This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Getuigenis: "Een voorzichtig man ziet het slechte en verbergt zich"
Ingediend door Elias op Vr, 07/07/2006 - 11:24.
Dit is het tweede deel van het verhaal van Gabriël Maindo. In het eerste deel vertelde hij over zijn drie jaar durende verblijf in België, de periode waarin hij verbonden was aan Victoria Deluxe. Uitgeprocedeerd vluchtte Gabriël in oktober 2005 naar Zuid- Afrika, nadien verkreeg hij politiek asiel in Canada. Recent kon hij met een beurs rechtenstudies aanvatten in de Franse stad Tours. Van daaruit schreef hij dit tweede deel, waarin hij terugblikt op zijn keuze om België te verlaten.
Op het einde van mijn verblijf in België bleven vele vrienden en verenigingen hun verlangen uiten dat ik in België zou blijven. Hierdoor kwam ik voor een verscheurende keuze te staan. Uiteraard wilde ik graag verder mijn waarden met de anderen delen en die van hen leren kennen. Maar ik vroeg me af onder welke voorwaarden het mogelijk én aanvaardbaar was om te blijven.
In deze periode, waarin ik moest afwegen of ik zou blijven of vertrekken, was het alsof ‘de hemel op mijn hoofd viel’. Hoe kon ik immers de verwachtingen van mijn vrienden beantwoorden terwijl ik bloot stond aan een mogelijke uitwijzing?
De hemel is op mijn hoofd gevallen, met sneeuw en hele regenbuien aan moeilijkheden.
Maar wat kan men doen? Hoe uit een dal geraken en een nieuw leven te beginnen zonder je zelfrespect en dat voor anderen te verliezen?
Het laatste woord werd van mij verwacht. Na alle inspanningen die ik gedaan had om me te integreren, dacht ik dat een uitwijzing me niet zou kunnen overkomen - om mezelf ook niet te veel geweld aan te doen. Pas later zag ik in dat mijn integratie in feite neerkwam op een assimilatie.
Ik overlegde met mezelf en ging na hoe ik als overwinnaar uit deze proef zou kunnen komen. Daarbij wou ik ook rekening houden met hen die wilden dat ik in België bleef om in de illegaliteit verder met hen samen te leven.
Mijn situatie deed me denken aan het tijdperk van de deportatie van de joden. Toen hadden sommige personen de moed om, los van alle represailles die hen mogelijk te wachten stonden, de joden te beschermen.
Dit moedige gebaar hielp me het hoofd rechtop te houden en in te zien dat ik niet alleen leefde, maar dat we samen leefden, ondanks mijn abnormale situatie.
Ik begon me te realiseren dat, als de mensen die me omringden ‘beslissers’ waren, ze een oplossing zouden vinden voor mijn situatie aangezien ze in staat bleken tot goede diagnoses. Ze verstrekten me immers met hun steun en liefde de gepaste medicijnen om mijn droefheid te milderen en voorzagen zo de wonde op mijn hart van een pleister.
Om de situatie van een sans papier te kunnen begrijpen moet je ze zelf beleven. Je leeft met een permanent gevoel van angst en voelt je verzwakken, op moreel, fysiek en op geestelijk vlak. Je wordt afhankelijk als een kind van zijn ouders of van andere volwassenen, maar dan erger. Want je verkeert dag en nacht in de zekerheid dat het voor je gedaan is in België zodra je op een routinecontrole van de politie botst. Je vermijdt dus best publieke plaatsen of cafés. Want de minste ordeverstoring leidt ertoe dat de politie verschijnt en iedereen in de buurt naar hun papieren vraagt. Als je geen identiteitsbewijs hebt, neemt de politie je mee en bezegelt je lot: dat van de gedwongen terugkeer.
Met het vooruitzicht op zoveel angst en vernedering besliste ik uiteindelijk om me terug te trekken en niet in deze val te trappen. Men weet nooit wat de toekomst in petto heeft, maar een spreekwoord van bij mij zegt: ‘een voorzichtig man ziet het slechte en verbergt zich’. Het is beter niet in een situatie te belanden waarvan je achteraf moet verzuchten: ‘had ik het maar geweten…’. Zonder daarbij echter te vergeten dat wie niets riskeert, niets heeft. Risico’s nemen kan positief uitdraaien, maar het kan je ook schaden of vernietigen.
Uiteindelijk hangt alles af van je ingesteldheid!
DIRK HOLEMANS