TiensTiens

Eddy woonde als kind met zijn ouders op de Muide. Hij woont intussen in De Pinte, maar hij is als havenarbeider nog steeds vaste klant in café Union in de Voormuide.

Xavier en Stephan zijn twee twintigers die een vijftal jaar op de Muide wonen. Ze zijn beiden als vrijwilligers actief in de buurtwerking.

Pascal kreeg van de stad Gent een aantal containers cadeau, als compensatie voor een gedwongen verhuis, en bouwde ze om tot huis.

Eddy

Waarom zijn je ouders hier verhuisd?

“Betere leefomstandigheden, het gezin breidde almaar uit. Op het laatste waren we met zes kinderen en hier op de Muide was het huisje veel te klein.”

Welke veranderingen heb je hier zoal gezien?

“Véél veranderingen. Voornamelijk de Turken die naar hier komen wonen zijn.”

Wat voor mensen leven er hier zoal volgens u, buiten de Turken?

“Veel arbeiders. Hier en daar zitter er wel andere mensen tussen….Mensen die iets bereikt hebben en die hun buurt niet kunnen verlaten.”

Hebt u al iets gehoord over het project dat de stad Gent hier gaat doen?

“Ja, ik heb daar al van gehoord. Einde de Londenstraat hebben ze al een loft gezet. En ze zijn bezig aan de oude kaai, die hangars aan ’t veranderen. Daar zouden ze een winkelcentrum van maken. Of dat allemaal waar is, dat weten we niet.”

Wat zou er volgens u moeten veranderen aan de buurt?

“Veranderen aan de buurt? De immigranten weg.”

Waarom?

“We hebben dat hier zo nooit gekend, dat stoort hier. Als er een feest is, dan is er getoeter. Ze blokkeren dan de baan en ze parkeren waar ze willen. Moesten wij dat doen en de politie passeert hier, dan wordt dat direct genoteerd. En zij mogen alles doen.”

(Een andere cafébezoeker mengt zich in het gesprek) “De Muide is een buurt van de arbeiders van de haven en van de dokken. Wij hebben hier gans ons leven arbeid gedaan ... en zij komen hier dan met hun grote bakken toe, ze kopen hier huizekes op, ze doen hier vanalles.”

Zou het niet mogelijk zijn van overeen te komen?

(de andere caféganger) “Ja, dat is mogelijk, maar ze komen hier niet binnen, ze hebben allemaal hun eigen cafés. Als ze naar hier komen, dan is het mogelijk van te klappen. Ze moeten daarom geen bier drinken, maar een theetje of een waterke. Wij moeten toch niet naar hen gaan?”

Xavier en Stephan

Hoe zijn jullie hier terecht gekomen?

Xavier: “Er wonen hier vrij veel jonge mensen die wij kennen, mensen die hier komen wonen zijn omdat het hier echt wel rustig is... Maar dat is de fuck met heel de Muide, het wordt zo hip...”

Daar werken jullie dan ook aan mee?

Xavier: “Ja... maar je kan er wel op een positieve manier mee omgaan door je een beetje te proberen inzetten voor de mensen hier. Kijk, iedere week kan je op de Muide wel iemand tegenkomen die interviews wil doen of die sociaal-artistiek bezig is. De Muide is precies een zoo, de zoo van de sociale miserie. We gaan eens beginnen entree te vragen aan de Muidebrug. Twee euro. En ge kunt ook een abonnement kopen (lacht). Het is te zien hoe ge daar mee omgaat. Ge kunt niet zomaar zeggen: we gaan ne keer de mensen helpen. Ge moet daar echt wel mee bezig zijn. Zoals Lucien (de buurtwerker, nvdr), de manier waarop die bezig is, is een kritiek op veel cultuur -en theaterhuizen die naar hier komen.

Weten jullie iets over de nieuwe projecten hier?

Stephan: “Ja, ik vind het goed dat er iets met de loodsen gedaan wordt, dan dat ze verder blijven verloederen. Ik hoop gewoon -en ik houd daar mijn hart voor vast- dat dat niet ten nadele van de Muide uitdraait.”

Xavier: “Wat doen ze? Allemaal lofts maken waardoor ze chiquere mensen aantrekken voor wie er een eigen economie gaat draaien, maar niet de economie van de mensen die hier nu wonen. De projectontwikkelaar mag zijn ding doen, maar in ruil moet hij ook sociale woningen bouwen. Op korte termijn is dat een paar huizen opkopen en daar dan een sociale woning van maken, maar op lange termijn is het wel hij die het geld binnenrijft. ’t Is wel zot. De stad heeft geen geld om dingen zelf te doen, dus ze zetten er een projectontwikkelaar op, maar die heeft dan weer opbrengst nodig, dus gaat hij ’t duur verkopen. Veel mensen denken hier: die Marokkanen en die Turken komen hier onze huizen afpakken. Ze steken de mensen hun ogen uit. Maar hetzelfde gaat nu gebeuren met die projectontwikkelaar, die gaat ook de mensen hun ogen uitsteken.”

Wat zouden jullie met de oude loodsen doen?

Stephan: “Wel, bijvoorbeeld ze een beetje herinrichten en een wekelijkse markt doen. De Muide heeft geen markt. (.. ) Er zitten genoeg mensen met kapitaal op de Muide, jonge mensen die ook creatief zijn. Er kunnen zeker wat andere zaken mee gedaan worden dan er zakenlui insteken die willen onthaasten en zicht op ’t water willen hebben. (...) Maar misschien wordt het wel tof. Als er ook een park komt. Er zit wel potentieel in de Muide. Heel anders dan in ’t Rabot, bijvoorbeeld, daar zitten ze een beetje vast. Hier is er meer openheid door het water, de haven en veel meer passage van verschillende soorten mensen.”

Pascal

Over de projecten van de stad:

“Wat me stoort in die projecten is het steriele karakter. Alles moet proper, netjes en geordend zijn. Soms kan het veel mooier zijn om de dingen gewoon bruut te laten. Bovendien vraag ik me af wie er uiteindelijk gebruik gaat maken van die vernieuwde terreinen. Aan de Voorhaven wil men in de oude loodsen lofts, kantoren en handelsruimte maken. Uiteindelijk moet alles steeds in het teken staan van consumeren en werken. Maar dat is het leven toch niet? Geef mensen wat geld en zorg er voor dat ze zelf op hun eigen manier hun woning en omgeving kunnen aanpakken. Of probeer er met die nieuwbouwprojecten in de eerste plaats voor te zorgen dat het mogelijk is om goedkoop te wonen.”