TiensTiens

(foto: carmendevos & Pedro)

Dit is een stukje voor de enkeling. Voor de eenzame mens die zich ’s avonds, in zijn warme bed gestoken, bang afvraagt waarom toch zo weinig mensen geïnteresseerd zijn in het lot van onze welstellende samenleving. Waarom krantenredacties, politieke partijen of de Raad van State niet overstelpt worden door mondige burgers? Dit is voor de idealist die keer op keer ontgoocheld opkomsten telt, en zich blij laat maken met een dode mus. Dit stukje is voor de idioot die denkt dat het allemaal een zak uitmaakt. Wie denkt dat de boel toch al finaal naar de kloten is, kan gerust de televisie aanzetten. Wie te zelfbewust is om een televisietoestel te bezitten, kan zich wentelen in een misplaatst cynisme in de overtuiging dat een intellectualistische houding bescherming biedt. Veilig en onbewust van het nauwelijks verborgen niveau waarop een biologisch pak tofu en een stevige BigMac met elkaar verbonden zijn, hoeft ook hij niet verder te lezen.

Wie nog overschiet, daag ik uit na te denken over het ware politieke debat. Over het belang van inspraak en tegenspraak, en over de sluipende dictatuur van de consensus, die ons allen de mond snoert. In dit postpolitieke landschap is het onderscheid tussen de verschillende opinies in die mate afgevlakt dat er slechts een hol discours overblijft. Geesteloos, zelfs inhoudsloos sleept het debat zich voort. Het verbaast me persoonlijk geen reet dat nauwelijks iemand warm loopt voor buurtvergaderingen of debatten.

Politiek veronderstelt een ‘pluriversum’ van medestanders en tegenstanders. Vandaag zien we op alle niveaus een politiek ‘universum’. Gelijkheid van waarden en opinies. Tegenstand wordt niet neergeslagen maar opgenomen in het tolerante systeem. Van ware politisering, wij tegenover hen, kan geen sprake zijn. Want zij pikken onze eis in en maken hem deel van hun systeem. De tegencultuur staat erbij en kijkt ernaar. Ze is vaag progressief en slaagt er nauwelijks in zichzelf van opslorping te vrijwaren. Politiek bewustzijn is herleid tot een kwestie van esthetiek of smaak. Iets wat het persoonlijke leven aan gaat, met in het beste geval je eigen kleine bijdrage aan een eerlijke wereldhandel.

Het is tijd om de holle morele sympathieën op te schorten. Het echte werk roept. We moeten de draad van de ideologische droomarbeid terug opnemen, en nadenken over de dag die ons voorbij de status quo van vandaag zal brengen. De geschiedenis is niet ten einde. Mensen hebben keer op keer het utopische moment gecreëerd, waarin politiek uitstijgt boven morele, religieuze of economische waarden. Laat ons het politieke debat aanzwengelen in de existentiële zin van een echte gevechtssituatie met een echte vijand. Wie is bang van deze ongereflecteerde oerkracht? Wie verkiest de existentie boven de beschouwing?

We praten niet over gratis openbaar vervoer of een klote dertiende maand… We praten over de agressieve opwarming van de planeet, de ondergang in armoede van twee derden van de wereldbevolking, en bomaanslagen in metrostelsels. Het tolerante multiculturele standpunt verlamt het debat. Het is de voedingsbodem voor ons lethargisch klimaat. We liggen op ons gat omdat we de vijand niet kunnen definiëren. Met zijn ongrijpbare retoriek van vrijheid en gelijkheid in elk refrein is hij subtieler dan een dictator. Vanmorgen werd je wakker in de perfecte dictatuur van het woord.

Eenmaal je de matrix hebt gezien, kan je er niet meer in leven.

Daarom schrijven wij, omdat we godverdomme moeten.

TYRON