



This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Beste Directeur van de Universiteit van Gent.
Wij zijn de Roma uit Oravita die een paar weken in uw gebouwen in de De Pintelaan gewoond hebben. Wij bedanken u dat we daar een tijd hebben kunnen verblijven. Zoals ons was opgedragen zijn we zondagnamiddag 20/03 verhuisd naar een nieuwe plaats. Onder een viaduct van de autosnelweg. Deze plek was ons doorgespeeld door een politieman en wij dachten dat we daar toestemming voor kregen. We hebben heel snel zoveel mogelijk van onze bezittingen verhuisd om daar nieuwe barakjes te bouwen. Toen we daar in de nacht toekwamen bleek dat we ook daar niet zouden mogen blijven.
Misschien heeft de overheid ons misleid, we weten dat niet. Onze vrouwen en kinderen hebben in de kou onder de brug moeten slapen, we wisten echt niet meer waar naartoe. Maandag dan hebben we lege, vervallen woningen gevonden die we gekraakt hebben. We zijn opnieuw zeer snel moeten verhuizen. Veel van onze spullen zijn ondertussen stuk, vuil, verloren of achtergelaten. We hebben ondertussen geen tijd meer gehad om te bedelen en we hebben bijna geen geld meer om eten te kopen. De politie laat ons ook weten dat de Stad of het OCMW deze huizen heel snel wil afbreken. Ook om ons buiten te jagen. Beste meneer, wij staan helemaal op straat, met onze rug tegen de muur. Onze vrouwen en kinderen panikeren. Verschillende van onze echtgenotes hebben migraine, maagpijn en koorts van de stress. Eén van onze vrouwen is zelfs vijf maanden zwanger! Zij kijken naar ons om te zien wat we gaan doen! We kunnen niet direct terug naar Roemenië want onze ouders en hun kleinkinderen wachten op geld en spullen die wij in jouw land kunnen verzamelen, zeker nu het Paasfeest in aantocht is. Momenteel is er helemaal geen werk voor ons in Roemenië. Sinds de crisis geeft niemand ons nog wat als we bedelen. Ondertussen krijgen we altijd maar een slechtere naam. Telkens we op tv komen of in de krant zien de mensen vuile Roma die tussen de vuiligheid of gewoon op straat wonen. Dit is niet wat wij willen. Het liefst van al zouden we onze woningen kunnen huren. We hebben rondgevraagd, maar de huurprijzen kunnen we momenteel helaas niet betalen. We zouden het liefst onze boterham verdienen door te werken. Daarvoor hebben we een domicilie nodig en dus een vaste plek waar we enige tijd kunnen blijven. We zouden het liefst onze kinderen naar school sturen, maar opnieuw: dan moet je toch een tijd in dezelfde stad, in dezelfde buurt kunnen blijven wonen. We hebben al pogingen ondernomen om onze minderjarigen school te laten lopen. De plek van de universiteit waar we gewoond hebben was ideaal voor ons. Droog, veel plaats, geen buren die we zouden storen, dicht bij het centrum. Het was niet zo gevaarlijk als waar we de afgelopen dagen hebben moeten leven: onder de blote hemel, tussen glasscherven, enzovoort. Daarom smeken wij u meneer, laat ons alstublieft terug keren naar uw terreinen. Wij zouden u graag ontmoeten om heel concrete afspraken te maken, waardoor we aan uw bekommernissen tegemoet kunnen komen. Wij hebben samen overlegd en zien de volgende punten als oplossingen:
1) We gebruiken geen houtvuren meer in de hangars.
2) We gebruiken geen gasfornuis binnen de barakjes die we bouwen
3) We sorteren ons vuil in containers die er zouden moeten komen
4) We gebruiken enkel twee werftoiletten die er zouden moeten komen (de politie had ons trouwens beloofd dit te laten leveren)
5) We maken afspraken waar we op welk van de dag onze waterbidons kunnen komen vullen
6) Voor punt 3, 4 en 5 willen we samen geld bij mekaar leggen om deze en andere kosten te vergoeden
7) Op elk moment van de dag laten we politie of personeel van de universiteit toe om te controleren of de afspraak worden nageleefd Beste meneer, de mannen onder ons zijn zelfs tevreden als ze onder de blote hemel kunnen slapen, maar voor onze vrouwen en onze kinderen kan dat echt niet. Daarvoor zijn wij verantwoordelijk. Alstublieft, gun ons een beetje rust en een plek waar we kunnen slapen. Wij zullen er alles aan doen opdat u zich deze beslissing niet zult beklagen. Een delegatie van ons zou u graag ontmoeten om dit te bespreken.
We hopen op een positief bericht van u!
Dat God u en uw familie behoede!
De Roma uit Oravita
De Roma-zigeuners uit Gent hebben ons gevraagd deze brief naar het Nederlands te vertalen en aan u over te maken. Ze hebben ons tevens opgedragen dit als open brief door te sturen naar de media. Indien u wenst in te gaan op hun vraag tot gesprek, kan u ons altijd contacteren.
Vriendelijke groeten,
Lucie Rosseneu en Filip Erkens
09 234 24 97

"We kunnen niet direct terug
"We kunnen niet direct terug naar Roemenië want onze ouders en hun kleinkinderen wachten op geld en spullen die wij in jouw land kunnen verzamelen, zeker nu het Paasfeest in aantocht is. Momenteel is er helemaal geen werk voor ons in Roemenië."
Familie die wacht op cadeautjes, maar geen onderdak kan geven? Je zou denken dat die Roma gewoon op vakantie zijn: "even profiteren van de welvaart van de rijken vooraleer we terugkeren". Maar ze zullen NOOIT terugkeren.
"Alstublieft, gun ons een beetje rust en een plek waar we kunnen slapen."
Zeker, doe ze zich maar thuis voelen. Hun redenering is "elke dag is een gewonnen dag".
"Ondertussen krijgen we altijd maar een slechtere naam. Telkens we op tv komen of in de krant zien de mensen vuile Roma die tussen de vuiligheid of gewoon op straat wonen. Dit is niet wat wij willen."
En stelen. Zie maar wat er in Barcelona gebeurt: daar hangen minderjarigen rond betaalautomaten om het geld te pikken dat klanten uit de muur halen.
"We zouden het liefst onze boterham verdienen door te werken. Daarvoor hebben we een domicilie nodig en dus een vaste plek waar we >>>enige tijd<<< kunnen blijven."
Die mensen zullen zich NOOIT integreren. Het heeft geen zin die mensen onderdak te geven, ze zijn al *duizenden jaren* op de dool, als ze zich in Roemenie niet thuis voelen dan zullen ze nergens thuis zijn.
Wel, als ze daarvoor kiezen, dan moeten ze maar de gevolgen dragen. Dat ze door iedereen telkens opnieuw zijn verjaagd moet toch een belletje doen rinkelen bij die mensen; dat iedereen ze wegjaagt moet toch een teken zijn dat er echt iets scheelt met die mensen. Is dit alles slechts vooringenomenheid?
Het valt toch op dat ze zich overal op dezelfde manier laten opvallen - zowel historisch als geografisch, en dat dit soort miserie nu ook Gent heeft aangedaan is maar een voorbode van nog veel meer miserie.
Ik pleit om die mensen niet in ghetto's op te sluiten, maar om de zorgen dat ze terugkeren naar die familie waar ze het over hebben. Geef ze onderdak, tijdelijk, niet om ze zich hier te laten vestigen, maar in het vooruitzicht ze terug te sturen (en hopen dat ze daarop niet sito presto terugkeren, nietwaar...) Want als alle armelui naar Europa afzakken, dan zullen we zelf wegzakken in miserie.
Ik pleit tegen het integreren van die mensen, omdat ik niet geloof dat ze ooit zullen veranderen, zelf als ze werk en woonst krijgen. Ze zullen zich onder elkaar blijven houden, hun inkomsten naar de familie opsturen ipv op te gaan in onze gemeenschap.
Probleem: zelf in Roemenie hebben ze het moeilijk. Overal eigenlijk. Geef ze onderdak en ze zullen hier uitbreiden, zo simpel is dat. Verjagen is niet menselijk, maar hier houden vraagt om problemen.
Nu goed, als ik rondkijk op deze site, zie ik dat vooral krakers het woord krijgen, dus mijn reactie zal wellicht afgekraakt worden. Eens zien hoe de democratie werkt...
-alex-
(gent)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Antiziganisme
http://nl.wikipedia.org/wiki/Zigeunervervolging
http://www.humanrightsfirst.org/discrimination/pages.aspx?id=85
http://www.youtube.com/watch?v=Rq7h4D8728I