This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Edito: Een nieuw beleid, een nieuw begin?
De stilte na de storm. Hersteld van de verkiezingskoorts kunnen we rustig in het zonnetje achterover leunen. Het lijkt alsof het stadsbestuur er ook zo over denkt. Niet alleen hebben de lokale politici de afgelopen maanden hun bezigheden moeten staken om zich — alweer — in het campagnewerk te storten, ze hebben daarenboven aan het begin van hun ambtstermijn besloten om tot 2008 te wachten om een nieuw beleid te voeren. ‘Lopende zaken afhandelen’, zo noemen ze dat. En wij die dachten dat zoiets aan het einde van een termijn op de agenda staat, niet aan de start. De reden waarom we tot volgend jaar moeten wachten op een nieuw stadsbeleid is eenvoudig: er is simpelweg geen duidelijkheid over het beschikbare budget om een begroting op te maken. Geen spetterend begin dus, ook al kunnen we bij de opening van de Gentse Feesten wel opnieuw luid getrompetter verwachten van de paarse coalitie.
Het is natuurlijk niet zo dat er vandaag niets beweegt binnen het stadsbestuur. Voor sommige projecten, zoals dat van Gent Sint-Pieters, kan het zelfs niet snel genoeg gaan. Was er niet het vervelende probleem van die geëngageerde buurtbewoners, dan was de klus misschien al geklaard. De dynamiek van Paars schiet echter tekort als het gaat over bouwen aan een beter stedelijk huisvestingsbeleid of zoeken naar duurzame oplossingen voor ‘ongewenste’ stadsbewoners zoals de Roma.
Het nieuwe stadsbestuur heeft bovendien haar lessen getrokken uit het verleden. In het bestuursakkoord dat enkele dagen na de verkiezingen overeengekomen werd, staan vooral ‘intenties’ en zijn de doelstellingen zodanig vaag geformuleerd dat we de Stad niet langer op de vingers kunnen tikken wanneer de resultaten op sommige punten bedroevend laag zijn. Denk maar aan het verschil tussen het aantal beloofde (2000) en het aantal gerealiseerde nieuwe sociale woningen (300) tijdens de vorige legislatuur. Voorlopig geen beloftes meer op dat vlak.
Het bestuursakkoord ontbeert ook een duidelijke visie op hoe de armoedeproblematiek in de 19e-eeuwse gordel aangepakt moet worden. Gent is een stad van kennis en cultuur en het is vooral daarin dat geïnvesteerd zal worden. Die benadering maakt van Gent inderdaad een ‘exclusieve’ stad, maar dan niet in de betekenis die de stadsmarketeers er graag aan willen geven. Maar laten we stoppen met klagen. Het is nu aan de politici om onze sceptische houding te weerleggen. En ‘Ja!’ we hopen van harte dat ze daarin mogen slagen, want ook wij hebben een hart voor Gent.
DE REDACTIE