TiensTiens

Cohousing als groeiende trend in Gent

(foto: Annemie Van den Hende)

Sinds enkele jaren kiezen steeds meer jonge mensen ervoor om samen te huizen: voor de gezelligheid, om kosten te drukken, om ecologische redenen, ... Wie surft naar www.samenhuizen.be of www.allesthuis.be vindt talloze zoekertjes.

Soms wordt een huis aangeboden, soms de huisgenoten: “Wij zijn twee werkende en sportieve twintigers, Jan en Leen (géén koppel!), die op zoek zijn naar een aangename huisgenoot”. Mensen zoeken een huisgenoot die rustig, sociaal en niet-roker is. Op www.allesthuis.be lijkt samenhuizen een kwestie van bewust samen leven: er zijn zoekertjes voor religieus samenleven, holebi-wonen, milieugeëngageerd en vegetarisch wonen.

De huurprijzen voor een huis of flat in Gent kunnen oplopen van 500 tot 1000 euro per maand; elektriciteit, water en gas niet inbegrepen. Dat zijn hoge bedragen en het financiële aspect weegt dan ook sterk door in de keuze voor samenhuizen. De huurprijzen voor ‘samenhuizers’ variëren van 165 tot 500 euro per maand.

Samenhuizer An-Katrien Lecluyse: “Ik zie eigenlijk geen enkel nadeel. Samenhuizen is voor mij een manier om nieuwe mensen te leren kennen. Ik wou liefst samenwonen met mensen die ik vooraf niet kende. Ik vond mijn huisgenoten en ons huis via www.samenhuizen.be. We wonen er met drie, maar tot nu toe hebben er al zes mensen mee ingewoond. Sommigen om een tijdje uit te blazen of omdat het net uit was met hun lief.” Elke Decalf ging enkele jaren terug met vriendinnen samenwonen. “Als je single bent is samenhuizen de ideale oplossing: 't is gezelliger, goedkoper dan op je eentje iets huren, en je leert potentiële vriendjes kennen! Het is ook fijn om na het werk bij te kletsen en de kuis te delen.” Elke verkiest samenwonen met mensen die ze kent, omdat dat volgens haar makkelijker is.

Hoe kies je een huisgenoot? Elke: “We vonden het belangrijk dat het iemand was met wie we op dezelfde golflengte zaten en die hetzelfde levensritme had. Als iemand naar het huis kwam kijken praatten we zolang mogelijk. Dan weet je het wel.” An-Katrien en haar huisgenoten vonden de zoektocht naar een huisgenoot best spannend. “De vorige keer dat we iemand zochten hadden we al een meisje met wie het klikte, maar de telefoontjes van kandidaathuurders bleven komen en toen kregen we een telefoon van een sympathiek klinkende Griek en hebben we hem uitgenodigd voor taart en koffie.”

Veel koppels hebben bij het begin van het samenwonen eindeloze discussies over banale huishoudelijke kwesties. Is dat niet dubbel zo moeilijk als je met nog méér mensen in één huis woont? Voor Elke was de keuken een potentiële conflictzone. “Iedereen heeft zijn eigen manier van organiseren en sommige huisgenoten hebben de neiging om iedereens spulletjes op te ruimen, waardoor je niets meer terug vindt.” Bij An-Katrien loopt dat anders: “Eigenlijk leren we vooral van elkaar. Als de ene bijvoorbeeld bezig is met milieubewust consumeren, gaan de anderen dat overnemen.”

Toen Elke ging samenwonen waren de drie vrouwen vrijgezel. Idem dito voor An-Katrien. Maar dat vrijgezellenbestaan bleef natuurlijk niet duren. Bij An-Katrien gaf het samenleven met koppels geen problemen. Bij Elke is het samenhuizen afgelopen toen alle bewoners met hun lief gingen samenwonen. “Je hebt geen privacy met je lief. Met drie koppels in één huisje raakt het ook te vol.”

Maar samenwonen heeft ook andere knelpunten. Zo is het moeilijker voor mensen die leven van een uitkering of sociale bijstand krijgen. Elke gemeente hanteert andere regels om te bepalen wie als ‘samenwonende’ kan worden beschouwd. Ook bij de RVA kunnen er problemen opduiken, want een ‘samenwonende’ kan een deel van zijn vervangingsinkomen verliezen omdat er vanuit gegaan wordt dat hij/zij kan rekenen op de inkomsten van de andere huisgenoten. Tot slot loopt het ook met de huurcontracten niet altijd van een leien dakje: veel eigenaars willen liever geen huurcontract afsluiten met meerdere personen.

MARLIES CASIER