TiensTiens

De stilte na de storm. Hersteld van de verkiezingskoorts kunnen we rustig in het zonnetje achterover leunen. Het lijkt alsof het stadsbestuur er ook zo over denkt.

(foto: Hendrik Braet)
Ineke Nijsen

Actrice Ineke Nijssen over theater op de bühne en daarbuiten

Ineke Nijssen begon haar carrière bij het Gents Speeltheater en vertolkt nu al geruime tijd met grotesk geschminkt gezicht en een hart vol empathie gekwetste vogels bij Ceremonia, de theatergroep van Erik De Volder. U kent haar misschien nog beter van televisie, waar ze doorbrak in het improvisatieprogramma Onvoorziene Omstandigheden en onder meer Daar is de Deur maakte, het veelgeprezen jongerenprogramma op Ketnet. In het najaar neemt ze die draad weer op met portretten van dezelfde tieners, tien jaar later.

We vroegen haar naar haar belevenissen in het theater en daarbuiten en kwamen tot deze conclusie. Als de wereld een schouwtoneel is, dan zou het een mooie zaak zijn mochten mensen in werkelijkheid evenveel mededogen voor elkaar hebben als theateracteurs voor hun personages.

(foto: Aäron)

De sterren van het witte doek lieten zich naar de Oscaruitreiking voeren in Ecolimo’s, hybride auto’s die rijden op soja en notenolie. Sinds Al Gore een filmpje gemaakt heeft over de klimaatcrisis is het uiterst trendy om zichzelf ecologist te noemen. Valse profeten als Bruno Tobback, zijn eenvoudige huisvrouw uit Kapellen en Verhofstadt sprongen de voorbije verkiezingen gretig op de groene kar en laten het niet na om hun groene bewustzijn te pas en te pas aan hun potentiële kiezers te slijten.

(foto: Freddy Willems)

‘Ghent Bio-Energy Valley’ komt op gang

In juni 2005 zag ‘Ghent Bio-Energy Valley’ het levenslicht: een privaat-publiek samenwerkingsverband waarin de stedelijke en pro­vinciale overheid, de haven, de universiteit en een tiental privé-bedrijven de handen in elkaar slaan om samen projecten rond bio-energie te realiseren. De ambitie was alvast niet min: van Gent een topregio maken op het vlak van bio-energie, en ons land van een achterblijver inzake hernieuwbare energie omvormen in een voorloper.

toegangspoort van de toekomst

(foto: Hans Dekeyser)

Waar de Brugse Poort al zuurstof kreeg en het Rabot zijn bruggen, krijgt Ledeberg onder de vorm van ‘stadpoorten’ nu ook zijn eigen stadsvernieuwingsproject. Er worden vooral stedenbouwkundige ingrepen en nieuwe woningen gepland. Het ontwerpvoorstel ligt nog maar net op tafel, of wij gingen het al even voor u inkijken.

(foto: Paul Bert)

op hoog niveau

Op een lang geleden vakantiedag heb ik ooit eens een foto genomen van een duif die zich in een klein holletje in de muur probeerde te wringen. Ze kon maar net haar verige kont keren en toch leek ze niet van plan om ooit nog uit te vliegen. Het regende niet en er was ook geen wind. Ik snapte helemaal niet waarom ze wilde schuilen.

(foto: Freddy Willems)

Drie zekerheden over fietsen. Op de Gentse kasseien gaan fietsen aan de lopende band kapot, en er zijn weinig fietsenwinkels in de Gentse binnenstad die je graag zien komen met je defecte vehikel.

(foto: Freddy Willems)

(foto: Freddy Willems)

Hiep hoi, een nieuw adres in Gent voor liefhebbers van gedurfde, originele jurken met een vintage look. De Finse uitbaatster en ontwerpster, Mira Heija, reisde een dikke twee jaar geleden halsoverkop haar grote liefde achterna en vestigde zich vlakbij de drukke Veldstraat in één van de kleinste straatjes van Gent. Alleen al aan de grappige etalage en het scrabble-kunstwerk op de tegenoverliggende muur kan je afleiden dat dit geen doorsnee winkeladres is.

(foto: Freddy Willems)

Egotripperij voor pubers of de eerlijkste kunstvorm? Graffiti schippert tussen de twee. Op de site www.ghentizm.be vind je een overzicht van oud en nieuw werk in Gent. Een indrukwekkende reeks foto’s van graffiti, gaande van korte parafen (tags) over spitse teksten en figuren gespoten in een uitgesneden vorm tot muurgrote afbeeldingen. Het lijkt wel alsof heel Gent ‘s nachts de straat optrekt met spuitbus of mal. Toch is niet alle graffiti eender.

Over repressieve tolerantie en het primaat van de politiek

(foto: Freddy Willems)

Er is al veel inkt gevloeid over de relatie tussen de overheid en het middenveld. Vroeger lag dat nog helemaal anders. Toen waren de ideologische zuilen van groot belang en de overheid had met het middenveld weinig tot niets te maken, tenzij in conflict of indirect. Maar die tijd is voorbij. Eerst hebben de contestatiebewegingen van de jaren zestig en zeventig een bres geslagen in het verzuilde leven. Vervolgens is de overheid begonnen aan een gestage inkapseling van het middenveld. Via hun subsidiestromen en diverse soorten contracten en convenanten trachten de staatsmannen van vandaag zoveel mogelijk organisaties uit het middenveld aan zich te binden en aan hun eigen politieke logica te onderwerpen. De relatie tussen beiden wordt er op die manier steeds meer één van ‘repressieve tolerantie’, met de subsidiërende Minister of Schepen als verlicht despoot.

In de aanloop naar de federale verkiezing­en vroeg de culturele sector, en meer speci­fiek het sociaalartistieke veld, in Vlaanderen aandacht voor een belangrijk maatschappelijk initiatief. Over heel België werd een affichecampagne opgezet met de oproep om de vele duizenden goed geïntegreerde ‘mensen zonder papieren’ te regulariseren.

door HENDRIK BRAET

Het Zuiden van Europa Vrijdagmarkt

De Kunstbende Vooruit

Markt Ledeberg

Rommelmarkt De Muide

City Mine(d) brengt sociale innovatie in ‘urban krax’

(foto: city mine(d))
De bubble

City Mine(d), misschien wel België’s meest innovatieve stadsbeweging, bestaat tien jaar. Al tien jaar experimenteert deze stadsbeweging vanuit Brussel, en meer recent vanuit Londen en Barcelona, op het raakvlak van stedelijkheid, kunst en politiek. Wars van prestigieuze stadsprojecten, grote cultuur en sportevenementen maar met een creatief en positief project werken zij aan de ‘algemene emancipatie’ van alle stadsbewoners.

(foto: Freddy Willems)

De Zweedse stadsantropoloog Ulf Hannerz maakte eind jaren zestig naam met zijn veldwerk in één van de ruwste Afrikaanse ghetto’s van Washington, waar hij de ‘zwarte’ cultuur en haar relatie tot de mainstream ‘witte’ cultuur onderzocht. De weerslag van zijn observaties kwam terecht in Soulside, een boek dat één van de klassiekers van de stadsantropologie werd. Hannerz is vooral actief op het vlak van globaliserings-, media- en stadsantropologie. Vandaag coördineert hij als professor Sociale Antropologie aan de universiteit van Stockholm een interdisciplinair project rond kosmopolitisme.

Bespiegelingen en anekdotes over allochtoon ondernemerschap

(foto: Freddy Willems)

Het nachtwinkelmysterie

Aan mediabelangstelling voor nachtwinkels is in de reguliere pers geen gebrek. Met de regelmaat van de klok worden de aanwezigheid en wildgroei van nachtwinkels verantwoordelijk gesteld voor nachtelijke overlast, overmatig drankgebruik bij jongeren, vervuiling, verloedering en vandalisme. Dagwinkeliers en horeca-uitbaters mopperen over oneerlijke concurrentie, ondemocratische partijen over de gekleurde uitbaters. Voer het begrip ‘nachtwinkel’ in op Google en constateer dat bijna alle artikels gepost zijn door Vlaams Belang. De regelgeving ten overstaan van nachtwinkels wordt steeds strenger, de controle op de naleving ervan vindt niet zelden plaats onder de vorm van razzia’s. Want, zo wil het vooroordeel: nachtwinkels moeten wel een reden hebben om het daglicht te schuwen.

Koen Van Synghel over de relativiteit van architectuur

(foto: Bert Dentant)
Koen Van Synghel en Mathias Bienstman van Tiens Tiens

Koen Van Synghel (1965) publiceert regelmatig over architectuur. Onlangs was hij nog in Gent te gast als curator van het Time Festival. We polsten naar zijn mening over de bouwkunst in Gent en de geplande ingrepen in het stedelijke weefsel.

Of waarom dikhuiden Gent mijden

Afbeelding uit 'De gentsche Diergaerde' van Edward Campens, uitgegeven door het Willems'Fonds, vermoedelijk in 1853. Met dank aan de Openbare Bibliotheek Gent.

Het is u ongetwijfeld ook al opgevallen: in Gent zijn geen olifanten. Misschien denkt u dat dat toeval is, of het gevolg van het klimaat. Niets is minder waar! De olifanten zijn weggetrokken omdat de Gentenaars hen slecht behandelden. Of zijn dat maar leugens en lasterpraat? Een ontluisterende geschiedenis van haat en achterdocht die begint in de Gentse dierentuin.