TiensTiens

In september lanceerde de stad Gent het kinderopvangproject Villa Kakelbont (1). Dit project creëert vijftig kinderopvangplaatsen voor inburgeringscursisten en wil zo een belangrijk obstakel voor het bijwonen van taallessen uit de weg ruimen. Op zijn blog haalde N-VA politicus Siegfried Bracke hard uit naar dit initiatief. “Voor wie ga je dan zorgen, in een situatie van schaarste waarin je moet kiezen wie eerst komt?”, vraag Bracke zich af. “Voor de inburgeraars? Voor de werkende jonge mensen? Het stadsbestuur maakt de keuze, maar ik ben het daarmee roerend oneens.” (2) In een N-VA folder gaat N-VA OCMW raadslid Elke Sleurs op dat elan verder en hekelt ze de ‘typisch paarse extra aandacht voor zogeheten kansengroepen’. Op zijn Facebook pagina verduidelijkt N-VA federaal parlementslid Peter De Decker de neoconservatieve ideologie achter dit standpunt. Volgens De Decker moet er “eerst geïnvesteerd worden daar waar het rendement het zekerst en hoogst is (mensen met een job, belastingbetalers) en pas dan in het vergroten van kansen die nog lang niet zeker zijn” (3). De samenleving als een commercieel bedrijf dus, waar eerst en vooral geïnvesteerd wordt in wat winst oplevert. Dat de ‘verliezers’, in tegenstelling tot in een bedrijf, wel in de samenleving blijven rondlopen, met alle gevolgen van dien, geen N-VA’er die er bij stil staat.

“Links heeft geen kaas gegeten van racisme.”

De jonge sociologe Nadia Fadil is geboren en getogen in Borgerhout, waar ze de opkomst van een nieuwe generatie zelfbewuste allochtone jongeren van nabij meemaakte. Haar visie op hoe onze maatschappij omgaat met allochtone jongeren is een niet mis te verstane ‘wake-up call’ voor onze samenleving maar ook voor links.

Bowlen met stad en projectontwikkelaars

(foto: Sun-Hee BEYS)

Veranderingen op til in de Meibloemstraart, hartje Brugse Poort. Projectontwikkelaars Urban Link en Acasa plannen een nieuw groot woonproject. Bewoners uit de buurt eisen echter inspraak in de toekomst van de buurt.

Duurzaam bedrogen?

(Illustratie: François Van Damme)

Gent wil een stad zijn met een duurzaam imago. Vandaar de keuze voor hout en papier met een FSC-label, dé garantie voor verantwoord bosbeheer. Maar wat als blijkt dat FSC meer en meer bedrijven certificeert die mensenrechtenschendingen en milieumisdrijven begaan?

STEM voor de wijk!

(Illustratie: Ruben Accou)

Districtsraden, dat is iets van ’t Stad – lees Antwerpen. Althans tot op heden. In Gent gaan al langer stemmen op voor het invoeren van districtsraden. Arthur De Decker, dossiervreter en al jarenlang pleitbezorger voor een volksraadpleging over de oprichting van districtsraden, Frank, betrokken buurtbewoner uit Ledeberg en Elias Vlerick, één van de bezielers van ‘Wij zijn de buurt’ proberen ons van het belang van districtraden te overtuigen.

Gent Terminus

In Gent is ongeveer één bed beschikbaar per drie daklozen.(1) De rest kraakt of slaapt op straat. Deze regel geldt ook voor kinderen.

Deze regel geldt ook voor kinderen. Kinderen slapen in stadsparken.

In Gent heeft een boze geest zeer recent het flikkenkorps ingeblazen om krakers ofwel meteen uit te zetten, of om hun opgegeven naam handig te vergeten zodat de dagvaarding tot ontruiming niet kan aangevochten worden.

De redenering is kinderlijk simpel:

voldoende onderdak zou een aanzuigeffect creëren.(2)

(foto: Frauke Decoodt)

In Guatemala Stad wordt sinds 22 augustus de straat voor het parlement bezet. De bewoners van de krottenwijken gaan niet weg tot de "wet voor huisvesting" wordt goedgekeurd.

Subtiel & hardvochtig

(foto: Bart Lodewijks)

Bart Lodewijks (Beuningen, Nederland, 1972) trekt krijtlijnen op de gevels van huizen, scholen en kerken, op wegdek en op muurtjes die van iedereen en niemand zijn. Soms gaat hij naar binnen en tekent dan strepen over het behang, een figuur over het parket. Zodoende verbindt Lodewijks gebouwen onder elkaar maar ook de mensen die ze bewonen, zoals onlangs in de Gentse wijk Moscou en straks in de Zondernaamstraat nabij de Centrale. Een gesprek met een voorzichtig man.

De bekendste Gentse striptekenaar was ongetwijfeld Marc Sleen, al verhuisde die na zijn geboorte in Gentbrugge bijna onmiddellijk naar Sint-Niklaas. Maar hoe staat het vandaag met de strip in Gent? We maken voor u graag een ruwe en volstrekt onvolledige greep uit al datgene wat er in de stad aan stripgerelateerd schoons te beleven valt: van internationaal scorende humoristen tot het uitgeven van echt Vlaams striperfgoed.

(foto: http://www.ugentmemorie.be/plaatsen/bijloke)

De Bijloke is een unieke ‘plaats van herinnering’ waar de geschiedenis van universiteit, stad, samenleving en wetenschap samenvloeit. Nergens is het contact tussen stad en universiteit zo intens geweest als hier. Studenten en hoogleraren van de faculteit Geneeskunde waren tot 1960 voor hun onderwijs en onderzoek aangewezen op het stedelijk armenhospitaal. Geconfronteerd met de miserie van het Gentse proletariaat kreeg hun wetenschappelijk werk sociaal geëngageerde verlengstukken. Maar de gedwongen samenwerking zorgde ook voor wrevel, frustraties en conflicten.

(foto: Ruben Accou)

Sedert een tiental jaar voert Gent een offensief speelruimtebeleid. Een concrete realisatie van dit beleid is een forse stijging van het aantal speelterreinen. Vandaag telt Gent een 130-tal formele speelterreinen tegenover 82 in 1993. Ter vergelijking: in Antwerpen, een stad met bijna dubbel zoveel inwoners, zijn er 190 speeltuinen.

De Gentse opstand tegen Filips de Goede (1449 – 1453)

‘De Gentenaars verpletterd bij Gavere ...’

In 1449 kwamen de Gentenaars in opstand tegen de Bourgondische hertog Filips de Goede, waarop een jarenlange en nogal bloedige strijd volgde. Men had zich die moeite kunnen besparen, want vandaag is die opstand zo goed als vergeten. Hoe komt dat zo? En hoe zat dat nu weer met die Bourgondiërs?