geen evidentie is. Maar het zou de Radaractiegroep niet zijn, mochten ze geen poging gewaagd hebben om dat te ontkrachten. De avond werd afgesloten met foto’s van hun poging. Die namiddag hadden ze een salon geïnstalleerd in het Station Dampoort en voorbijgangers uitgenodigd voor een koffietje. En zowaar: zij die niet dringend hun trein moesten halen of andere beslommeringen aan het hoofd hadden, hebben zich neergeploft om een babbeltje te slaan!

AäRON WILLEM

FOTO’S: MARLIES CASIER, KOEN DEPAEPE & ARIANE DE VRIENDT