TiensTiens

I love NY.

Oude dame. Zwarte hoed. Je hebt bijna al je inwoners genummerd, gepokt en gemazeld. Gemazzeld, de lucky few. Op een bank tegenover het Guggenheim. 12.00 am. Wachten tot er een plaatsje vrij komt. Verzorging en toeweiding tot in de eeuwigheid. Mensen die naar je omzien. Van 10 tot 10.

Behalve op maandag.

I love NY.

Je pak zit je als gegoten. Een zoom een zoom, een vouw een vouw. Het stiksel laat niet de minste plaats voor twijfel. Voor vrouwelijke rondingen is galant een uitweg gezocht. Een goede designer doet wonderen.

Hij tekent tot hij de lijn vindt tussen kwetsbaar en frêle, tussen venijnig en edgy, tussen vulgair en volks, tussen à point en over the top, tussen een vrouw die haar mannetje kan staan en manwijven, tussen moordgrieten en femmes fatales.

Dankzij hem ben jij bent definitelyklaar voor grote hoogtes.
Je hakken wijzen je de weg. Opwaarts.
De sky is the limit.

Met duizenden krioelen ze nu aan je voeten de mannen en vrouwen die zich met mooie praatjes, slinkse trucs en seks en cadeautjes een weg naar je hoofd proberen te banen. Om je geheim te ontsluieren. Spiegelneuronen, om zot van te worden.

Maar nobody knows the trouble you’ve seen. Niemand weet hoe je iedere dag Medusa’s blik trotseert. Hoe ziet het uitzicht eruit van iemand die het aanschijn van de wereld verandert? Shock and oh zo geweldig.

Niemand weet hoe je daar boven zachtjes heen en weer moet waaien, om niet te knakken als een riet. Een halfgodin, een engel op mensenmaat met superpowers, daar sta je dan.

Met je onderdanen en je wonderbra en je gebrek aan liefde op grote hoogte.

I Love NY.

Je dode huid.

Insectenkarkas. Wisselstok, gevallen

in je estafetterace tegen de tijd.

Wie niet beter weet, denkt:

hier is iemand dood gegaan.

Wie niet beter weet, droomt hardop:

hier was ooit een beter leven.

In het riet langs de grachtkant dobberen autobanden.

Probeer de mannetjes van de vrouwtjes te onderscheiden.

Mannetjes zijn opvallender getooid. Vrouwtjes

zijn saai. Getooid om afwezig te zijn.

De waarheid ligt ergens in het midden.

Naast het karkas van een oude Buick.

Zwerfvuil en logica gaan niet goed samen. Onnatuurlijk.

Het heeft iets artistieks, al zegt dat meer over kunst, dan over wat anders.

Het wordt avond. De honger te knagen.

Voor de hoger gelegen snelwegen is deze wereld te traag.

Deze onderwereld heeft de laatste trein gemist.

FOTO’S EN GEDICHTEN: HANNES COUVREUR