TiensTiens

Nieuw leven brengen aan de Oude Dokken, het stukje 19de eeuwse haven dat zich uitstrekt tussen de Dampoort en de Muide. Dat is de inzet van één van de grootste Gentse stadsontwikkelingsprojecten van de komende tien jaren. Al jaren is het stadsbestuur bezig met het aankopen van gronden en het maken van allerlei plannen voor de meer dan 1.200 wooneenheden die ze er wil laten bouwen. Naast woningen komen er een aantal kleine parken, heringerichte kaaien, kantoren, winkels en publieke dienstverlening. De promotiecampagne voor deze nieuwe stadswijk komt stilaan op gang. Vele Gentenaars kennen het gebied niet en al helemaal niet als woongebied. Vorig jaar konden geïnteresseerden tijdens de Gentse Feesten met de bootjes van Gent de Oude Dokken opvaren. In de randen van het projectgebied worden sociaal-artistieke werkers ingezet. Er is een website opgezet (http://www.oudedokken.be/) en geïnteresseerden worden regelmatig geïnformeerd over de voortgang van het project.

Baloji over Congo en zijn muziek

(foto: Jérôme Bonnet)

Baloji: da’s 100% Congolese import. Hij groeide op in Luik en rapte zijn weg uit de illegaliteit. Vandaag woont hij in Gent en kunnen we hem zonder omwegen de beste Belgische rapper noemen. Van een succesverhaal gesproken…

Zonder bling bling en zeer à l’aise wandelt Baloji een kwartier te vroeg de Vooruit binnen: bescheiden en stipt! Nee, Baloji is geen doordeweekse rapper. Hij verrast, in de eerste plaats op muzikaal vlak. De voormalige bezieler van Starflam doet het ondertussen solo maar is er allerminst op achteruit gegaan. Zijn jongste album ging hij in zijn geboorteland Congo opnemen. Op Kinshasa Succursale dompelt hij zijn raps onder in een broeierige mix van zuiderse ritmes. “Ik hou van mengelingen. Soul, reggae of Afrikaanse ritmes. Ik ben zelfs grote fan van Jacques Brel.”

Lijn 3, 2, 1, start. Het water stijgt langzaam in de straten, elke dag een centimeter meer, niet ineens en overweldigend als in de rampenfilms. Eerst alleen maar natte voeten, dan gestaag loopt toch het Kuipke vol. Zoals altijd past de mens zich aan, ook de Gentenaren, althans zij die kunnen zwemmen of drijven. De boekentoren zet men in als een lichtbaken voor de Russische tankers aan de Muide. Het MIAT is een bordeel voor vastgevaren zeelui, als ze zich al niet bezatten in de kroegen van de voormalige Belgacomtoren. Opiumderivaten vind je tegenwoordig bij de klokkenluider van het Belfort, rechtstreeks ingevoerd van het oude Stadslaboratorium. De Zuid wordt een mangrove waar men 's zondags waterratten jaagt en nu en dan een boek opvist. De Gentse zooi kent een ware comeback en vooral... een nieuw recept!

(foto: Frank Monsecour)
Merelbeke

In het hol van de leeuw heeft Trage Wegen vzw haar tenten opgeslagen. Van op de Kasteellaan vlak naast de Dampoort met haar eeuwige verkeersdrukte, werkt de jonge vzw aan de herwaardering van paden en wegen voor niet-gemotoriseerd verkeer. “In essentie gaat het om de menselijke sporen van beweging in het landschap en daar mag vandaag best wat creatiever mee worden omgesprongen”, vindt Andy Vandevyvere, coördinator van Trage wegen vzw.

“Wegen kunnen bezwaarlijk teruggebracht worden tot hun vervoerfunctie, het zijn ook sporen in het landschap en het geheugen van mensen. Zij hebben altijd bestaan. Oorspronkelijk waren het tijdelijk geërodeerde wandelpaadjes of karrensporen die men op een gegeven moment is gaan standaardiseren, rechttrekken of verharden. Ze weerspiegelen de maatschappelijke bewegingspatronen en de evoluties op dat vlak.” Onder ‘trage wegen’ verstaan we verbindingen zoals steegjes, doorsteekjes, jaagpaden langs kanalen, enz. Het huidige netwerk van trage wegen wordt echter kleiner en kleiner terwijl de vzw de vraag ernaar ziet stijgen.

(foto: Freddy Willems)

Mobiliteit is een heikele kwestie. De kwalijke neveneffecten van onze (auto)mobiliteit zijn ongelijk verdeeld. De stedelijke bevolking kan er van mee spreken. Nadat Koning Auto de Gentse binnenstad decennialang onder de voet liep, kwam er een kentering eind de jaren 1990. Waar staan we vandaag met mobiliteit in Gent?

(foto: Nathalie Decoene)
NME Bourgoyen

Slecht geïsoleerde gebouwen wegen zwaar op het energieverbruik. In Gent staan er nog veel te veel van dit soort energievreters. Veelal eigendom van de stad terwijl zij net het goede voorbeeld moeten geven. Gebouwen isoleren was immers nooit zo voordelig.

Gent mag fier zijn op haar architectuur. Verschillende prachtige bouwwerken sieren de binnenstad. Helaas zijn de meeste onder hen ook erg energieverslindend. Het Miat is met haar glas-in-metaal-structuur en hoge verwarmingskosten een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Desondanks zijn er nog ontelbare gebouwen die dit voorbeeld volgen. Kerken, De Centrale, de Vooruit en het stadhuis zijn slechts enkele van de mastodonten met veel grote open ruimtes en enkel glas.

Gent pakt zijn parken uit

(foto: Freddy Willems)
Keizerpark

Uit de media maar nog steeds in de problemen

Gent werd vorige herfst opgeschrikt toen een veertigtal Roemeense Roma zich vestigden in de oude volkstuintjes in de Rabotwijk. De schrijnende situatie van de Roemenen bracht de ruimere situatie van de Roma’s in Gent onder de aandacht. De crisissituatie van de winterperiode is voorbij maar Gent weet nog steeds niet goed wat gedaan met haar Roma’s.

Het stadsbestuur noemde de armtierige woon- en leefsituatie van de Roemeense zigeuners “schrijnend”. Men zette enkele stappen om de situatie leefbaarder te maken en slaakte vervolgens een kreet om hulp. Ook Ferdinand Hawer van de Stedelijke Integratiedienst (SID) en Carla Ronkes, vrijwilligster van de Werkgroep Vluchtelingenwerk vinden dat “Gent met moeite het hoofd boven water kan houden.” Op vier jaar tijd ontving de stad ongeveer 6500 inschrijvingen van nieuwe EU-burgers. De grootste groep is van Bulgarije, de Slowaken volgen op de tweede plaats. De SID schat dat 3300 onder hen Roma zijn. Het aantal nieuwe EU-burgers zonder wettige verblijfsvergunning wordt ook nog eens op één à tweeduizend geschat.

De barre winter ligt reeds ver achter ons, het strand van Blankenberge en de frigoboxen zijn gevuld, de aders der autostrades verkalken door files en geen hond denkt nog aan zijn dakloze medemens. Daar hebben we immers de hype voor nodig die media en politiek daar elk jaar rond orkestreren.

Elke winter opnieuw kleuren de televisies grauw en grijs met beelden van ongewassen en bebaarde drinkebroers, stemmenpakkers met tranen in de ogen en oude besjes die hun hemel trachten te verdienen door een tas poedersoep te schenken aan de zieltogende ongelukkige die voor haar deur op de kille kasseien crepeert. Vanaf het moment dat het kwik echter weer boven het nulpunt komt piepen verdwijnen die beelden als sneeuw voor de zon. Maar de daklozen, en het probleem dakloosheid zelve? Dat is een pietsje hardnekkiger.

Een verleden dat moeilijk heelt

(foto: Toon Lambrechts)

Tussen 92 en 95 raasde Europa's bloedigste conflict sinds WO II over Bosnië. Nadat het doek viel over Joegoslavië raakten Serviërs, Kroaten en Bosnjaken verward in een eindeloos aanslepende burgeroorlog. Middelpunt van deze waanzin was Sarajevo. Vier jaar lang werd de stad belegerd en beschoten, met zo'n 10 000 doden als triest gevolg. Vijftien jaar later lijkt de stad haar levenslust hervonden te hebben. Maar ver weg is de oorlog nooit voor Sarajevo en haar bewoners. “Je kan toch ook niet vergeten wat niet te vergeten valt.”

Sarajevo verrast meteen. De eerste wijkt waarlangs de bus de stad binnenrijdt is niet Servisch, Kroatisch of Bosnjaks, maar Chinees. Een paar restaurants en wat winkels en pakhuizen die ietwat verdwaald aandoen in dit stuk Balkan. Een nieuwe etnische groep in wording?

Ondanks alle onheilsberichten over bedrijven in moeilijkheden, massaontslagen en piekende werkloosheidscijfers is er toch één sector die het uitstekend blijft doen. De sociale economie met name; die een ware bloeiperiode lijkt te beleven. Maar of dat nu echt zo’n goed nieuws is valt nog te bezien.

Het is namelijk niet de eerste keer dat we een opbloei van de sociale economie zien. Specialisten terzake hebben het zelfs over verschillende ‘golven’. En die golven blijken altijd op te komen in periodes waarin het globaal bekeken niet zo goed gaat.

200 jaar ‘Ghent Peace Treaty’

In 2014 is het 200 jaar geleden dat Engelsen en Amerikanen de ‘vrede van Gent’ sloten. Sommige Gentenaars willen die gebeurtenis groots herdenken, bij voorkeur in aanwezigheid van de Queen en de familie Obama. Het herinneren van het einde van een oorlog die iedereen (en niet zonder reden) vergeten is, zal nochtans een hele opdracht zijn.

De wereld was een wat verwarrende plek in 1814. Napoleon was verslagen en Europa een puinhoop. Keizers, koningen en aanverwanten wilden in Wenen de boel herverdelen, maar dat maakte de zaken alleen maar erger. Het hele continent liep vol soldaten en elk moment kon een nieuwe oorlog uitbreken, het was alleen niet helemaal duidelijk tussen wie. En ondertussen vochten Engelsen en Amerikanen een oorlog uit waar ze allebei van af wilden.