TiensTiens

In september lanceerde de stad Gent het kinderopvangproject Villa Kakelbont (1). Dit project creëert vijftig kinderopvangplaatsen voor inburgeringscursisten en wil zo een belangrijk obstakel voor het bijwonen van taallessen uit de weg ruimen. Op zijn blog haalde N-VA politicus Siegfried Bracke hard uit naar dit initiatief. “Voor wie ga je dan zorgen, in een situatie van schaarste waarin je moet kiezen wie eerst komt?”, vraag Bracke zich af. “Voor de inburgeraars? Voor de werkende jonge mensen? Het stadsbestuur maakt de keuze, maar ik ben het daarmee roerend oneens.” (2) In een N-VA folder gaat N-VA OCMW raadslid Elke Sleurs op dat elan verder en hekelt ze de ‘typisch paarse extra aandacht voor zogeheten kansengroepen’. Op zijn Facebook pagina verduidelijkt N-VA federaal parlementslid Peter De Decker de neoconservatieve ideologie achter dit standpunt. Volgens De Decker moet er “eerst geïnvesteerd worden daar waar het rendement het zekerst en hoogst is (mensen met een job, belastingbetalers) en pas dan in het vergroten van kansen die nog lang niet zeker zijn” (3). De samenleving als een commercieel bedrijf dus, waar eerst en vooral geïnvesteerd wordt in wat winst oplevert. Dat de ‘verliezers’, in tegenstelling tot in een bedrijf, wel in de samenleving blijven rondlopen, met alle gevolgen van dien, geen N-VA’er die er bij stil staat.

Gent Terminus

In Gent is ongeveer één bed beschikbaar per drie daklozen.(1) De rest kraakt of slaapt op straat. Deze regel geldt ook voor kinderen.

Deze regel geldt ook voor kinderen. Kinderen slapen in stadsparken.

In Gent heeft een boze geest zeer recent het flikkenkorps ingeblazen om krakers ofwel meteen uit te zetten, of om hun opgegeven naam handig te vergeten zodat de dagvaarding tot ontruiming niet kan aangevochten worden.

De redenering is kinderlijk simpel:

voldoende onderdak zou een aanzuigeffect creëren.(2)

Begin maart lanceerden het Gentse federaal parlementslid Karin Temmerman (Sp.a) en senator Bert Anciaux (Sp.a) op De Wereld Morgen een pleidooi voor de uitbouw van een Europese Sociale Bijstand, een Europese OCMW regeling zeg maar (1). Ze zoeken daarmee naar een oplossing voor de druk die de intra-Europese migratie op lokale bijstandssystemen zet. De concrete aanleiding voor dit initiatief ligt in Gent. Als gemeenteraadslid (en voormalig schepen) ziet Temmerman er het draagvlak voor een sociaal beleid afbrokkelen door de spanningen over de toestroom van nieuwe EU burgers. Anciaux wil tegenover de populistische oproepen om de Roma harder aan te pakken mee zoeken naar een menselijk antwoord op de migratie van nieuwe EU burgers.

(foto: Evy Menschaert)

De Antwerpse procureur-generaal Yves Liégeois ging begin september nogal kort door de bocht door te stellen dat onze democratie bedreigd wordt door een ‘buitenproportionele instroom van buitenlanders’ (1). Maar dat onze welvaartstaat, en dan vooral de sociale bijstand, in zijn voegen kraakt door de instroom van migranten is een feit. In dit artikel gaan we na hoe de grootstedelijke OCMW’s van Gent en Antwerpen omgaan met deze nieuwe situatie.