TiensTiens

(foto: freddy willems)

Die triomfantelijke grijns op het gezicht van mijn buurman Gustaaf, het leek wel Keizer Karel in eigen persoon nadat die er na veel zwoegen en zweten in geslaagd was om de fiere stad Gent aan zijn imperiale gezag te onderwerpen.

'Manneke, manneke', riep hij, 'ge gaat mij niet geloven.'

Nu ben ik al een en ander gewoon van mijn bovenste beste buurman.

Ik herinner me nog levendig die keer dat hij mij op zaterdagmorgen om acht uur uit mijn bed belde om mij apetrots de boormachine te showen die hij zich had weten te bemachtigen. Er was namelijk een nieuwe vestiging van Gamma geopend in het Gentse en de eerste honderd bezoekers kregen gratis een boormachine in de schoot geworpen. Gustaaf, pienter en geslepen als hij is, was er zelfs in geslaagd om twee exemplaren uit de brand te slepen. Het waren dan wel knalgele, waardeloze speelgoedboortjes van plastic waarmee je niet eens een gat in een schuimrubberen plaat kon boren, maar een kniesoor die daarover maalt. Een gegeven paard kijkt men niet in de bek.

Of die keer dat ik met hem ging kijken naar een appartement dat de Dienst Huisvesting hem had aangeboden en hij in een milde staat van paniek geraakte omdat hij het licht in de gang niet uitkreeg. Ik probeerde hem met alle middelen diets te maken dat hij zich geen zorgen hoefde te maken want dat het hier een automatische lichtschakelaar betrof. Hij geloofde geen snars van mijn uitleg, hoe zou ik dat in jezusnaam kunnen weten, en beval mij om aan te bellen bij de overbuur om te vragen hoe aan dit euvel verholpen kon worden. Zoals iedereen die de oorlog heeft meegemaakt, kon Gustaaf geen onnodige verspilling van energie verdragen. Mensen die de oorlog hebben overleefd, zijn van nature ecologisten. Een geluk dat op dat moment de lichtbron in de gang uitviel zodat ik de vernedering bespaard bleef. Een bevel van Gustaaf, hoe onzinnig het ook was, kon men niet ongestraft naast zich neerleggen. Zo stuurde hij mij om de twee dagen naar de buurtwinkel. Aan het hardhorige, oude mevrouwtje in de blauwe schort moest ik dan vragen naar een pakje tabak van het merk dat hij altijd rookte, zij wist dat wel en hij was bang dat ik de merknaam en het juiste nummer onderweg zou vergeten...

Hij keek me aan met blinkende pretoogjes. Ik wilde zijn plezier niet vergallen en giste naar de oorzaak van zijn overmatige en naar manische euforie overhellende enthousiasme.

'Martha is dan toch bezweken voor je charmes?' opperde ik. Martha was het inmiddels hoogbejaarde buurmeisje uit zijn geboortedorp Laarne waarop hij al zestig jaar verliefd was, helaas voor hem was de liefde niet wederkerig, ze was in het klooster getreden. Ze had voor God gekozen in plaats van voor Gustaaf, een hoogst twijfelachtige, betreurenswaardige keuze, althans volgens hemzelf.

'Nee nee', brulde hij, 'ik heb een reis gewonnen naar Dennisland!'

Ik geef toe dat mijn kennis van de aardrijkskunde te wensen overlaat, maar van Dennisland had ik van mijn leven nog nooit gehoord.

'Waar ligt dat?' vroeg ik

Hij keek me aan als een koe die voor het eerst een trein ziet passeren.

'Manneke toch, Dennisland in Parijs, dat moet ge toch kennen van die tekenfilms van Mikkie Moes'.

Uiteindelijk viel mijn eurocent dan toch en beleefde ik mijn aha-erlebnis.

Disneyland dus.

Hij zwaaide met een beduimeld krasbiljet.

'En het is voor twee personen, ge moogt mee met mij manneke.'

Het geluk zit soms in een klein hoekje. Some guys have all the luck.

Om een kort verhaal lang te maken, en minder pijnlijk: in een van zijn schaarse onbewaakte momenten - hij bewaarde zijn winnende lot als was het de Heilige Graal - ben ik erin geslaagd om buurmans krasbiljet aan een nader onderzoek te onderwerpen. Niet dat ik één nanoseconde zou durven twijfelen aan de toerekeningsvatbaarheid van mijn lieve buur, maar een mens kan niet voorzichtig genoeg zijn in het post- L&H-tijdperk. Het viel mij niet makkelijk om het moment de gloire van Gustaaf te verpesten met de ontnuchterende mededeling dat hij niet meer dan een kat in een zak had gewonnen. De prijs van Gustaaf had evenveel waarde als het Zilverfonds van Sinterklaas Van de Lanotte: niks dus.

‘Deze waardebon geeft recht op een korting van vijf euro voor twee personen in Disneyland Parijs in de periode tussen 1-3-2007 en 1-5-2007. Deze bon is niet verenigbaar met andere kortingen.’

We zijn die middag met de bus naar de Blaarmeersen geweest en ik heb hem op een ijsje met drie bollen getrakteerd.

'Fransmannen zijn vuilaards, manneke', zei hij, terwijl het aardbeienijs over zijn kin druppelde, 'wees content dat we daar niet naartoe moeten.'

LIEVEN DEFLANDRE