TiensTiens

(foto: Vik Bulik)

In de ochtend van 17 juni bezetten actievoerders het consulaat van Peru, vlakbij het St.-Pietersstation. Ze hadden spandoeken uitgehangen en deelden pamfletten uit aan voorbijgangers. Tegelijk vond er buiten een fototentoonstelling plaats over de gebeurtenissen van de voorbije twee maanden in Peru. De actie vond plaats in het kader van de internationale week van solidariteit met de inheemse volkeren van Peru.

(foto: freddy Willems)

‘Brussel’ is een Vlaamse stad. Dat zegt Bart De Wever toch. Leopold II dacht daar anders over. Met de buit van zijn Afrikaanse plunderingen bouwde hij ‘Bruxelles’, een stad van avenues en haute finance. Sindsdien splitste de hoofdstedelijke persoonlijkheid als maar verder op. Voor ‘بروكسل’ moet je in Schaarbeek, Anderlecht of Sint-Joost zijn. Tenslotte ontwikkelde zich in de buik van onze enige Belgische miljoenenstad ‘Brussels’. Blinkend als kantoren, bevolkt door Eurocraten en hun -innen.

(foto: freddy Willems)

Ruby is niet meer onder ons. Het was in april vorig jaar dat Ruby uit het raam van haar groezelige flatje in de grauwe Twin Towers aan de rand van het Rabot is gesprongen.

(foto: freddy Willems)

“We bringAfrica to your doorsteps”, zo prijkt op het etalageraam van de Foreign Shop in de Dampoortstraat. De slogan verwoordt de uitstraling van de buurt, die bij de verschillende Gentse Afrikaanse gemeenschappen bekend staat als ‘Klein Matongé’. Maar de winkels, cafés en kapsalons in de straat zijn niet alleen plaatsen waar Afrikanen ‘thuis’ kunnen komen. Ze helpen de consument ook zich te informeren, te netwerken en te integreren.

Reeds in de Knack van 19 januari 2005 waarschuwt Jan Blommaert ons in zijn column voor het feit dat het recht op huisvesting in Vlaanderen in het gedrang komt. De Vlaamse overheid heeft er intussen voor gezorgd dat, als men ‘gien vloms’ wilt klappen, men ‘gien ois’ meer krijgt. Het is merkwaardig hoe stil het initieel bleef in het Vlaamse landschap na de wijziging van de wooncode. Gelukkig kwam de Liga voor Mensenrechten, het Vlaams Overleg Bewonersbelangen, Groen!, de Franstalige Gemeenschap en de Verenigde Naties hiertegen in verzet. Ik wil in dit artikel het belang van voornoemd verzet onderstrepen, wil men voorkomen dat in de toekomst ook andere sociale grondrechten in het gevaar komen. Ik wil dit doen door aan te tonen dat het voorwaardelijk maken van het recht op huisvesting naast een ‘communautair probleem’ in de strikte Belgische zin van het woord ook een logische stap is in de manier waarop de Vlaamse overheid diversiteit begrijpt, vorm geeft aan de ‘multiculturele samenleving’ en dit meer bepaald door middel van het actueel Inburgeringsbeleid. Voor deze contextualisering zal ik vooreerst de oorsprong van dit beleid schetsen, om vervolgens te kijken hoe het inburgeringtraject door de overheid ingevuld en tenslotte omkaderd wordt. Het is belangrijk om dit artikel niet te lezen als een kritisch aan het huis van de inburgeringssector. De mensen op de vloer verrichten wonderlijk en lovenswaardig werk. Het is het kader waarbinnen deze geëngageerde mensen werken dat ik in vraag wil stellen.

(foto: Eva Swyngedouw)

De Brusselse 'Matongewijk’ met haar exotische couleur locale spreekt tot ieders verbeelding. Eric Corijn, professor aan de VUB, noemt de wijk het Afrikaanse stadscentrum van Brussel. Hoewel er weinig mensen van Afrikaanse afkomst wonen, vormen de kapperszaken en volgestouwde winkeltjes een trekpleister voor Afrikanen uit heel Europa en voor blanke bezoekers en toeristen. Toch is de wijk aan een dringende opwaardering toe.
Maartje De Schutter, studente 'Conflict and Development', nam de visie van de Brusselse overheid op de herwaardering van de wijk door en kwam tot een aantal ontnuchterende conclusies.

Miserie troef op de Gentse wereldexpo

Een tegen allen, allen tegen Gent: dat tekent zo’n beetje de sfeer op de Gentse wereldtentoonstelling van 1913. Fransen tegen Duitsers, flaminganten tegen franskiljons, huisvaders tegen menseneters en de kerk tegen blote en zatte vrouwen. Voor de rest bracht de ‘wereldfoor’ alleen brand, dood en een schuldenput. Zelfs vandaag zorgt ze nog voor verdeeldheid in de gemeenteraad.

Foto: Hendrik Braet

Op de Gentse gemeenteraad werd maandag gestemd over een hoofddoekenverbod voor stadspersoneel. Het voorstel van ‘Open’ VLD werd, dankzij een wisselmeerderheid met de conservatieve CD&V en het extreemrechtse Vlaams Belang, met 26 stemmen voor, 23 stemmen tegen en één onthouding goedgekeurd. De stemming heeft een diepe kloof geslagen in de coalitie. Ondanks de met veel poeha afgekondigde Missie 2020 van het Stadsbestuur, waarin Gent onder de noemer van ‘Scheppende Stad’ alle “creatieve krachten in Gent wil bundelen om te streven naar een solidaire en open samenleving”, verzandt de stad nu in Antwerpse toestanden. Een verslag.

(foto: Freddy Willems)

De Zweedse stadsantropoloog Ulf Hannerz maakte eind jaren zestig naam met zijn veldwerk in één van de ruwste Afrikaanse ghetto’s van Washington, waar hij de ‘zwarte’ cultuur en haar relatie tot de mainstream ‘witte’ cultuur onderzocht. De weerslag van zijn observaties kwam terecht in Soulside, een boek dat één van de klassiekers van de stadsantropologie werd. Hannerz is vooral actief op het vlak van globaliserings-, media- en stadsantropologie. Vandaag coördineert hij als professor Sociale Antropologie aan de universiteit van Stockholm een interdisciplinair project rond kosmopolitisme.