TiensTiens

AANKOMSTSTAD GENT

De herwaardering van de 19de-eeuwse gordel is niet enkel een zaak van voorbijgaande stadsvernieuwingsprojecten, maar vergt van het beleid permanente aanwezigheid, acties en investeringen. TiensTiens pleit daar al lang voor en zoveel is nu ook duidelijk voor het stadsbestuur na een aantal scherpe reacties van bewoners en organisaties. Symptomatisch is de boze lezersbrief van een ABVV-militante uit de Brugse Poort (1) die de groeiende sociale problemen in de buurt aanklaagt en stelt dat het sinds de nieuwe golf van Oost-Europese migranten, voornamelijk gebrandmerkt als ‘Roma’, van kwaad naar erger gaat. Ook de ‘oudere’ migrantengroepen mengden zich in het debat. Volgens het Gentse Vlaams CD&V parlementslid Veli Yüksel is ook de Turks-Gentse middenklasse de overlast zat en overweegt een deel van hen uit te wijken naar de stadsrand (2). Tegelijkertijd echter is een deel van de Turkse gemeenschap via koppelbazerij, huisjesmelkerij en mensenhandel zelf betrokken bij de toestroom van de Oost-Europese nieuwkomers, zoals ook aangehaald op het wijkdebat Sluizeken-Tolhuis-Ham. Maar kritische stemmen bleven niet beperkt tot de discussie rond de Roma. Onder meer op het wijkdebat in Nieuw Gent kreeg het stadsbestuur de wind van voren. Bewoners klaagden aan dat het stadsbestuur hen in de steek liet en alle aandacht naar de binnenstad ging.

Sinds 1998 staat Sylvie Dhaene aan het hoofd van het Huis van Alijn. Sindsdien wordt ze alom geprezen voor de manier waarop ze nieuw leven in het oude en wat muffe museum voor Volkskunde blies.

Als ik met de Zwarte Hond zit, lieve Dolores, heb ik geen zin in herbergbezoeken en andere superleuke activiteiten ter bevordering van mijn sociale cohesie. Dan heb ik aan mij en mezelf ruimschoots genoeg om deze wonderlijke wereld te vervloeken en de onzalige dag te verwensen waarop ik stommelings vanuit de warme moederschoot op dees’ kale aardkloot werd gefloept.

Ze kunnen niet leven van de kunst, maar ze leven voor de kunst. TiensTiens bezoekt gevluchte kunstenaars. Kakayi en zijn vrouw Avin Kaki, afkomstig uit de zwaar getroffen Iraakse stad Kirkoek en Sergei Andreev, uit het Russische Oeralgebergte. De kunstenaars praten vrijuit over leed en leven, over hun passies en hun kijk op wereld, en over het kunstenaarsbestaan hier én daar.

(foto: Toon Lambrechts)

Gent is een stad met traditie als het op kraken aankomt. Uit politieke overwegingen, maar meer nog uit economische noodzaak trekken mensen in huizen zonder eigenaar te zijn of huur te betalen. Nogal wat eigendommen van de stad Gent staan leeg, vaak in afwachting van traaglopende stadsvernieuwingsprojecten, en krijgen dus met krakers te maken. Dat bezorgde de verantwoordelijke schepenen in kwestie al de nodige grijze haren.

(foto: Steven Geirnaert)

Verzengende woestijn en besneeuwde pieken. Achterdocht naast oneindige gastvrijheid. Boerka’s maar ook plastische chirurgie. Repressie in een land dat we associëren met een hoogstaande cultuur. Een alcoholverbod maar opium op elke straathoek. Iran is een land vol tegenstellingen. Tegenstellingen met nuances die geen weerklank krijgen in onze westerse media, waardoor we in Europa Iran enkel als het land van ayatollah, fatwa, uranium en mollah kennen. Tegenstellingen en breuklijnen die vooral liggen tussen stad en platteland. Een verward bericht uit Esfahan.

(foto: Pieter Morlion)

Het stedelijke landschap van Gent en het collectieve geheugen van de Gentenaars bevatten tal van verwijzingen naar de universiteit en haar gebouwen, studenten en professoren. ‘Plaatsen van herinnering’, noemen we de plekken waar de universiteit zich verankerde in de stad. Het project UGentMemorie (www.UGentMemorie.be) gaat op zoek naar deze plaatsen van herinnering en onderzoekt het gemeenschappelijk geheugen van stad & universiteit. In het vorige nummer van Tiens Tiens belichtte UGentMemorie de Blandijnberg als het Cuba van Gent. Deze aflevering ontdekken we de Overpoortstraat, het nachtelijke podium van de boemelende student.

(cartoon: SEBC)

Bekijk een grotere versie van de strip

Horden verdwaalde autobestuurders spraken de voorbije decennia bewoners van de Brugse Poort aan, vertwijfeld op zoek naar bowling De Meibloem. Als buurtbewoner was het niet altijd makkelijk hen het complexe stratenpatroon van de Brugse Poort uit te leggen. Met de komst van de GPS viel het aantal verdwaalde reizigers echter opvallend terug.

SOCIAAL-ARTISTIEK WERK IN GENT

(foto: Jan Lietaert)

Gent en cultuur: het is een geslaagd huwelijk. Het Gentse stadsbestuur organiseert niet enkel grootschalige culturele evenementen, maar investeert ook in een wijkgebonden culturele infrastructuur en in sociaal-artistiek werk. Omdat sociaal-artistiek werk een belangrijke rol speelt in stedelijke vernieuwing, legde TiensTiens vier gezichten van het Gentse sociaal-artistieke werk een aantal prangende vragen voor.

Die eerste tellen rechtop in bed, zit het kind terug in Slovakije. Deze zolderkamer is even donker, even wak als de andere.

Het meisje weet alleen dat ze plassen moet.

Dus waagt ze zich vooruit onder een kap van droog deken, tussen de bedden, de zware adem; zoekt ze de trap met de teentjes en daalt ze door twee lichaamswarme etages om pletsend op de tegelvloer het toilet te beklimmen.

Ze plast met de deur open. Dat helpt tegen de geur – de sifon staat droog – maar ook tegen de angst, tegen het donker.

Gent bulkt van de lokale initiatieven en die zijn lang niet altijd het werk van de stad. Diverse vrijwilligers-, buurt-, wijk- en actiegroepen, -raden en -comités proberen op eigen houtje, met of zonder steun van het bestuur het plaatselijke leven te verbeteren.

La Gantoise for Dummies

Alles heeft zijn geschiedenis, zelfs het voetbal, waar ze nochtans elke week de match van de eeuw spelen. Al meer dan 100 jaar lopen ze in Gent achter een bal in een poging eindelijk eens kampioen van België te worden. Voorlopig is dat nog niet gelukt, maar de tijd werkt in ons voordeel.