TiensTiens

“We weigeren een passieve rol aan te nemen”. Zo schreven we in drukletters in het nulnummer van TiensTiens in 2005. Vandaag mogen we met de hand op het hart zeggen dat deze uitspraak geen dode letter gebleven is. Acht jaar lang publiceerden we tot vier keer per jaar een gratis stadskrant boordevol kritische analyses over de stedelijke actualiteit, diepgravende interviews met dwarse denkers, averechtse verhalen uit de rijke geschiedenis van Gent, prikkelende stadsfoto’s en beeldverhalen en nog zoveel meer. We gaven progressieve organisaties, buurt- en actiecomités een platform en een stem in het stedelijk debat. Met ‘Stoot van de Stad’ brachten we gedurende een aantal jaren TiensTiens bij onze lezers door debatten, theater en interventies in de publieke ruimtes. Onze inbreng in het Gentse stadsdebat werd gesmaakt. Getuige daarvan de vraag om deel te nemen aan allerlei debatten, advies te geven over stedelijke uitdagingen aan lokale overheden en middenveldorganisaties, te zetelen in klankbordgroepen en voor studenten te gaan spreken.

De contouren van het debat naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen in oktober tekenen zich langzamerhand af. Opvallende vaststelling is de hoge mate van overeenstemming tussen de partijen over de prioriteiten voor de volgende legislatuur: meer betaalbare woningen, meer kinderopvang en een grotere onderwijscapaciteit. Dat jonge gezinnen met kinderen de stad blijven ontvluchten en uitwijken naar de stadsrand baart alle partijen zorgen. Betaalbare wonen en goed onderwijs zijn de inzet om de stadsvlucht te keren.

In september lanceerde de stad Gent het kinderopvangproject Villa Kakelbont (1). Dit project creëert vijftig kinderopvangplaatsen voor inburgeringscursisten en wil zo een belangrijk obstakel voor het bijwonen van taallessen uit de weg ruimen. Op zijn blog haalde N-VA politicus Siegfried Bracke hard uit naar dit initiatief. “Voor wie ga je dan zorgen, in een situatie van schaarste waarin je moet kiezen wie eerst komt?”, vraag Bracke zich af. “Voor de inburgeraars? Voor de werkende jonge mensen? Het stadsbestuur maakt de keuze, maar ik ben het daarmee roerend oneens.” (2) In een N-VA folder gaat N-VA OCMW raadslid Elke Sleurs op dat elan verder en hekelt ze de ‘typisch paarse extra aandacht voor zogeheten kansengroepen’. Op zijn Facebook pagina verduidelijkt N-VA federaal parlementslid Peter De Decker de neoconservatieve ideologie achter dit standpunt. Volgens De Decker moet er “eerst geïnvesteerd worden daar waar het rendement het zekerst en hoogst is (mensen met een job, belastingbetalers) en pas dan in het vergroten van kansen die nog lang niet zeker zijn” (3). De samenleving als een commercieel bedrijf dus, waar eerst en vooral geïnvesteerd wordt in wat winst oplevert. Dat de ‘verliezers’, in tegenstelling tot in een bedrijf, wel in de samenleving blijven rondlopen, met alle gevolgen van dien, geen N-VA’er die er bij stil staat.

(Illustratie: Sébastien Conard)

Net voor het zomerverlof kondigden Sp.a en Groen! aan in Gent in kartel naar de volgende gemeenteraadsverkiezingen te gaan. Ze willen daar naar eigen zeggen een ‘sociaalecologisch stadsproject’ mee uitdragen. Ze kiezen voor een stedelijk beleid dat investeert in de sociale vooruitgang van alle bewoners, zowel de zittende als toekomstige bewoners, en van Gent een groene en autoluwe stad op mensenmaat maakt. In de komende maanden willen ze dit stadsproject verder uitwerken tot een concreet politiek programma.

U leest het goed. Onze Gentse politici zijn hulpbehoevend. Tenminste, zo moeten ze benaderd worden. We verklaren ons nader. Stedelijke politici worden geconfronteerd met allerlei maatschappelijke problemen. Dat gaat van armoede en een gebrek aan betaalbare huizen over migratie tot werkloosheid. Het siert hen dat ze daar graag een oplossing voor willen vinden. Maar dikwijls moet het snel gaan, zeer snel. De kiezers – of tenminste de media - kijken immers mee. Hulpbehoevenden verwachten van hulpverleners echter niet enkel een concrete oplossing, maar zijn ook op zoek naar een gesprek over de zin van hun leven en hun plaats in de maatschappij. Ook politici moeten van terreinwerkers en middenveldorganisaties dus meer verwachten dan een snelle oplossing. Ze moeten ook en vooral een grondig gesprek voeren over waar hun beleid toe moet dienen en terreinwerkers en middenveldorganisaties daartoe als geduldig klankbord gebruiken.

AANKOMSTSTAD GENT

De herwaardering van de 19de-eeuwse gordel is niet enkel een zaak van voorbijgaande stadsvernieuwingsprojecten, maar vergt van het beleid permanente aanwezigheid, acties en investeringen. TiensTiens pleit daar al lang voor en zoveel is nu ook duidelijk voor het stadsbestuur na een aantal scherpe reacties van bewoners en organisaties. Symptomatisch is de boze lezersbrief van een ABVV-militante uit de Brugse Poort (1) die de groeiende sociale problemen in de buurt aanklaagt en stelt dat het sinds de nieuwe golf van Oost-Europese migranten, voornamelijk gebrandmerkt als ‘Roma’, van kwaad naar erger gaat. Ook de ‘oudere’ migrantengroepen mengden zich in het debat. Volgens het Gentse Vlaams CD&V parlementslid Veli Yüksel is ook de Turks-Gentse middenklasse de overlast zat en overweegt een deel van hen uit te wijken naar de stadsrand (2). Tegelijkertijd echter is een deel van de Turkse gemeenschap via koppelbazerij, huisjesmelkerij en mensenhandel zelf betrokken bij de toestroom van de Oost-Europese nieuwkomers, zoals ook aangehaald op het wijkdebat Sluizeken-Tolhuis-Ham. Maar kritische stemmen bleven niet beperkt tot de discussie rond de Roma. Onder meer op het wijkdebat in Nieuw Gent kreeg het stadsbestuur de wind van voren. Bewoners klaagden aan dat het stadsbestuur hen in de steek liet en alle aandacht naar de binnenstad ging.

Nieuw leven brengen aan de Oude Dokken, het stukje 19de eeuwse haven dat zich uitstrekt tussen de Dampoort en de Muide. Dat is de inzet van één van de grootste Gentse stadsontwikkelingsprojecten van de komende tien jaren. Al jaren is het stadsbestuur bezig met het aankopen van gronden en het maken van allerlei plannen voor de meer dan 1.200 wooneenheden die ze er wil laten bouwen. Naast woningen komen er een aantal kleine parken, heringerichte kaaien, kantoren, winkels en publieke dienstverlening. De promotiecampagne voor deze nieuwe stadswijk komt stilaan op gang. Vele Gentenaars kennen het gebied niet en al helemaal niet als woongebied. Vorig jaar konden geïnteresseerden tijdens de Gentse Feesten met de bootjes van Gent de Oude Dokken opvaren. In de randen van het projectgebied worden sociaal-artistieke werkers ingezet. Er is een website opgezet (http://www.oudedokken.be/) en geïnteresseerden worden regelmatig geïnformeerd over de voortgang van het project.

Beste Daniël en vrienden,

Proficiat, het ziet er echt mooi uit, veel beter dan voordien. Eén groot plein van harde, grijze stenen, allemaal egaal in het gareel, doch een beetje speels geschrankt, het geheel enkel onderbroken door de tramsporen, hoogstens stijlvolle groeven. Straks zal het lijken of de tram gewoon over de Korenmarkt zweeft. De stenen zelf lijken qua kleur - warm grauw - gewoon over te lopen in de gevel van de kerk... van een trompe l'oeil gesproken! Elders sloven Sossen zich uit om de straten te plaveien in rood gesteente maar in Gent getuigen de keuzes toch van een subtielere smaak, nietwaar? Bovenop dit kader van typisch Vlaamse soberheid prijken nu al jolige palmbomen. Ludiek! Multicultureel zelfs. En straks is ook het Emile Braunplein klaar en herinnert een neo-Vlaamsche halle aan onze roemrijke Middeleeuwen. Bovendien verschijnt daar een toefje groen, dus moeten de hippies nu ook niet gaan zagen. Wat hadden ze verwacht? Dat men van het Kuipke een bos zou maken? Een beetje realistisch blijven, hé. Hetzelfde met dat pand aan de Vrijdagsmarkt. Moest de stad zich dan gaan ruïneren, die grond opkopen en daar sociale woningen bouwen? Terwijl het centrum nu eindelijk een coherente shoppingzone wordt? Neen, jullie hebben dat daar goed laten begaan. Het groot winkelcomplex komt er nu toch en dat is prachtig zo. Vrijetijdsgenieters van binnen en buiten Gent kunnen dan schuilen voor de regen zonder te hoeven verzaken aan hun kooplust. Bovendien kunnen de buurtbewoners (die zijn er nog!) straks alles in één supermarkt kopen, wellicht één die tenminste voor meerwaarde staat. Dat is jammer voor de kleine buurtwinkels maar betalen we niet allen een prijs voor die stap voorwaarts? Kunnen ze het trouwens niet bezien als een incentive tot meer competitieve diensten? Persoonlijk vind ik dat marktgeschreeuw van bij Bajram nu toch ook niet meer hedendaags. Ik kijk in ieder geval uit naar de bouwplannen. Hopelijk publiceren jullie die in het stadsmagazine en valt er een maquette te zien in de Lange Munt. Of onder het stoere toezicht van Jacob van Artevelde. Ludiek!

Schrijnende beelden van armtierige leefomstandigheden, drugsgebruik en bodemloze ellende. De fototentoonstelling Lijn 3 van ex-straathoekwerker Jan Beke drukt ons met de neus op de feiten. De beelden en verhalen komen uit de Brugse Poort, maar hadden gelijk waar in de Gentse 19de eeuwse gordel kunnen worden gemaakt. De stadsvernieuwing die van wijk naar wijk trekt brengt een dynamiek op gang, maar reikt niet tot aan de onderkant van de maatschappij. Het debat dat onmiddellijk na de opening van de tentoonstelling losbrak liep al vlug vast in polarisering.

Beschaafd amusement voor het hele gezin

Daniël is boos! Op de VTM dan nog. Die hebben namelijk verzuimd om in de nieuwe politieserie Code 37 Gent op een enigszins pittoreske en wervende manier in beeld te brengen. En dat ondanks de forse steun - zowel logistiek als financieel - vanwege het stadsbestuur.