TiensTiens

Gent als migrantenstad: nieuwe vormen, nieuwe gedachten?

(foto: Sébastien Conard)

Migratie is reeds vele jaren één van de meest besproken thema’s in de Belgische en Vlaamse politiek. Niet alleen vele burgers maar ook politici en zelfs procureurs hebben het gevoel dat het migratiebeleid in ons land heeft gefaald. Zo orakelden de Antwerpse procureur-generaal Yves Liégeois en advocaat-generaal Piet Van den Bon vorig jaar, bij het begin van het gerechtelijk jaar, dat “Het einde van de democratie is misschien wel nabij. De problemen worden onbeheersbaar. Het totaal falende migratiebeleid is maar één uiting daarvan.”

In deze nota bespreken we, weliswaar zeer beknopt, enkele hoofdkenmerken van de migratie naar Gent. Vervolgens bespreken we een aantal uitdagingen voor het lokale beleid en schetsen we een aantal uitdagingen voor de toekomst.

Duurzaam bedrogen?

(Illustratie: François Van Damme)

Gent wil een stad zijn met een duurzaam imago. Vandaar de keuze voor hout en papier met een FSC-label, dé garantie voor verantwoord bosbeheer. Maar wat als blijkt dat FSC meer en meer bedrijven certificeert die mensenrechtenschendingen en milieumisdrijven begaan?

Suleymaniah komt op straat

(foto: Toon Lambrechts)

De revolutionaire wind die door de Arabische wereld waait heeft ook Iraaks Koerdistan bereikt. Tenminste toch Suleymaniah, de tweede stad in de regio en berucht om haar opstandig karakter. De stad aan de voet van het Zargosgebergte is altijd al de politieke en culturele broeihaard van de regio geweest.

Die eerste tellen rechtop in bed, zit het kind terug in Slovakije. Deze zolderkamer is even donker, even wak als de andere.

Het meisje weet alleen dat ze plassen moet.

Dus waagt ze zich vooruit onder een kap van droog deken, tussen de bedden, de zware adem; zoekt ze de trap met de teentjes en daalt ze door twee lichaamswarme etages om pletsend op de tegelvloer het toilet te beklimmen.

Ze plast met de deur open. Dat helpt tegen de geur – de sifon staat droog – maar ook tegen de angst, tegen het donker.

Ze kunnen niet leven van de kunst, maar ze leven voor de kunst. TiensTiens bezoekt gevluchte kunstenaars. Kakayi en zijn vrouw Avin Kaki, afkomstig uit de zwaar getroffen Iraakse stad Kirkoek en Sergei Andreev, uit het Russische Oeralgebergte. De kunstenaars praten vrijuit over leed en leven, over hun passies en hun kijk op wereld, en over het kunstenaarsbestaan hier én daar.

Baloji over Congo en zijn muziek

(foto: Jérôme Bonnet)

Baloji: da’s 100% Congolese import. Hij groeide op in Luik en rapte zijn weg uit de illegaliteit. Vandaag woont hij in Gent en kunnen we hem zonder omwegen de beste Belgische rapper noemen. Van een succesverhaal gesproken…

Zonder bling bling en zeer à l’aise wandelt Baloji een kwartier te vroeg de Vooruit binnen: bescheiden en stipt! Nee, Baloji is geen doordeweekse rapper. Hij verrast, in de eerste plaats op muzikaal vlak. De voormalige bezieler van Starflam doet het ondertussen solo maar is er allerminst op achteruit gegaan. Zijn jongste album ging hij in zijn geboorteland Congo opnemen. Op Kinshasa Succursale dompelt hij zijn raps onder in een broeierige mix van zuiderse ritmes. “Ik hou van mengelingen. Soul, reggae of Afrikaanse ritmes. Ik ben zelfs grote fan van Jacques Brel.”

Turquaze regisseur Kadir Balcı over familie, liefde en inspirerende steden

(foto: Freddy Willems)

Het is één van die stralende late zomerdagen wanneer ik Kadir Balcı opwacht in de Barrista aan de waterkant. Toegegeven, een tikkeltje nerveus voor mijn allereerste ontmoeting met een filmregisseur, en, als ik de voorspellingen mag geloven, aanstormend talent. Nergens voor nodig, zo blijkt wanneer hij ontspannen en in alle bescheidenheid de koffiezaak binnenloopt.

Congolese Belgen of metissen. C’est quoi ça vraagt u zich af? Reden genoeg voor vzw Mixed 2010 om deze vergeten kinderen van het vaderland in de schijnwerpers te plaatsen. Naar aanleiding van vijftig jaar Congolese onafhankelijkheid verzamelde de vzw Belgisch Congolese kunstenaars die hun verhaal willen doen: wat betekent het om “metis” te zijn in België? Roland Gunst en Kathleen Ghequière vertellen het ons, elk vanuit hun achtergrond. Gunst is metis, documentairemaker en Gentenaar; Ghequière is antropologe en co-auteur van “De bastaards van onze kolonie”, een verzameling verhalen van metissen uit de koloniale periode.

(foto: Ann Vanhoof)

Het is een koude winterdag wanneer ik kom aanwaaien in het huis van het Vindcentje, vereniging waar armen het woord nemen op Sint-Amandsberg. In de keuken zijn vrijwilligers druk in de weer met de voorbereidingen: de mensen uit het Zuiden komen!

(foto: Vik Bulik)

In de ochtend van 17 juni bezetten actievoerders het consulaat van Peru, vlakbij het St.-Pietersstation. Ze hadden spandoeken uitgehangen en deelden pamfletten uit aan voorbijgangers. Tegelijk vond er buiten een fototentoonstelling plaats over de gebeurtenissen van de voorbije twee maanden in Peru. De actie vond plaats in het kader van de internationale week van solidariteit met de inheemse volkeren van Peru.