TiensTiens

De Humanistisch-Vrijzinnige Vereniging verzamelde de afgelopen twee jaar getuigenissen van Katholieke en Vrijzinnige senioren over het dagelijkse leven in het Gentse uit de tijd van voor de ontkerkelijking en de culturele omwentelingen van de jaren zestig. Deze verhalen uit het van onwankelbare zekerheden vergeven Vlaanderen van de jaren veertig en vijftig werden aangevuld met levensbeschouwelijke bedenkingen en commentaren van hedendaagse jongeren en samengebracht in een bundel “Oude verhalen en jonge dromen”.

(foto: Freddy Willems)

Egotripperij voor pubers of de eerlijkste kunstvorm? Graffiti schippert tussen de twee. Op de site www.ghentizm.be vind je een overzicht van oud en nieuw werk in Gent. Een indrukwekkende reeks foto’s van graffiti, gaande van korte parafen (tags) over spitse teksten en figuren gespoten in een uitgesneden vorm tot muurgrote afbeeldingen. Het lijkt wel alsof heel Gent ‘s nachts de straat optrekt met spuitbus of mal. Toch is niet alle graffiti eender.

(foto: Paul Bert)

op hoog niveau

Op een lang geleden vakantiedag heb ik ooit eens een foto genomen van een duif die zich in een klein holletje in de muur probeerde te wringen. Ze kon maar net haar verige kont keren en toch leek ze niet van plan om ooit nog uit te vliegen. Het regende niet en er was ook geen wind. Ik snapte helemaal niet waarom ze wilde schuilen.

Minister van Welzijn Inge Vervotte heeft een plan.
Ze wil het zelfmoordcijfer in Vlaanderen, dat het hoogste is ter wereld, met acht procent reduceren. Voetballen kunnen we niet, maar in het plegen van zelfmoord behoren wij Vlamingen tot de absolute wereldtop.

IK WAS HIER

ik was

hier

ter plekke

voorgeprogrammeerd

hier was ik

ter vlekke

breng mijn vuile was

om zeep

en wissel naar eigen keuze

het zwiergeld

door de strijkrol

hier wordt alles

lekker witgewassen

alles wat al wit was,

witter dan wit

ik draai in een wasmachine

en tel tot tien

heet stof tot nadenken-hot-o-hot

ik was hier

ik was hier niet

ik was

ik

(foto: Freddy Willems)

Wie op reis door Europa - na de zachte tinten van Toscane, de geest en lichaam loom makende warmte van het Zuiden en de weidse uitgestrektheid van Noord-Frankrijk - in Vlaanderen aankomt, kan met enige ontgoocheling af te rekenen krijgen. De streek is volgebouwd en uiterst dicht bevolkt. Vanuit onbegrijpelijke stedenbouwkundige inzichten heeft men langs de verkeersassen tussen de bescheiden centra jarenlang woningen en bedrijven geplaatst. Het verschijnsel heet lintbebouwing en het effect op de schaarse open ruimte in de regio is desastreus. Grote delen van het land die je nauwelijks verstedelijkt kan noemen zijn erdoor veranderd in benauwende doorgangen, waarvan de lelijkheid en troosteloosheid soms die van communistische woongetto’s overtreft.

T’is weer van dat! Eens op de zoveel jaar vinden de politiekers er niets beter op dan de brave burgers op zondagochtend vroeg uit hun bed te stampen. Een dagske vrijaf en dan naar ‘t stemhokje, dat is weer te veel gevraagd. Maar goed, het is zoals het is, dus doen we maar verder.

Die ene dag wordt iedereen een beetje scherprechter en saboteur van het politieke landschap. Hoge bomen vangen veel wind en kunnen dus hard vallen. De burger als tuinman van de democratie.

(foto: Freddy Willems)

Begrijp me niet verkeerd, de Turkse kinderen in mijn vergeten straat zijn heel aardig, schattig en beleefd, alleen stellen ze altijd van die lastige vragen, elke dag opnieuw.

Mijnheer, waar is je vrouw?

Heb je al een trouwfeest gehad, mijnheer?

Mijnheer, waarom heb je geen vrouw?

Het is zondag vandaag, en vroeg, ontieglijk vroeg.

Marcel heeft me mijn bed uitgejaagd. Dus zit ik op mijn terras te knipperen tegen de zon - in tegenstelling tot Marcel krijg ik voor acht uur geen ontbijt door mijn strot.

Koffie en een gedachtestroom.

Onze politiekers worden slimmer met de dag

Tot nu toe was er geen enkel pamfletje dat ik zag

De meeste raken ongelezen de vuilbak in

Dus daar geld in steken heeft zeker geen zin