This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Nergens welkom
Ingediend door Jan op Za, 18/03/2006 - 13:42.
FEFKIJA SEHIC
Bosnië 1992
(foto: Freddy Willems)
De oorlog.
Nog niet in mijn stad.
Er is spanning in de lucht.
Ik geloof nog
in "broederschap en eenheid".
Wie zal me vermoorden?
Waarom?
Ik wil niet vluchten!
Waar ben ik welkom?
Nergens.
Wat kan ik meenemen?
Ik hou van mijn huis,
mijn straat,
mijn vaderland.
De telefoontjes komen nu vaker.
"Onze messen zijn scherp".
De angst groeit.
De vijand is gekomen
om te slachten,
verkrachten,
vermoorden.
Eerste mei 1992,
Nacht van de slacht,
in mijn stad.
Ik was nog niet aan de beurt,
's Morgens ligt mijn straat
tussen twee vuren,
Ik vlucht.
Nog een vluchteling
van duizenden
in eigen land,
land in oorlog,
vluchteling
zonder iets.
***
December 1994, België (Gent)
(foto: Freddy Willems)
Dakloos,
Staatloos,
Ontheemde.
Ben ik hier veilig?
Nachtmerries,
Heimwee,
Dilemma.
Zal ik hier blijven?
Jaren passeren
Eindelijk,
Regularisatie.
Zou ik Belgische
worden?
Is dat verraad?
Ik hou van Bosnië.
Angst,
Ik heb er geen
vrienden meer.
Ik hou ook
van België.
Veiligheid.
Nu ben ik Belgische.
Niet beter dan
een illegaal,
Ontheemde,
Geregulariseerde.
Ik ben een mens,
ook 'zonder papieren'.
Ik droom over een land,
'Het Land van Gastvrijheid'
Voor ontheemden,
Vluchtelingen,
Mensen zonder papieren,
Slachtoffers.
Wij zijn
geen criminelen.
De aarde is
ook van ons.