TiensTiens

(foto: Freddy Willems)

Het is maart en de periode van de nieuwjaarswensen is voorbij. Maar zie, verspreid over de stad wensen mannetjes van Lego iedereen nog steeds ‘tbeste veur tniew joar’ toe. Ik had er ook eentje hangen. De affiche is nu al weg maar ik leerde er wel mijn overburen door kennen. De bakker bij wie ik mijn affiche ging halen had gezegd dat ik er ineens twee moest meenemen. Een om zelf op te hangen en een om bij de overburen mee aan te bellen. Op een blauwe Kerstmaandag trok ik mijn stoute schoenen aan en stak de straat over. Bij de appartementbewoners ving ik bot. Eentje was niet thuis, eentje woonde te hoog en eentje woonde aan de achterkant. Dan maar het huis daarnaast. Ik bleek op bezoek te zijn bij een echt kerstekindje. De blije mama en papa waren nog geen halfuur thuis van de kraamkliniek. De houtkachel brandde gezellig en in een veel te grote wieg lag een veel te klein schepseltje met wantjes aan en een bos donker haar te snurken. Ik kreeg een kerstbal met doopsuiker in mijn handen gestopt en maakte kennis met de trotse ouders. Tien minuten later kon ik vanachter mijn gordijntje zien hoe ze hun affiche ook ophingen. Zucht… Gent kan toch gezellig zijn.

Het aantal affiches in mijn straat bleef echter beperkt. Na enkele dagen dook er nog een op maar daar bleef het bij. Mag ik hieruit besluiten dat in de tweehonderd huizen in mijn straat waar géén affiche hing asociale mensen wonen? Of mensen die nooit het stadsmagazine lezen? Of mensen die eigenlijk overhoop liggen met hun overburen? Of mensen voor wie de overkant van de straat een ver-van-hun-bed-show is? Of zijn het broeihaarden van rebellie tegen de sociale druk die soms gepaard gaat met die affiches? Verzuurde mensen? Boze mensen? Of zaten ze gewoon allemaal zenuwachtig in hun zetels te wachten tot hùn overbuur kwam aanbellen met de beruchte affiche in de hand? Bange mensen?

Het lijkt me nog te vroeg om conclusies te trekken. We wonen hier nog maar een half jaar. Ik wacht wel af tot volgend jaar. Dan zijn het er misschien meer. Wie weet schuilt hier wel een interessante reportage in. Onderzoeksjournalistiek van de bovenste plank, een rondvraag van deur tot deur. Mensen die géén raamaffiche uithangen: wie zijn ze, wat doen ze en vooral wat drijft hen? 

In afwachting daarvan kan ik enkel vaststellen dat Gent voor eeuwig en altijd de gezelligste stad van Vlaanderen is. Toerisme Vlaanderen  kent de titel normaal elk jaar aan een andere stad toe. Maar in februari hebben ze beslist dat Gent voor altijd gezellig is en blijft. Geen enkele andere stad maakt nog een kans om zichzelf dé gezelligste te noemen.

Allemaal goed en wel, maar ik pas toch voor een te hoog allemaal SAM - gehalte. Het ultieme middel tegen extreem rechts lijkt plots de bestrijding van verzuring. In plaats van zuur komt zoet en gezellig. Men wil de samenleving ‘verzoeten’. Niet meer mopperen, asociaal zijn en klagen, maar SAMen barbecuen, gezellig keuvelen met je buren, SAMen meedoen aan Fata Morgana en vooral ook gezellig SAMen naar TV kijken.

Het resultaat zijn slechte TV - programma’s en een scheefgetrokken realiteit. Een camera erbij en hup, plots komt iedereen met iedereen overeen en is er geen discussie en conflict meer. De goed–nieuwsshow kan beginnen. Heel Vlaanderen is plots geëngageerd en neemt tijdens koude nachten twee illegalen in huis. Ook als het over Gent gaat valt er enkel goed nieuws te melden. Als je het stadsmagazine mag geloven is Gent goed voor Iedereen. Ik vrees dat we al dit stroperige gedoe als een boemerang in onze gezichten zullen terugkrijgen. Want het is vaak niets anders dan het ontkennen van de realiteit. Die is er een van tegengestelde belangen. De belangen van de autogebruikers tegenover die van de fietsers. De belangen van de toeristen tegenover die van de inwoners. De belangen van bewoners en die van de projectontwikkelaars. De belangen van de huurders en die van de huiseigenaars, van werkgevers en werknemers, van arm en rijk, elitair en marginaal … Maar die tegenstellingen worden meer en meer onder de mat geveegd. Discussie, kritiek en commentaar, dát is niet gezellig. Meer zelfs, dat neigt naar verzuurd. Misschien werkt het zelfs wel de verrechtsing in de hand.

Als het over grote thema’s gaat, verdedigen we het recht op vrije meningsuiting met klem. Geloof, staat, ethische kwesties... iedereen moet er vrij zijn mening over kunnen verkondigen. Via betogingen, publieke statements en cartoons kan je die mening wereldkundig maken en er zijn allerhande publieke fora om erover te discussiëren. Kranten stonden te popelen om als eerste in hun land de bewuste cartoons te publiceren en Jan met de pet en Fatima met de hoofddoek om hun mening te vragen. Maar wanneer we op het niveau van onze eigen stad komen, heerst er een eenheidsdiscours. Gent moet en zal gezellig zijn. Er is weinig ruimte in de politiek, in de media, op café, op het internet en op straat om je mening te kunnen zeggen als het niét goed en gezellig is. Dit is een pleidooi om nog te kunnen discussiëren, op conflict te mogen wijzen, achterliggende redenen voor een bepaald discours bloot te leggen… En liefst zonder in de hoek geduwd te worden van de ‘verzuurde’ burger die niet mee wil. Kan dat?

ELKE DECRUYNAERE