TiensTiens

(foto: Emran Hassan)

Amman is de hoofdstad van Jordanië, een land in het hart van het Midden-Oosten. Veel van de steden in het Midden-Oosten worden beschreven als Islamitische en/of Arabische steden. Amman kan echter eerder een ‘globale stad’ genoemd worden, die meer op onze West-Europese steden lijkt dan we vermoeden. Met zijn enorme Palestijnse vluchtelingenpopulatie en ongeveer een miljoen Irakese vluchtelingen, en met de miljarden dollars uit globale investeringen uit Irak, Dubai en het Westen, is de hoofdstad van Jordanië op verschillende manieren verbonden met de globalisering.

“Laat een wiel draaien onder mijn gat en ik ben gelukkig”

(foto: Mario Debaene)
Michiel Hendryckx

Fotograaf Michiel Hendryckx (1951) is afkomstig uit Adinkerke, een dorp aan de kust. Als tiener wordt hij op internaat gestuurd in Gent, waar hij zich aanvankelijk erg ongelukkig voelt. Maar al snel maakt zijn onvrede plaats voor een gevoel van vrijheid en tot op vandaag is hij in Gent blijven wonen. Van op TV is Hendryckx bekend als reiziger. Voor het programma De Bende van Wim trok hij samen met acteur Wim Opbrouck en componist Jean Blaute op de moto door Europa. In Het Bourgondisch Complot vaarde hij met een vrachtschip van Gent naar Bourgondië. In 2007 kwam zijn fotodagboek Het mooiste licht is tegenlicht uit. “Ik vind mezelf een verteller, zowel in mijn foto’s als in mijn reizen.”

(foto: Veysel Tuncay)

Aftandse taxi's, tractors, dolmusbusjes, overladen vrachtwagens, pruttelende bromfietsen met beschilderde aanhangbakken die moeder, kind en koopwaar mee de stad in sjokken, hier en daar nog paard en kar, en mensen die ‘çekçek’ voorttrekken: een grote plank met twee wielen eronder waarop alle mogelijke goederen door de stad worden versjouwd. Naar verluidt wordt dit transportmiddel verder enkel nog in China gebruikt. Meer dan ééns heb ik mijn ogen gesloten terwijl we met de wagen deze heksenketel doorkruisten, maar wonderlijk genoeg lijkt niemand brokken te maken. Om dat te vermijden zijn er toeters, goede reflexen, een paar stevige remmen en de islamitische versie van de paternoster, die in de meeste wagens aan de achteruitkijkspiegel bengelt. Dit is Diyarbakir, de grootste Koerdische stad van Turkije.

“Het liberalisme is een fascinerende ideologie. Het houdt een levensmentaliteit in, uitgaande van het respect voor elke mens, het geloof in de kracht en de creativiteit van het individu en het onbevooroordeeld benaderen van elk een. Het liberalisme koestert de vrijheid, wat inherent inhoudt dat voortdurend moet gestreden worden naar het wegwerken van onvrijheid. Het liberalisme is een vernieuwingsgezinde beweging, dat het gevestigde steeds in vraag stelt en zich verzet tegen verstarring, status-quo, bekrompenheid en conservatisme. Vrijheid staat voor openheid, wat leidt tot confrontatie, wat op zijn beurt uitmondt in bewustzijn. Vrijheid als vertrekpunt biedt het breedst mogelijk spectrum aan om tot ontwikkeling en vooruitgang te komen.” Dit zijn de woorden van Mathias De Clercq, Schepen van jeugd en economie in Gent, maar hier sprekend in eigen naam.

Nablus: gebouwen vernietigd door de Israëlische invasie in 2002 (bron: Nurhan Abujidi)

Sinds de vernietiging van Sarajevo en andere Balkansteden neemt de interesse in het fenomeen van urbicide toe. Urbicide is de doelbewuste vernietiging van de stad en stedelijkheid als onderdeel van een militaire en geopolitieke strategie en maakt sinds het einde van de Koude Oorlog en de opkomst van nieuwe vormen van oorlogsvoering deel uit van het arsenaal aan militaire technieken. De Palestijnse architecte Nurhan Abujidi schreef er een doctoraat over. Tienstiens sprak haar over haar bevindingen.

(foto: Pieter Van Eecke)

Voor enkele luttele honderden euro’s boek je tegenwoordig een reis naar de Caraiben.

Eindeloze maagdelijke stranden, palmen vol kokosnoten en massieve bergtoppen aan de einder, het paradijs is slechts enkele muisklikken van ons verwijderd. Nergens brandt de zon zo fel, nergens zijn de tropische slagregens zo verfrissend. Piraten liggen er al eeuwen op de zeebodem, net als de beenderen van de honderdduizenden Afrikaanse slaven die in scholen stierven op zee of in bosjes op de plantages.

‘Ola, que tal’ is zowat de meest gestelde vraag, die we gedurende drie weken in augustus hebben gehoord. Gentse en Boliviaanse jongeren kleurden drie volle weken de wijkschool De Buurt, het Buurtcentrum Nieuwland en de werking van Victoria Deluxe. Tien Boliviaanse jongeren, afkomstig uit El Alto, een annexstad van de Boliviaanse hoofdstad La Paz, kwamen drie weken samenwerken met Gentse jongeren.

Een heel mooi, stichtend en leerrijk artikel in het INFORMATIEBLAD van de partij waarvan we ons de naam nog steeds niet kunnen herinneren (maar ’t heeft in feite weinig belang) gaat over de adoptie van een lesbische pinguïn door Casa Rosa. Casa Rosa is een Gentse homotent. Kwestie voor de schrijvelaar van deze primeur is eigenlijk dat Casa Rosa subsidies krijgt van de stad Gent en de provincie Oost-Vlaanderen. Dit betekent dus, zo weet detective Van Zwambiet, na een diepgravende enquête omtrent de feitelijkheden, te concluderen dat die lesbische pinguïn eigenlijk dus logischerwijze geadopteerd wordt met gemeenschapsgelden.

Onderstaande tekst is de neerslag van een toespraak van Dirk Liefooghe, die hij op 11 april 2007 hield in de Coffee Lounge ter gelegenheid van het verschijnen van ‘Solo’, het nieuwste boek van Bavo Dhooge.

De boodschap van Frans Wuytack

(foto: Francisco Wuytack)

“Kunst is datgene wat doet leven. Kunst is de waarheid op gang brengen”, vertelt Frans Wuytack (72). De voormalige priester-arbeider kent als geen ander de kunst om mensen te begeesteren. Hij was venezolaan onder de Venezolanen toen de sloppenwijken van Caracas revolteerden, dokwerker in Antwerpen toen de legendarische wilde staking uitbrak in 1973 en oproerkraaier in Catalonië tijdens de acties van publieke ongehoorzaamheid tegen het fascistische nep-syndicaat van generaal Franco. Eenzelfde drang om “ruimte te creëren zodat de vrijheid kan verschijnen” karakteriseerde later zijn beeldhouwkunst en gezinsleven. Een boek en documentaire over Frans Wuytack komen nog dit jaar uit. Wij zochten hem alvast op om naar enkele van zijn verhalen te luisteren