TiensTiens

Beschaafd amusement voor het hele gezin

Daniël is boos! Op de VTM dan nog. Die hebben namelijk verzuimd om in de nieuwe politieserie Code 37 Gent op een enigszins pittoreske en wervende manier in beeld te brengen. En dat ondanks de forse steun - zowel logistiek als financieel - vanwege het stadsbestuur.

Felix Van Groeningen over De helaasheid der dingen

(foto: freddy Willems)
Felix van Groeningen

Voor zijn derde film waagde Felix Van Groeningen zich aan de verfilming van De helaasheid der dingen, de bejubelde roman van Dimitri Verhulst over een jongen die aan zijn milieu wil ontsnappen en over alle daarbij horende gemengde gevoelens tussen afkomst en toekomst. Om hem te vragen hoe het zover is kunnen komen trokken wij naar Antwerpen, waar hij tegenwoordig woont. “Het is goed om op tijd en stond van omgeving te veranderen. En ik woon hier graag, Antwerpen is een boeiende stad.”

Terwijl in de straten tussen de Voorhavenlaan en de Meulesteedsesteenweg een strijd aan de gang is tussen de voorstanders van ‘asfalt’ en de liefhebbers van ‘kasseien’, met de Raad van State als scheidsrechter, wordt er in die Muide verder aan de diversiteit gewerkt. Ook architecturaal: verkommerd, oud maar in behoorlijke staat, gerenoveerd, nieuw met een randje, hedendaags met de A van architectuur,... alles staat er naast elkaar. Blijkbaar zonder strijd.

(foto: Nathalie Decoene )

De onveilige en drukke verkeersknoop aan de Dampoort schreeuwt al lang om een oplossing. De bouw van een nieuw stadsdeel aan de Oude Dokken zal voor bijkomend verkeer zorgen. Iedereen lijkt het er over eens dat één verkeerstroom uit de knoop gehaald moet worden. De vraag is echter hoe: met een viaduct of een tunnel? Een eenvoudige vraag die – zoals men in Antwerpen weet – echter veel stof kan doen opwaaien.

(foto: Nathalie Decoene )

Stad Gent heeft zijn eigen badhuis voorwaar! Al wie zijn luie namiddagen slijt in veel te dure sauna’s, schommelend tussen New Age zengedoe en Enya-begeleide softerotiek, is nog niet langs het Strop geweest. Toegegeven, het zal een schok zijn. Het bijgebouw van het zwembad staat er al sinds 1971 en werd enkel eens vernieuwd in 1993. Hoewel dat nà de val van de Muur is, krijg je hier een idee van hoe het eraan toe gaat in de publieke baden van een voormalig Oostblokland. Welcome to Gentovia.

(foto: freddy Willems)

In de komende nummers van TiensTiens lichten we de onvermijdelijke impact van de Associatie Universiteit Gent (AUGent, zie kader)  op de stad door. Verschillende domeinen zoals economie, architectuur en cultuur passeren de revue. We steken van wal met een doorlichting van de voor- en keerzijde aan de fenomenale groei van het hoger onderwijs in Gent.

(foto: Kato Vanpoperinghe)

Het is zondagavond 10 mei. Een vijftiental jongeren doorploeteren het grof huisvuil in het Rabot op zoek naar tafels, zetels, stoelen, tapijtjes en schilderijen. Even later "verzetten" ze deze meubels met veel toeters en bellen van het Rabot naar de Vrijdagsmarkt. Hier knutselden ze een grote openlucht-living in elkaar. Toevallige passanten werden vriendelijk uitgenodigd om zich neer te ploffen in het geïmproviseerde salon. Deze actie doet ons terecht vragen stellen bij de relatie tussen de publieke ruimte en actief burgerschap. Beschouwen we de publieke ruimte nog als een forum voor maatschappelijk verzet? Of zijn we geëvolueerd van een actief naar een passief salon-burgerschap?

Weer heel wat prettig nieuws van het groene front, de afgelopen tijd. De hipste modefeestjes, winkeltips en vrijetijdsbestedingen komen tegenwoordig uit ecologische hoek.

Dat Shanghai letterlijk een miljoenenstad is, merk je wanneer je de stad binnen komt. Dat mag dan nog met de Maglev (Magnetic Levitation of magneetzweeftrein)  zijn die je aan 400 km/u de stad inloodst, de indruk dat het stadcentrum omgeven is door de suburbs van de suburbs van de suburbs ontgaat je niet. Tijdens die rit merk je al gauw dat in Shanghai futurisme en communisme, senioren die leven van het pmd dat ze verzamelen en businessladies in mantelpak met merknaam zij aan zij leven. Daarnaast voel je snel aan dat niets wat van Shanghai Shanghai maakt aan het helse moderniseringstempo ontsnapt.

(foto: freddy Willems)

Hij lacht. Het doet pijn. Gek, denkt hij. Lachen terwijl het pijn doet. Hij gaat zitten, houdt zijn hand tegen zijn buik. De pijn blijft zeuren. Behoedzaam wrijft hij over de pijnlijke plek. Het is niets, denkt hij. Hij lacht opnieuw.

(foto: Bernadette Vandecatsije)

De torens van Pandora’ begon drie jaar geleden toen de torenflats aan het Rabot via een pop-poll in Zone 09 uitgeroepen werden tot het tweede lelijkste gebouw van Gent. Hoewel één blik omhoog voldoende is om te merken dat het hier niet om hoogstaande architectuur gaat, stond ik toch wel te kijken van zo’n uitspraak. Want, kan je over een dergelijke plek een uitspraak doen die enkel en alleen op de architectuur slaat? Kan je een woonomgeving zomaar uitroepen tot lelijk zonder impliciet ook een uitspraak te doen over de mensen die er wonen, of heb je meteen ook een oordeel geveld over wat de bewoners van die plek hebben gemaakt? Met andere woorden, kleeft de sfeer aan de plek, en stuurt die ons esthetisch oordeel?  

(foto: Ruben Accou)

Dinsdagochtend 10u en het is al druk in Bayram’s winkel op de Vrijdagsmarkt. Iedereen kent de Turkse groenteverkoper op de hoek van de Kammerstraat, zoveel is duidelijk. Arm in arm met Sas, Freya, Mathias, Daniel en zelfs good-old Yves zie ik Bayram breed glimlachend op de vele foto’s aan de muren prijken.  

Lieven Bauwens: weldoener of klootzak?

Het standbeeld aan de Reep (Collectie Arthur De Decker)

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: Lieven Bauwens was een achterbaks stuk crapuul. Dat is althans de overtuigde mening van enkele auteurs - en niet veel mensen nemen nog de moeite hen tegen de spreken. Bauwens mag dan wel een Gents uithangbord zijn, het is er blijkbaar één met een kantje af.