TiensTiens

Doorheen Laïla's gesloten oogleden schittert de winterzon. Fluorescerende spikkels en krassen dansen tegen het melkachtig wit. De ogen harder dichtknijpend behoudt ze de vormen in donkere tinten. Ze laat het spel los en voelt de stralen branden op haar huid, genietend van de laatste sigaret van de maand. Deze dinsdag achtentwintig februari valt niet in een schrikkeljaar. De Marlboro Light in haar mond is de laatste uit een pak en ze weet dat ze straks geen meer roken zal. Zelfs niet na de vier uur durende shift die nu voor haar en de anderen volgt. Ze zal gewoon naar huis gaan en wellicht koopt ze morgen ook geen nieuw pak. De witte damp ontsnapt als een zachte bol aan haar mond en ze ziet hem mistig stijgen naar de triomferende zon. Laïla!, roept een andere vrouw in een babyblauw plunje en ze laat Laïla nog net binnenglippen. Alsof het haar laatste kans betreft. Elke dag opnieuw.

Het rosse meisje ligt op haar plankenvloer terwijl ze dagdroomt bij de lauwe radiator. Haar gsm trilt haast geruisloos over de grond en wanneer ze die oppikt meldt het scherm een nieuw bericht:

I love NY.

Oude dame. Zwarte hoed. Je hebt bijna al je inwoners genummerd, gepokt en gemazeld. Gemazzeld, de lucky few. Op een bank tegenover het Guggenheim. 12.00 am. Wachten tot er een plaatsje vrij komt. Verzorging en toeweiding tot in de eeuwigheid. Mensen die naar je omzien. Van 10 tot 10.

Behalve op maandag.

De man aan de toog?

daar weet ik alles van, mevrouw

hij verkondigt bij laag en hoog

dat hij geen boodschap heeft aan berouw

maar hij kotst avond na avond

omwille van dezelfde vrouw

die met zijn hart is gaan lopen

met de analoge taal van een geslagen hond

met een van principes overlopende mond

De dag begint voor mij

Aan mijn ingeboterde bank

Mijn bronstige aandacht

Suddert in de heteluchtklas

Wij zweetkinderen

Dromen van een échte brand

Waarin alle sappen verdampen

We dromen van een bom

Om op te vliegen

Die van Dr. Strangelove

Gekookt kom ik buiten.

Verblind door het zonlicht

Stolt ook mijn kop

Oplichtende notitie:

“Als licht niet kan ontsnappen,

kan ook niets anders dat.”*

AäRON WILLEM

* Stephen Hawkin over zwarte gaten

IK WAS HIER

ik was

hier

ter plekke

voorgeprogrammeerd

hier was ik

ter vlekke

breng mijn vuile was

om zeep

en wissel naar eigen keuze

het zwiergeld

door de strijkrol

hier wordt alles

lekker witgewassen

alles wat al wit was,

witter dan wit

ik draai in een wasmachine

en tel tot tien

heet stof tot nadenken-hot-o-hot

ik was hier

ik was hier niet

ik was

ik

Ik wil gerust een bekentenis doen over mijn kiesgedrag. Zo weten jullie al vlug welke persoonlijkheid en voorkeuren ik heb. De meeste mensen doen geheimzinnig over hun kiesvoorkeur. Ze lachen schaapachtig als je hen vraagt voor welke partij ze kiezen. Ik daarentegen heb er geen enkele moeite mee om mij bloot te geven.

(foto: Fixatief)

Studenten die de richting economie kiezen als studie en na een paar jaar hun diploma behalen zullen op hun werk wel een goed loon ontvangen, maar in feite zijn alle huisvrouwen ter wereld goede of minder goede economen. Zij trouwen, krijgen kinderen en worden econoom zonder diploma. Zij worden zo in de harde wereld gesmeten, met vallen en opstaan, sommigen met een klein inkomen, man is zijn werk kwijt, er zijn leningen af te betalen en tegen de kinderen moet dikwijls eens ‘neen’ gezegd worden. Geen geld voor klaas, leg het hen maar uit. Als moeder zich toch laat ompraten, riskeert ze in de rode cijfers te geraken. Het leven is nu eenmaal niet voor iedereen even gemakkelijk, maar voor al die vrouwen die de verleiding van goedkope leningen en zovele andere ‘vallen’ kunnen weerstaan en standhouden zonder zich schulden op de hals te halen, wil ik mijn bewondering neerschrijven en hen een hartelijk proficiat wensen.

(foto: freddy willems)

VERHAAL

Sinds de dag dat de burgemeester is verhuisd, is niets meer zoals vroeger in onze vergeten straat. Zolang de burgemeester hier resideerde, zou geen enkele sluikstorter het in zijn blote hoofd hebben gehaald om overdag zijn camelot op de hoek van onze straat te dumpen. De burgemeester bevond zich namelijk altijd overal tegelijkertijd: in zijn Zetel, op de Aarde en in zijn Deurgat. Met zijn bulderstem die het aantal decibels evenaarde van een roedel zeekoeien op de vlucht voor een misthoorn, verdreef hij elke potentiële sluikstorter uit de straat. Sinds de dag dat de burgemeester is verhuisd, moet ik geen oordopjes meer dragen om te kunnen slapen maar zijn ook de onverlaten opnieuw begonnen met hun sluikse activiteiten.

(foto: freddy willems)

Er liep een vrouw op straat met in de ene hand een boodschappentas en aan de andere hand een zoontje. Ze keek vermoeid en zuchtte nadrukkelijk terwijl ze zich een weg probeerde te banen tussen de fietsers en wandelaars die zich door de winkelstraat haastten. Het was iets over zessen en te bewolkt om te kunnen zien of de zon al helemaal onder was. Eén na één doofden de winkels hun lichten en rolden hun met graffiti bespoten luiken met een klap naar beneden. In enkele minuten tijd verdween elk spoor van aantrekkelijkheid uit de winkelstraten en droop de mensenmenigte af naar smakelijker en vermakelijker oorden.