TiensTiens

In Gent duikt op ongeregelde tijdstippen de vereniging DogmaNulNul op in het straatbeeld. Ze maakt er een sport van om met verrassende acties iedereen op het verkeerde been te zetten. TiensTiens botste op Nicolas en Tasha van DogmaNulNul en voelde hen aan de tand.

> Ik heb een vijftal jaren geleden voor het eerst van jullie gehoord op een lokale radiozender. Toen doken er plots overal in de stad Sas-en-Beke-parkjes op. Was dat echt het begin van Dogma?

Tasha: “Ja, we zijn toen ontstaan uit het samengaan van twee verschillende groepen: activisten die iets creatievers wilden doen dan alleen maar verbrandingsovens blokkeren, leegstaande huizen kraken of betogen, en kunstenaars die de straat wilden opgaan in plaats van tentoonstellingen te organiseren in hangars. Op een goede dag hebben we hier en daar in Gent een paar tegels uit de straat gehaald en er miniparkjes ingericht, als reactie op de toenmalige stadsplannen in de Groene Vallei. Zo zijn we begonnen.”

> Begrijpen de omstanders iets van wat jullie uitspoken of lopen ze gewoon voorbij?

Nicolas: “Er zijn altijd wel serieuze mensen die zelfs niet zouden opkijken als er in de Veldstraat een olifant loopt te shoppen. Maar de meeste mensen beginnen te lachen als ze ons bezig zien en vaak doen ze ook zelf mee. Op onze hangmattendagen bijvoorbeeld hingen er ook lege hangmatten en mensen van allerlei slag gingen daar een tijdje in liggen. En we hebben bijzonder veel geluk gehad met de persoon die onze hoofdprijs op de Nacht van de Laatste Belastingsbetaler heeft gewonnen. Hij heeft aan de Poel een performance neergezet waarvan we enkel konden dromen. Met bijzonder veel gevoel voor dramatiek en show heeft hij enkele seconden voor middernacht zijn belastingbrief in de bus gestoken.”

Tasha: “Nu ja, het publiek doet niet altijd wat we willen. We hebben enkele jaren geleden opgeroepen tot een heuse spelletjesnamiddag op de Vrijdagsmarkt, met op de affiche de duidelijke vermelding “niet voor kinderen, enkel voor volwassenen!”, maar het heeft niet mogen baten. Al snel werden we lastig gevallen door een bende kinderen terwijl de mama’s en de papa’s op een terras zaten te genieten van die gratis kinderanimatie.”

> En de autoriteiten? Laten die jullie begaan?

Tasha: “Och, we hebben niet te klagen. De meeste politieagenten weten sowieso niet wat ze moeten doen als ze op straat plots in een Reality Movie Festival terechtkomen. Toen zaten een twintigtal mensen op de stoep door een reuzengrote lijst naar de voorbijgangers te kijken, met een filmmuziekje op de achtergrond.

Alleen een pastoor van de Sint-Baafskathedraal heeft ons al bedreigd omdat we vorig jaar maïs aan het planten waren in het perkje aan de zijkant van de kathedraal. En met een dame van de Dienst Feestelijkheden hadden we ook een aanvaring omdat we met ons Walkmankoor de kerstmarkt aan het opfleuren waren.”

Nicolas: “Kijk, zelfs toen we op 1 september diploma’s verkochten aan de schoolpoorten waren de leerkrachten en de directeur vriendelijk tegen ons. We verlossen hen alleen maar van die zware dagelijkse taak. Eigenlijk willen we de mensen gewoon gelukkig maken, meer niet.”

> Hebben jullie nog andere verheven doelstellingen?

Tasha: “Wel, wij zijn in feite een bijzonder geheim gezelschap. We passen de leer toe van de Griekse filosoof-in-de-ton Diogenes. Het is niet geweten dat die brave man een hele hoop geschriften - vooral verwijten en beledigingen - nagelaten heeft. Al meer dan 2000 jaar zijn die manuscripten slechts aan een kleine groep mensen bekend en enkele Dogmaleden behoren tot die uitverkorenen. Meer kan ik daar niet over zeggen. Enkel nog dit: we hebben één basisregel, namelijk dat elke actie van ons met ten minste één van die regels van Diogenes in tegenspraak moet zijn.”

Nicolas: “We willen ook het vreemde in ere herstellen. Als mensen op straat iets raars zien maar ze weten, bijvoorbeeld door een pamflet, een persaankondiging of een spandoek, dat het om ‘kunst’ of een ‘politieke actie’ gaat, dan wordt het onbekende onmiddellijk gecatalogiseerd. Ze denken: “ach ja, het is kunst” of “ze willen opvallen om hun politieke eisen in de media te krijgen”. Maar wij willen alles net onbekend houden. Daarom krijg je bij ons bijna nooit pamfletten of bordjes met uitleg. We maken ook zelden of nooit persaankondigingen. Iedereen moet zelf maar proberen te achterhalen wat we doen en wat onze motieven zijn. Wij zijn lui opdat de mensen wat minder lui zouden zijn. Dat is onze verheven missie…”

HANS ROELS