TiensTiens

(Illustratie: Sébastien Conard)

Net voor het zomerverlof kondigden Sp.a en Groen! aan in Gent in kartel naar de volgende gemeenteraadsverkiezingen te gaan. Ze willen daar naar eigen zeggen een ‘sociaalecologisch stadsproject’ mee uitdragen. Ze kiezen voor een stedelijk beleid dat investeert in de sociale vooruitgang van alle bewoners, zowel de zittende als toekomstige bewoners, en van Gent een groene en autoluwe stad op mensenmaat maakt. In de komende maanden willen ze dit stadsproject verder uitwerken tot een concreet politiek programma.

(foto: Ruben Accou)

“De feitelijke onwetendheid van mensen over hun eigen buurt is verbluffend”. Jan Blommaert zet meteen de toon van het gesprek. Beroepshalve is Blommaert taalkundig antropoloog aan de universiteit van Tilburg. Maar hij is vooral bekend als één van de scherpste critici van de politieke actualiteit en een gepassioneerde bewoner en observator van de stad. Tijd voor een gesprek over Antwerpen, Gent en het verschil tussen beiden.

Als fervent fietser en Gentenaar zonder wagen, kom ik op vele plaatsen met de fiets. De stad mag dan al inspanningen doen om het fietsen veilig en aangenaam te maken, toch schiet ze op dit gebied nog schromelijk te kort. Dat fietsen niet enkel een recreatieve bezigheid is, zich niet enkel beperkt tot het woon-werk verkeer, een ritje van of naar het station of de winkel, blijkt nog steeds niet tot op het stadhuis doorgedrongen te zijn. Buiten enkele (relatief) veilige fietsassen (denk maar aan de as Centrum - Gent St-Pieters), en enkele mooie fietsbruggen is het pover gesteld met de fietsaccommodatie in Gent. Wie de rand van Gent wil bereiken moet het stellen met gevaarlijke fietswegen. Of het nu de Brusselse, Hundelgemse, Dendermondse of Drongense steenweg betreft: het blijft een hachelijke onderneming om daar door weer en wind te fietsen. Nochtans is de fiets een efficiënt en aangenaam vervoersmiddel, ideaal geschikt voor de stad en de rand. Alleen blijkt dat in België nog niet te zijn doorgedrongen. Als je een Nederlandse stad binnenkomt, merkt je direct dat de fiets er een prominente plaats heeft. Niet de auto, maar de fietsers en voetgangers maken er het mooie weer. Bovendien hebben de automobilisten er meer respect voor de zwakke weggebruiker. Heel anders dan hier waar openzwaaiende portieren en gevaarlijk rijgedrag schering en inslag zijn en fietsers vaak nog aanzien worden als een obstakel op de weg.

(foto: Evy Menschaert)

De Antwerpse procureur-generaal Yves Liégeois ging begin september nogal kort door de bocht door te stellen dat onze democratie bedreigd wordt door een ‘buitenproportionele instroom van buitenlanders’ (1). Maar dat onze welvaartstaat, en dan vooral de sociale bijstand, in zijn voegen kraakt door de instroom van migranten is een feit. In dit artikel gaan we na hoe de grootstedelijke OCMW’s van Gent en Antwerpen omgaan met deze nieuwe situatie.

Begin maart lanceerden het Gentse federaal parlementslid Karin Temmerman (Sp.a) en senator Bert Anciaux (Sp.a) op De Wereld Morgen een pleidooi voor de uitbouw van een Europese Sociale Bijstand, een Europese OCMW regeling zeg maar (1). Ze zoeken daarmee naar een oplossing voor de druk die de intra-Europese migratie op lokale bijstandssystemen zet. De concrete aanleiding voor dit initiatief ligt in Gent. Als gemeenteraadslid (en voormalig schepen) ziet Temmerman er het draagvlak voor een sociaal beleid afbrokkelen door de spanningen over de toestroom van nieuwe EU burgers. Anciaux wil tegenover de populistische oproepen om de Roma harder aan te pakken mee zoeken naar een menselijk antwoord op de migratie van nieuwe EU burgers.

Schapen langs de oevers

(foto: Ruben Accou)

Dat er stadsgroen moet zijn, dat staat buiten kijf. Wat groen min of meer is weten we allemaal. Welk groen ‘esthetisch verantwoord’ is, daaover lopen de meningen echter uiteen. TiensTiens ging het na bij Jeroen Laureyns, natuurliefhebber, kunsthistoricus, criticus en docent aan Sint-Lukas Beeldende Kunsten Gent. Hij doctoreert momenteel rond het Vlaamse landschap in de kunsten. Hij zal wel weten wat mooi groen is.

Wie in steden rondloopt en verder kijkt dat de terrassen, komt ze wel tegen. De boodschappen die met sjablonen op de muur zijn gespoten. Veelal politiek-maatschappelijke thema’s of pure grafiek, soms met een knipoog naar de omgeving à la Banksy.

Bitter weinig sex, wat toch wel opmerkelijk is voor een stad. En is wat er staat een overzicht van ons huidige sexbeleving of een aanklacht?

(foto: Freddy Willems)

(Illustratie: François Van Damme)

Cairo is een metropool van zestien miljoen inwoners. Sinds een twintigtal jaar zwermen de hogere middenklasse en de elite uit naar in het omringend woestijngebied opgetrokken nieuwe steden. Een van de belangrijkste trends in deze nieuwe steden zijn de zogenaamde gated communities, vanuit de lucht makkelijk herkenbaar aan de parken, zwembaden en golfterreinen. “Deze communities werden vaak neergezet door bedrijven van de Mubarak familie, maar de ontwikkelingsplannen voor meer ommuurde steden werden bevroren in het nieuwe Egypte”, zegt Yehya Shawkat, Egyptisch architect en onderzoeker.

(Illustratie: François Van Damme, geïnspireerd op Vive La Sociale van Ensor)

Vooruit – ooit bijna verdwenen uit het Gentse stadspanorama – is nu één van de stenen bakens in de Sint-Pietersnieuwstraat, waar iedereen wel eens langs- of binnenloopt.

(foto: Collectie Archief Ugent)

‘Plaatsen van herinnering’ zijn plekken in de stad waar de geschiedenis heeft toegeslagen. Ze zijn bijzonder omwille van de gebeurtenissen die er plaats vonden en de emoties die er rond hangen. Ook de universiteit, haar professoren en studenten hebben hun sporen achter gelaten in het stedelijk landschap. Het project UGentMemorie (www.UGentMemorie.be) gaat op zoek naar deze plaatsen van herinnering en onderzoekt het gemeenschappelijk geheugen van stad en universiteit. Deze vierde etappe in het parcours van herinnering brengt ons bij studentenrestaurant De Brug. Het enige universiteitsgebouw waar élke student thuis was, of toch al eens ging eten.

(foto: Ruben Accou)

Het weer is een wisselvallig wanneer we aankomen op het stadsstrand aan de Gentse Oude Dokken. Niet uitzonderlijk voor de mensen van DOK, want die startten hun werking tijdens de wisselvallige ‘zomer’-maanden. Ondanks het gebrek aan zon lieten enkele enthousiaste medewerkers van DOK hun licht schijnen over het nu en straks van de DOK werking. Aan tafel Xavier DeCloedt, Sofie Vandaele en Liesbeth Vlerick.

Dave Devo

(Strip: Kurt Hoorne)

(Illustratie: R. Podevijn, Heiligen van onzen stam 5, Bavo (1945))

Gent bestaat dankzij een stel heiligen dat de plaatselijke wilden kwam bekeren en meteen ook maar twee abdijen bouwde. De occasionele passerende Viking brandde de boel weer plat, waarna alles van vooraf aan kon beginnen.