TiensTiens

In 1913 aanschouwde de wereld de mislukking van de Gentse wereldexpo. De Brusselse Matongewijk toont elke dag de wereld en is een trekpleister voor Afrikanen uit heel Europa. En dan is er nog de stad in de wereld: Diyarbakir, een Koerdische miljoenenstad met 20.000 straatkinderen. Ook nog in dit winternummer: theatermaker Arne Sierens, een kraker-academicus uit Amsterdam, gezonde architectuur en geruststellende bomen, en meer...

Een tip voor wie de artikels liefst op papier leest: voor 20 euro ontvang je de krant een jaar lang in de bus.

Groot onderhoud: Arne Sierens

Het theater van de menselijkheid

(foto: Freddy Willems)
Arne Sierens

Theatermaker Arne Sierens (1959) groeide op in de Brugse Poort in Gent. Als kind ging hij er elke zondag kijken naar poppentheater Magie. Daar ontstond zijn fascinatie voor toneel. Zijn doorbraak kwam er in de jaren ‘90 met de stukken Moeder & Kind, Bernadetje en Allemaal Indiaan, gemaakt in samenwerking met choreograaf Alain Platel. Sindsdien laat Sierens de zalen keer op keer vollopen. In 2006 richtte hij samen met Johan Heldenberghs en Marijke Pinoy ‘Compagnie Cecilia’ op. Een succesvolle tournee doorheen Brussel, Frankrijk en Wallonië met de Franstalige versie van hun Trouwfeesten en processies werd pas afgerond. “Er zijn mensen die specifiek naar onze voorstellingen komen. We hebben fans.” Een gesprek over kleine mensen met grote gevoelens en de fragiliteit van het leven.

Diyarbakir: spiegel van de Koerdische realiteit

(foto: Veysel Tuncay)

Aftandse taxi's, tractors, dolmusbusjes, overladen vrachtwagens, pruttelende bromfietsen met beschilderde aanhangbakken die moeder, kind en koopwaar mee de stad in sjokken, hier en daar nog paard en kar, en mensen die ‘çekçek’ voorttrekken: een grote plank met twee wielen eronder waarop alle mogelijke goederen door de stad worden versjouwd. Naar verluidt wordt dit transportmiddel verder enkel nog in China gebruikt. Meer dan ééns heb ik mijn ogen gesloten terwijl we met de wagen deze heksenketel doorkruisten, maar wonderlijk genoeg lijkt niemand brokken te maken. Om dat te vermijden zijn er toeters, goede reflexen, een paar stevige remmen en de islamitische versie van de paternoster, die in de meeste wagens aan de achteruitkijkspiegel bengelt. Dit is Diyarbakir, de grootste Koerdische stad van Turkije.

De stad als tweede natuur

(foto: Freddy Willems)

Over gezonde architectuur en geruststellende bomen

Pas zeer recent is de meerderheid van de wereldbevolking in een kunstmatige, stedelijke omgeving gaan wonen. Voorheen hebben mensen altijd in meer natuurlijke omgevingen geleefd. Maar waarom lieten mensen de natuurlijke leefomgeving waarin ze ontstaan zijn en evolueerden achter om massaal in steden te gaan leven? Welke gevolgen dragen we van die omschakeling van een organische naar een ‘aangelegde’ biotoop? Hebben we nog iets gemeen met onze voorouders? En wat is het verband met stadsplanning en architectuur? Neem een verhelderende duik in Darwin’s evolutietheorie, maak kennis met uw aangeboren neiging tot ‘biofilie’ en ontdek hoe architectuur mensen gezonder kan maken in dit opmerkelijke pleidooi voor ‘meer groen op straat’.

Pirlewiet bekampt stress van de armoede

(foto: Freddy Willems)

Voor mensen in armoede is het niet evident om op vakantie te gaan. Daarom organiseert Pirlewiet vzw kampen voor kinderen en vakanties voor gezinnen die in armoede leven. Onder het motto 'Vakantie ook voor ons!' zetten meer dan honderd vrijwilligers zich jaarlijks in om mensen een leuke en zorgeloze vakantie te bieden.
Pirlewiet bereikt mensen over heel Vlaanderen, maar heeft een nauwe band met Gent. Het secretariaat ligt in de Sint-Salvatorstraat en de werkgroep kinderkampen komt maandelijks bijeen in een Gents café. We spraken met Lise Kieckens, een Gentse vrijwilliger.