TiensTiens

(foto: Freddy Willems)

Alles van waarde is weerloos

Met de eerste lentedagen komen de trekvogels terug uit het Zuiden. Na een tocht over steden, woestijnen en oceanen vinden ze een veilig plekje in uw tuin. Ze voederen hun jongen terwijl u uw kippen ophokt om besmetting te voorkomen. Angst voor een wereldwijde epidemie. Angst voor het grenzeloze.

Het gastvrije westen volgens Elvis Peeters

(foto: Freddy Willems)
Elvis Peeters

Wat gebeurt er als alle kanslozen en uitgeslotenen in deze wereld gebruik maken van het enige wapen dat ze ter beschikking hebben: hun aantal? Elvis Peeters geeft in 'De ontelbaren' een fictief maar fascinerend antwoord op die vraag. Een gesprek over gastvrijheid, migratie en Patrick Dewael.

Vertel me je verhaal

Vertel me over je land

van rode aarde en sterrenpracht

Er kwam geen wagen aan te pas en een fiets was eigenlijk kiezen voor het gemak boven de korte wandeling naar de werkvloer op de Begijnhoflaan.

Colores del Mundo, asielzoekers in de voetbalcompetitie

(foto: Inge De Vuyst)

Bij goede journalistiek hoort veldwerk, en bij TiensTiens nemen we dat soms vrij letterlijk. Met pen en papier in de aanslag trotseerden we daarom de bijtende vrieskou voor een interview met de mannen van Colores del Mundo, de enige asielzoekervoetbalploeg in België. Wedstrijd verloren, maar immer enthousiast: Carl, Artjon en Tati voeren het woord.

(foto: Strash/Victoria Deluxe)

Geachte Minister Patrick Dewael,

We lezen, horen, zien u de laatste weken vaak in de media. U brengt een verhaal over 'het recht', over 'de wet' en over 'artikel zus en zo' uit die wet. Het verhaal klinkt helder, rationeel, objectief en onweerlegbaar. Maar toch, toch is dit verhaal minder objectief en minder onweerlegbaar dan het lijkt. Alleen hangt dit af van hoe we willen denken en waarover we willen denken. Deze brief is een uitnodiging om de andere kant van het denken te verkennen.

Volgens Kif Kif, de interculturele jongerenorganisatie die onder meer een eigen website en webradio beheert, moet het heersende beeld over allochtonen dringend bijgesteld worden. De organisatie geeft jongeren zelf de middelen in handen om daar wat aan te doen. Via onafhankelijke, interactieve en sensibiliserende initiatieven wil Kif Kif een diversiteit aan stemmen en verhalen een forum bieden om een echte interculturele dialoog mogelijk te maken. Emancipatie boven!

Michael de Cock neemt stelling

(foto: Freddy Willems)
Michael De Cock

Auteur en theatermaker Michael De Cock heeft er ondertussen meer dan honderd opvoeringen opzitten van zijn theaterstuk 'Saw it on television/DIDN'T UNDERSTAND'. In een vrachtwagen brengt hij een beklijvend portret van het vluchtelingenbestaan. Hij vertelt de verhalen van asielzoekers die hij jarenlang volgde. De voorstelling kwam tot stand onder de vleugels van het NTG. In het kader van de vluchtelingendag is de voorstelling op 30 april opnieuw te zien in Gent.

(foto: Freddy Willems)

Geslaagd stadsdebat over project Gent Sint-Pieters

Radar lanceerde half februari zijn eerste ‘Stoot van de Stad’. Samen met Vormingplus werd een stadsdebat georganiseerd over het project Gent Sint-Pieters. Zo’n 150 mensen bezochten de infomarkt en namen deel aan het debat. De zaal, de loods van Vormingplus in de Reigerstraat, zat afgeladen vol.

(foto: carmendevos)

Het project 'Bruggen naar het Rabot' in de Rabot- en Blaisantwijk is het zoveelste in een rij van stadsvernieuwingsprojecten. Centraal staan ook hier begrippen als participatie, leef -en woonkwaliteit, betaalbaar en kwalitatief wonen, sociale mix en economische kansen, kortom: nieuwe impulsen voor een sociaal-economisch achtergestelde wijk. Voor de armste wijk van Gent is de nood dan ook hoog. Gewikt en gewogen: zie hier een doorlichting van het project!

(foto: Freddy Willems)
Carla Ronkes

Minister van Binnenlandse Zaken Patrick Dewael opende het jaar met de bewering dat mensen die illegalen in België bijstand verlenen, zich schuldig maken aan een misdrijf. We legden de uitspraak voor aan Carla Ronkes, al jaren actief bezig met het ondersteunen van mensen zonder papieren.

(foto: Vladrom)

Het verhaal van Belgische en Roemeense Roma loopt maar al te vaak gelijk: discriminatie en racisme, uitbuiting en huisvesting in mensonterende omstandigheden. Sinds augustus 2004 verlenen zo’n vijftig Vlaamse vrijwilligers ‘hulp’ aan een dertigtal Romagezinnen in het Roemeense dorp Vlădeni. Eli Vandecasteele - een van de initiatiefnemers van de feitelijke vereniging VLADROM - brengt het relaas van de vicieuze cirkel van armoede en uitsluiting in Vlădeni en houdt een pleidooi voor menselijkheid in de hulpverlening.

(foto: carmendevos)

Vrijdagavond 6 januari. Het schemert. In de tuin van een gekraakt terrein net buiten de ring, staat een caravan. Zíjn huis. Petje, (nep)diamant in het linkeroor, hiphop vest, sportschoenen. Geen kousen. Hij rilt van de winterkou, lacht om de winterkou. Een jaar terug leefde hij op straat. Hij was achttien geworden, dus moest hij weg uit de Limburgse instelling voor ouderloze, minderjarige sans-papiers. Hij kwam in Brussel terecht. Iedere avond ging hij op zoek naar een slaapplaats, naar warmte. De noodopvang voor daklozen was enkel om de andere nacht een mogelijkheid. Hij kon er terecht als hij er de avond ervoor níet geweest was. Dus moest hij soms op straat blijven. Dan overnachtte hij in het station Brussel-Centraal. Zijn schoenen werden er eens gepikt terwijl hij sliep. Hij zag er veel, dacht er veel en op een dag werd het hem te veel. In zijn jeugdig enthousiasme vertelde hij luid aan wie het horen wou: ‘ik ga eronder door!’. Iemand nam hem mee naar Gent, een ander zorgde voor de caravan.

Met het oog op de leefbaarheid in sociale woonwijken wil de Vlaamse minister van Wonen, Marino Keulen,‘nieuwe accenten’ voor het Vlaamse sociaal woonbeleid. Daartoe dient hij de geldende Vlaamse Wooncode en in een later stadium het sociale huurbesluit aan te passen (zie kader). Opbouwwerkersdieactief zijn in sociale woonwijken zijn bezorgd dat enkele geplande maatregelen de sociale huisvesting minder toegankelijk dreigen temaken voor gezinnen met lage inkomens en voor grote groepen allochtonen. Bovendien stellen zij dat het nieuwe sociale huurbesluit een maat voor niets wordt als het geen antwoord biedt op de échte problemen: het grote tekort aan sociale huurwoningen, hun betaalbaarheid voor lage inkomensgroepen en de druk op het financieringsstelsel. TiensTiens publiceert de opiniebijdrage waarmee opbouwwerkers de Vlaamse regering en parlementsleden willen waarschuwen voor de tekortkomingen en gevaren van de nieuwe beleidsintenties. (ac)

(foto: Michiel Hendryckx)
Dick Van Der Harst

Met zijn lange grijze haardos en pretogen lijkt Dick van der Harst een beetje op een muzikale Einstein, en die vergelijking is zo gek nog niet als je zijn biografie bekijkt. Vooral bekend als componist bij het muziek Lod, blinkt van der Harst uit in veelzijdigheid. Door zijn inventieve vermenging van muzikale stijlen en tradities – van klassiek over flamenco tot Bretoense gezangen – creëert hij een alom geprezen soort ‘nieuwe wereldmuziek’. In 2001 kreeg hij naar aanleiding van Het Huis Der Verborgen Muziekjes de Louis Paul Boonprijs voor de maatschappelijke betrokkenheid van zijn oeuvre. Binnenkort trekt een nieuwe lading Verborgen Muziekjes door het land. Hoog tijd voor een gesprek.

Het gaat snel, alles gaat snel, de wereld draait, de wereld tolt.

Snel, te snel af en toe, de grond verdwijnt onder onze voeten.

(foto: carmendevos)

Mensen zonder papieren zijn niet gewenst door de Minister van Binnenlandse Zaken, maar kunnen wel rekenen op de steun van heel wat Gentenaars.

Tientallen organisaties en honderden individuen helpen hen in hun dagelijkse strijd om voeding, huisvesting, werk en onderwijs. Een klinkende naam in dit netwerk is de sociale dienst De Tinten.

De georganiseerde opvang van asielzoekers in België is een relatief recent fenomeen. De eerste regelgeving hieromtrent dateert van december 1980. De toegang tot het grondgebied, het verblijf, de vestiging en de verwijdering van vreemdelingen werden toen voor het eerst wettelijk vastgelegd. Hoewel deze wet in de loop der jaren enkele wijzigingen heeft ondergaan, vormt zij nog steeds de basis voor de asielprocedure.

(beeld: Mario Debaene)

Dit is het verhaal van Gabriël Maindo en zijn drie jaar durende verblijf in België. In die periode was hij verbonden aan de sociaalartistieke organisatie Victoria Deluxe.  

Ik haal liever niet te veel herinneringen op over mijn vlucht uit Congo in 2001, de wet bepaalt trouwens dat dergelijke gegevens niet openbaar gemaakt mogen worden. Daarom speelt dit verhaal zich af tussen 15 november 2002, de dag dat ik in België aankwam, en februari 2005, toen ik besliste alles achter te laten naar aanleiding van de verwerping van mijn asielaanvraag als politiek vluchteling in België. Ik kreeg het verwijt dat ik geen samenhangende verklaringen kon afleggen over wat me overkomen was in mijn land en wat me deed beslissen om te vluchten naar het Koninkrijk België.

Je windt er geen doekjes om

als het avond wordt.

Je vraagt vergeefs om een vuurtje

en dan, vraag je om mij

(foto: Freddy Willems)
Katie Van Cauwenberge: “Over het algemeen is er een warm contact tussen de medewerkers en de bewoners en tussen de bewoners onderling. Af en toe is er wel eens een conflict, dat is onvermijdelijk. Ook onder vluchtelingen bestaat er jammer genoeg racisme.”

Jaarlijks stranden in België duizenden gelukzoekers op zoek naar een beter bestaan of op de vlucht voor politieke vervolging. Een deel daarvan komt naar Gent (momenteel ongeveer 3000). De opvang van zo’n grote stroom vluchtelingen heeft heel wat voeten in de aarde. Om aan dit probleem tegemoet te komen opende het stedelijk opvanginitiatief (SOI) Verapa eind 2004 haar deuren voor vluchtelingen. Sinds de volledige renovatie van het gebouw in november 2005 draait het op volle toeren. Het geschikte moment voor een stand van zaken dus.

Woensdagnacht 21 december. Het is koud en wij liggen hoog en droog in ons warme bed. Plots de deurbel, midden in de nacht. Vast een droom. Ik draai me om en sluit mijn ogen. Opnieuw, ding dong, ding dong, met meer aandrang nu. Mopperend richt ik me op en kijk naar de klok: 3u30. Godverdomme. Welke debiel belt nu iemand wakker midden in de nacht? Kwaad stamp ik de trap af en ruk de voordeur open. Daar staat Besije, ons nieuwe buurmeisje. Een goede twee jaar geleden is ze hier geland met haar gezin, het woelige Kosovo uitgejaagd en hier neergestreken, asiel aangevraagd. Ze spreekt al een aardig mondje Nederlands, met een duidelijk Gentse tongval. Meestal is zij de tolk wanneer haar ouders willen praten. Wat doet zij hier in het holst van de nacht?

(foto: Freddy Willems)

Het is maart en de periode van de nieuwjaarswensen is voorbij. Maar zie, verspreid over de stad wensen mannetjes van Lego iedereen nog steeds ‘tbeste veur tniew joar’ toe. Ik had er ook eentje hangen. De affiche is nu al weg maar ik leerde er wel mijn overburen door kennen. De bakker bij wie ik mijn affiche ging halen had gezegd dat ik er ineens twee moest meenemen. Een om zelf op te hangen en een om bij de overburen mee aan te bellen. Op een blauwe Kerstmaandag trok ik mijn stoute schoenen aan en stak de straat over. Bij de appartementbewoners ving ik bot. Eentje was niet thuis, eentje woonde te hoog en eentje woonde aan de achterkant. Dan maar het huis daarnaast. Ik bleek op bezoek te zijn bij een echt kerstekindje. De blije mama en papa waren nog geen halfuur thuis van de kraamkliniek. De houtkachel brandde gezellig en in een veel te grote wieg lag een veel te klein schepseltje met wantjes aan en een bos donker haar te snurken. Ik kreeg een kerstbal met doopsuiker in mijn handen gestopt en maakte kennis met de trotse ouders. Tien minuten later kon ik vanachter mijn gordijntje zien hoe ze hun affiche ook ophingen. Zucht… Gent kan toch gezellig zijn.

Queer betekende vroeger ‘raar’, ‘bizar’. Later werd het een scheldwoord voor homo’s. Nu noemen sommigen zichzelf queer omdat ze niet beantwoorden aan de seksuele en gendernormen, en ze zich niet kunnen identificeren met ingeburgerde holebi’s.