This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Un’altra volta
Ingediend door Elias op Za, 25/04/2009 - 21:21.
Een reactie op VOLTA - Nacht van de Arbeid, in organisatie van curieus, in Vooruit (Gent) op de vooravond van 1 mei 2009
Welke reden tot feesten is er op een dag van de arbeid in een periode dat overal ter wereld mensen de laan uitvliegen om bedrijven "gezond" te houden, terwijl wanbeheerders aan de politieke en (financieel-)economische top rustig kunnen blijven verder peddelen in hun mooie, blauw(e)/(-)economische luchtbel?
Feestvieren is ontzettend leuk en ik neem daar regelmatig met heel veel plezier aan deel. Toch vraag ik me af of elke gelegenheid daarvoor moet aangegrepen worden.
Bijvoorbeeld: anno 2009 de dag van de arbeid vieren met een fuif in organisatie van curieus, een vereniging die beweert - en ik citeer de website - "activiteiten met een lage drempel voor een ruim en divers doelpubliek" te organiseren, activiteiten "over diverse maatschappelijke thema’s, gericht op de zingeving en emancipatie van deelnemers in functie van hun persoonlijke en maatschappelijk ontplooiing met het doel een gelijke kansensamenleving te realiseren", roept alvast bij mij een aantal vragen op. Curieus?
Welke reden tot feesten is er op een dag van de arbeid in een periode dat overal ter wereld mensen de laan uitvliegen om bedrijven "gezond" te houden, terwijl wanbeheerders aan de politieke en (financieel-)economische top rustig kunnen blijven verder peddelen in hun mooie, blauw(e)/(-)economische luchtbel?
Welke reden tot feesten is er terwijl er in België tienduizenden mensen rondlopen die door een niet zo rooskleurige levensloop psychisch en/of lichamelijk gekraakt zijn, daardoor niet meer in staat zijn op een "reguliere" manier hun bijdrage aan de maatschappij te leveren, maar toch door instellingen als VDAB, RVA en OCMW worden gedwongen - nog voor ze tot verhaal zijn kunnen komen - werk te zoeken en vinden, met alle gevolgen van dien (schorsing van werkloosheidsuitkering of leefloon, verder sociaal isolement,...)?
Welke reden tot feesten is er terwijl mensen met bergen capaciteiten én een grote werkwil geen verblijfs- en werkvergunning krijgen omdat een minister wiens naam rijmt op fantoom al meer dan een jaar weigert regularisatiecriteria op te stellen? Wat mij betreft luidt het antwoord driemaal volmondig: "Geen!"
Wat heeft curieus voor ogen met een "ruim en divers doelpubliek"?
Alleen nog maar in de zgn. schone rode stad Gent lopen er heel wat mensen rond voor wie een toegangsprijs van 12 euro in voorverkoop en 15 euro aan de kassa pakweg de helft van hun weekbudget bedraagt. En dan hebben ze nog niet eens een cola of een pintje gedronken, waarvoor tegenwoordig al makkelijk 2 euro wordt gevraagd.
Volgens de meest recente Eurostat-cijfers (2007) loopt 15% van de Belgische bevolking risico "in armoede verzeild te geraken" (lees: een groot deel daarvan zit er al mee of leeft minstens in een heel lastige financiële situatie).
Ik vraag me af hoe laag zij de drempel van curieus en de Vooruit zullen vinden die avond.
De "verrassend culturele wending" van 1 mei met namen die je tegenwoordig overal tegenkomt en die - los van hun artistieke prestaties - mijns inziens niet al te veel bijdragen aan zingeving en emancipatie voor deelnemers aan een activiteit in het kader van de dag van de arbeid, laat ik dan nog even buiten beschouwing. Al lijkt het me alvast heel interessant om eens bij iedereen die de Vooruit die avond binnenwandelt - bezoekers én medewerkers - te informeren naar hun kennis over de geschiedenis van 1 mei als dag van de arbeid. Eens zien of het dan nog steeds het rode bloed is dat hun hart laat overslaan.
"Roodgloeiend" voel ik me wel vaker dan enkel en alleen op 1 mei. Het is dan ook pijnlijk te moeten vaststellen dat een begrip als dag van de arbeid door een organisatie die zichzelf socialistisch noemt, wordt misbruikt om een "ordinair" feestje te bouwen.
Ik zal er in gedachten dan ook "roodgloeiend" bij zijn op 30 april vanaf 20u, al zal het niet in de zin zijn die curieus met VOLTA voor ogen heeft."
SERVAAS LATEUR
Deze opinie uit de standaard
Ingediend door Elias op Ma, 04/05/2009 - 16:17.
Deze opinie uit de standaard is een aanvulling op het ingezonden stuk over Volta. Volgens deze opinie is er wel reden tot "een feestje" omdat verschillende werknemers "inleveren" en dus "solidair" zijn met hun collega's.
Dit is een bijzonder kortzichtige en een voor mij pijnlijke stellingname.
Er bestaat op dit moment namelijk geen enkele zekerheid dat mijn inleveringen ook betekenen dat de job van mijn collega behouden blijft.
Pijnlijk ook hoe de vakbonden allerlei verwijten naar het hoofd geslingerd krijgen terwijl zij zich nu net heel terecht afvragen of het wel zin heeft om ons belastingsgeld zonder enige garantie op behoud van werk in de armen van het management en de aandeelhouders te storten.
De Standaard schrijft:" 1
De Standaard schrijft:" 1 mei. Feest van de Arbeid. Maar veel valt er niet te feesten voor de tienduizenden werknemers die dit jaar hun baan zullen verliezen, denkt JOHAN RASKING. En wie zijn job wil behouden, moet inleveren. Hoe cynisch kan een feestdag zijn? Allicht is 1 mei een van de weinige dagen uit het voorjaar van 2009 waarop geen enkel bedrijf uitpakt met de aankondiging van een herstructurering en van bijhorend collectief ontslag. Zowat alle beleidsmakers, managers en vakbondsleiders houden er rekening mee dat de stroom van kommer en kwel op onze arbeidsmarkt nog een tijdje zal aanhouden."
"Binnenkort gaat de RVA nog een pak meer tijdelijke werklozen mogen uitbetalen. Bedienden, dit keer. Donderdag raakten de federale topministers het eens over een variant op het bestaande systeem van tijdelijke werkloosheid voor arbeiders. Maar om de toorn van de vakbonden niet op te wekken, mag het kind zo niet genoemd worden. 'Volledige of gedeeltelijke schorsing van de arbeidsovereenkomst om economische redenen', luidt de officiële naam van de maatregel. Identiek aan tijdelijke werkloosheid, dus.
De werkgevers kunnen leven met die vaudeville. Zij vroegen (en krijgen) een specifieke crisismaatregel om ook hun bedienden een tijdlang van de eigen betaalrol af te halen, zonder ze te moeten ontslaan. De vakbonden vroegen (en krijgen) het 'onverkorte behoud' van het huidige bediendestatuut.
De bonden kunnen pronken met hun succesvolle verzet tegen de veralgemening van tijdelijke werkloosheid. Maar dat is pure symboliek. In de feiten zullen duizenden bedienden in de komende maanden hun arbeidscontract opgeschort zien.
Als op die manier een hoop ontslagen vermeden kunnen worden, is dat prima. Toch blijft er de wrange nasmaak dat hier maandenlang geruzie aan vooraf moest gaan. Deze maatregel had al veel eerder genomen kunnen zijn. Dan zou er ook vroeger een einde zijn gekomen aan al die halfwettelijke of zelfs onwettelijke praktijken waarbij bedrijfsleiders hun bedienden sommeren 'vrijwillig' vakantiedagen op te nemen of zelfs om verlof zonder wedde te nemen, om toch maar de personeelskosten te kunnen drukken.
Jammer dat de twee grote bonden dat niet hebben ingezien. De kleine liberale bond ACLVB maakte deze analyse twee maanden geleden al.
Allicht waren de nationale vakbondsleiders van ACV en ABVV persoonlijk ook wel zover. Maar Luc Cortebeeck en, vooral, Rudy De Leeuw zijn met handen en voeten gebonden aan de demarches van hun sterke bediendecentrales, LBC en BBTK. Het principiële njet van die twee ontlokte weliswaar een publieke veroordeling door de top van de socialistische metaalcentrale. Maar het gewicht van de klassieke arbeiderscentrales in de vakbonden is niet meer wat ze geweest is. En binnen de bediendecentrales staan de 'commerciëlen' dan ook nog eens tegenover de sterke lobby uit de non-profit. Die laatsten kunnen het debat over het bediendestatuut principiëler spelen, omdat ze nauwelijks last hebben van de conjunctuurcrisis.
Idem voor de ambtenarenbonden. Bij De Post zien de bonden het nieuwe cao-voorstel van de directie, met een kleine loonopslag maar vooral werkzekerheid, niet zitten. In heel wat andere sectoren zouden de vakbonden dit met open armen ontvangen. Het bewijs hiervoor werd al geleverd door de bijzonder gematigde loonakkoorden die in voorbije weken zijn gesloten en waarbij de nationale spelregel - bovenop de index komt er dit jaar slechts 125 euro bij - keurig gerespecteerd worden.
Zelfs in de meeste bedrijven waar zwaar gesaneerd en afgedankt wordt, blijft het al bij al rustig. Sommige vakbondsleiders mogen een voorbeeld nemen aan het pragmatisme van hun achterban. In tientallen bedrijven zijn in de voorbije weken opmerkelijke en bijwijlen innovatieve akkoorden gesloten over een of andere vorm van werktijdvermindering. Via tijdskrediet of via collectieve werktijdverkorting. De regering-Van Rompuy gaat dit soort afspraken trouwens actief ondersteunen.
Amper tien jaar geleden voerde het ABVV campagne voor de invoering van de 35-urenweek. Om jobs bij te maken, om het bestaande werk te herverdelen over meer mensen. Nu moet diezelfde techniek dienen om bestaande jobs niet kwijt te spelen, om het verminderde werk over evenveel mensen te behouden.
Hier en der worden zelfs al voorstellen gelanceerd van een klassieke looninlevering, zonder in ruil minder uren te moeten werken. Dat blijkt voorlopig een stap te ver. Maar heel wat werknemers moeten vandaag wel al genoegen nemen met 'kleine' inleveringen, op bedrijfswagens bijvoorbeeld.
Gedwongen of vrijwillig, met tegenzin of met overtuiging, al die inleveringen getuigen van een welhaast verloren gewaande solidariteit. Toegegeven, deels gebeurt het uit zelfbehoud, om de eigen job te sparen. Maar er is toch ook een inspanning voor de job van de collega's. Blijkbaar is het niet altijd en overal 'ieder voor zich'. Dat is best een feestje waard.
Johan Rasking is redacteur economie. In De Balans blikt de redactie terug op de economische actualiteit van de voorbije week."
Bron: Standaard van 3 mei 2009