This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Natuurpunt Gent de politiek toer op
‘Wij zijn óók de stad’
Interview
(foto: freddy willems)
De Bourgoyen bruisen. Niet alleen tussen de rietkragen maar ook in de blokhut van Natuurpunt Gent gonst het van leven. De lokale vereniging ( met maar liefst 3200 leden) is trots op haar memorandum [1] dat de natuur op de politieke agenda moet plaatsen.
‘Naar een daadkrachtig groen- en natuurbeleid in Gent’, kopt het document van Natuurpunt, en niet zonder reden. Het huidige stadsbestuur is niet gezakt op vlak van goed bestuur, maar moet meer inspanningen leveren om gedane beloftes waar te maken.
“De voorbije weken zaten we al met een aantal politieke partijen rond de tafel. Er wordt wel naar ons geluisterd, zo heb ik de indruk,” zegt Frank Maes, “maar het blijft natuurlijk afwachten wat er werkelijk wordt opgenomen”.
Is er interesse voor groene thema’s bij de politieke partijen? “Goh”, zegt Maes, “het is sympathieke materie, en het is een makkelijk thema, want wie is er nu tegen groen? Frank Beke zei ooit: ‘iedereen is voor meer groen’.
Dat is waar, maar tegelijk is het zodanig vanzelfsprekend dat het heel vaak vergeten wordt. Een goed groen- en natuurbeleid kost geld en vraagt politieke moed. Om meer groen te creëren in de stad moet je als politicus bijvoorbeeld huizen durven af te breken en dat is geen simpele beleidsdaad. Kijk maar wat er gebeurd is bij het project Zuurstof voor de Brugse Poort. Dit was een zeer goede bestuursdaad van schepen Temmerman. Er wordt veel te weinig geïnvesteerd in groen in de stad. Tegelijk wijzen tal van studies uit dat de stadsvlucht van vele jonge gezinnen net te wijten is aan het gebrek aan groen in de stad.
Maar ook buiten de stad moet je als politicus knopen durven doorhakken: tegelijk een stadsbos realiseren en alle landbouwgrond vrijwaren, is onmogelijk.”
“Wij zouden niets liever willen dan dat partijen bij de gemeenteraadsverkiezingen tegen elkaar opbieden voor de groene thema's.”
Maes stelt dat er zonder twijfel een groot draagvlak is om meer te investeren in groen: “In het Leen in Eeklo hoor je Gents praten. Je moet kilometers rijden om een stuk bos te vinden. Bij mooi weer stroomt het natuurgebied de Bourgoyen-Ossemeersen vol met mensen. Dat is elke zondag opnieuw een betoging voor meer plekken als deze. Nochtans hoeft geen enkele partij zijn ideologie overboord te gooien om het gros van wat in het memorandum staat aan te pakken. Wij zouden niets liever willen dan dat partijen bij de gemeenteraadsverkiezingen tegen elkaar opbieden voor de groene thema’s.”
(foto: freddy willems)
Meer groen betekent ook stoppen met het aantasten van de resterende open ruimte, een centraal punt in het memorandum. Dit is wat er tijdens de afgelopen legislatuur wél gebeurd is: verschillende gebieden die een groene bestemming konden krijgen, kregen een ‘harde’ bestemming. Ze werden woon- of werkgebied.
“De omgekeerde beweging zien we nauwelijks: harde bestemmingen worden zelden of nooit groen.” Natuurpunt vraagt daarom een stop op het vastleggen van harde bestemmingen tot 2012. In plaats van nieuwe gebieden in te nemen kan er beter optimaal gebruik gemaakt worden van de bestaande gebieden.
Gent blijft één van de bosarmste gemeenten van Vlaanderen. “Eigenlijk vragen wij niets meer dan dat de eigen beleidsopties van het stadsbestuur waar gemaakt worden”, zegt Maes.
“Het stadsbestuur heeft een Ruimtelijk Structuurplan Gent goedgekeurd waarin werd gekozen voor 830 hectare bijkomend bos in de regio. Uiteindelijk is er slechts 560 hectare bos afgebakend in het Ruimtelijk Uitvoeringsplan. De Vlaamse Regering wil de landbouw ontzien en laat zich daarbij leiden door enkele zwaargewichten binnen de Boerenbond die persoonlijke belangen hebben bij de bestemming van de gronden.” Maes begrijpt dit beleid niet, omdat er voor de landbouwers genoeg mogelijkheden bestaan wat plattelandsontwikkeling betreft. De creatie van groenpolen biedt nieuwe opties voor de boeren, want zij kunnen zich dan richten op recreatie, hoevetoerisme en kunnen betrokken worden bij het beheer van bepaalde gronden.
Natuurpunt vraagt aan de stedelijke overheid om het tekort aan bos te verhelpen via gemeentelijke Ruimtelijke Uitvoeringsplannen.
Daarbij kan de oppervlakte bos aan drie van de ‘groenpolen’ van de stad uitgebreid worden: aan het Parkbos, het oud vliegveld Oostakker- Lochristi en aan de groenpool Vinderhoutse bossen-Groene Velden.
Groenpolen liggen binnen grootstedelijk gebied en moeten ten dienste staan van de stadsbewoner. Openbaar groen op fietsafstand, dat is de idee. In die groenpolen moet er in de toekomst bos komen. Naast de uitbouw van de groenpolen hamert Natuurpunt erop om werk te maken van de ‘groenassen’. Groenassen zijn aansluitende stukken groen die moeten toelaten dat je op een veilige manier Gent kan doorkruisen met de fiets.
(foto: freddy willems)
Maar hoe zit het met de spanning tussen ecologie en economie? Tussen natuurbescherming en recreatie? Natuur en recreatie spreken elkaar niet tegen, volgens Maes. Kijk maar naar de Bourgoyen: een natuurgebied met vrij strenge regels, maar toch enorm populair. Net zoals het ijveren voor natuur en groen niet in strijd hoeft te zijn met de uitbouw van een kenniseconomie binnen Gent. “Wij zijn geen wereldverbeteraars. Wij zijn een natuurvereniging en we zijn eerder pragmatisch ingesteld. We maken ons bijvoorbeeld geen illusies over de verdere uitbouw van de haven, maar we ijveren wel voor compensaties: waardevolle natuur in gebieden die een bedrijfsbestemming krijgen, moet worden gecompenseerd. Daarover wordt onderhandeld. We zijn wel grote pleitbezorgers voor meer sturing door de overheid en een proactief optreden. We willen dat politici hun macht meer aanwenden als het aankomt op groen- en natuurbeleid, in plaats van de macht uit handen te geven.”
Naast de zorg om de natuur en het groen in en rond Gent ligt Natuurpunt ook wakker van haar eigen rol in de Bourgoyen, de plek die ze als actiegroep konden redden en waar ze al 35 jaar actief zijn. De vrijwilligers van Natuurpunt organiseren geleide wandelingen en vernieuwende initiatieven, betrekken bewoners bij het groenbeheer,… Maar de verantwoordelijke schepen Decaluwe lijkt deze inspanningen niet steeds te kunnen waarderen.
De vereniging ondervindt eerder onverschilligheid en zelfs tegenstand in plaats van ondersteuning, onder het mom dat de Bourgoyen eigendom zijn van de stad.
“Natuurlijk is dat zo”, stelt Maes, “maar wij zijn óók de stad, wij zijn betrokken Gentenaars, we zijn een duurzame en actieve burgerorganisatie. Is wat wij doen dan geen burgerparticipatie? Als men draagvlakverbreding wil, waarom ziet men dan niet dat wij dat al vijfendertig jaar doen? We weten niet eens of we onze werking in de Bourgoyen zullen kunnen voortzetten. Mogen we werken vanuit het nieuwe bezoekerscentrum dat nu in aanbouw is? We weten enkel dat de vergunning van ons lokaal begin 2007 vervalt. We merken dat het stadsbestuur aan een eigen vrijwilligerswerking werkt, los van onze ploeg. Naar de reden hiervoor kunnen we gissen. Misschien is deze vorm van zelfverzonnen participatie electoraal interessanter dan het ondersteunen van initiatieven van onderuit.”
MARLIES CASIER
[1] Een memorandum is een soort brief aan de politieke partijen, die hen ‘herinnert’ aan de belangrijkste aandachtspunten rond een bepaald thema. Dit moedigt hen aan om die punten in hun programma op te nemen.
www.natuurpunt.be/gent
Onthaalcentrum ‘De Grutto’, Mahatma Gandhistraat 32, 9000 Gent.
www.natuurpunt.be/gent
Onthaalcentrum ‘De Grutto’, Mahatma Gandhistraat 32, 9000 Gent.
[Opinie] Natuurpunt en
[Opinie] Natuurpunt en Electrabel: voorbij het fatsoen!
http://ovl.indymedia.org/news/2007/06/18980.php
Dat “het middenveld” niet altijd gelijk staat aan “kritische tegenspraak”, is met de deur in huis vallen. Hyperpragmatisme en bureacratische cultuur, gemengd met zelfbehoud zijn ingrediënten van het menu van veel organisaties. Dat men zijn handen vuil moet maken om te handelen, in plaats van een schoon geweten te behouden als een stel saloncommunisten lijkt nog aannemelijk. Toch lijken er ook grenzen te bestaan aan wat kan niet kan. Natuurpunt heeft die gewetensloos overschreden door hun akkoordje met Electrabel. Dat datzelfde Electrabel op dit moment een klacht heeft ingediend tegen Greenpeace wegens bendevorming als “wraakactie” op een actie tegen kern- en steenkool centrales, is blijkbaar geen issue. Uit een diepe bezorgdheid voor ecologische thema's, het milieu, energieproblemen en zelfs natuurbehoud, toch even een kort stuk vol verwondering.
Het akkoord van Natuurpunt en Electrabel
Blijkbaar heeft Natuurpunt een akkoord getekend met Electrabel, dat hen zou verzekeren van zo'n slordige 200,000 Euro steun van de energiereus, in het kader van een milieu-educatief project. In de marge van een interne studiedag bij Suez is er gesproken over een financiële participatie aan Natuurpunt voor een laagdrempelig project rond biodiversiteit. De Vlinder-mee actie is daarvan een eerste realisatie met de bedoeling om een breed publiek in contact te brengen met biodiversiteit dicht bij huis.
Dat deze energiereus ten alle prijze een monopoliepositie wil behouden, alsook dat ze er alles aan doet om het milieu extra te belasten, in plaats van schone energie te voorzien, blijkt niet alleen uit de reportage die Panorama onlangs maakte, maar ook uit de rapporten van Greenpeace dat Electrabel simpelweg het slechtste scoort wat groene energie betreft, zowel op vlak van kernenergie als van fossiele brandstoffen. De groene stroom van Electrabel bedraagt 0,03% van door hen totaal geleverde stroom. ‘Electrabel groen’ staat nog steeds in het rood in de tabel van Greenpeace. Bovendien komt het grootste deel uit afvalverbranding en is deze dus zeer dubieus. Zie: http://www.frogman.be/images_ext/energiebrochure/pdf/Ebelgroen_NL.pdf. Toch lijken deze 'minimale probleempjes' geen obstructie te vormen voor Natuurpunt.
Ter verantwoording gaf de voorzitter van de RVB, Willy Ibens, het volgende antwoord: “Deze projecten hebben voor ons een hoge prioriteit maar vragen door hun grootschalig karakter een belangrijke financiële inbreng die we extern moeten zoeken. In eerste instantie zoeken we voor deze doelstelling steun bij de overheid en bij bedrijven die deze doelstelling willen ondersteunen.
(...) Het maatschappelijk middenveld - waartoe Natuurpunt behoort - heeft een belangrijke signaalfunctie rond allerhande maatschappelijke thema’s. Wij willen mee de motor zijn van maatschappelijke verandering op het gebied van natuur en milieu maar eveneens rond sociale thema’s zoals diversiteit, sociale uitsluiting, enz. Wij zijn geen drukkingsgroep maar een maatschappelijke beweging - gesteund door een grote professionele organisatie - met een grote eigen verantwoordelijkheid om het zelf beter te doen en zo een voorbeeldfunctie in te vullen. Onze geloofwaardigheid hangt in de eerste plaats af van de mate waarin wij die rol ook effectief en kwaliteitsvol kunnen spelen.” (zie JNM-forum, categorie Milieu- item “natuurpunt en electrabel= http://www.jnm.be/forum).
Al lijkt dit antwoord zekerheid en vastberadenheid uit te stralen, toch is de trots van Natuurpunt niet zo rotsvast. Bedenkelijk is dat op hun website tussen de logo's van de partners het logo van Electrabel (bewust?) is weggelaten.
De technieken van Electrabel
Dat Electrabel geslepen is als het aankomt op 'communicatie', is geen nieuws. Na het offensief in HUMO om de film “an inconvenient truth” bij HUMO te betalen, en haar logo in de Delhaize die nu een groen imago heeft, te zetten, is nu Natuurpunt aan de beurt. Dat dit een techniek van “Greenwashing” is om hun meedogenloos imago mee op te poetsen, is blijkbaar geen issue voor Natuurpunt. Op die manier kan Electrabel zich weer eens mooitjes “greenwashen”.
De bedrijfscommunicatie is dan ook vanzelfsprekend: “Met het oog op de uitdagingen waar ze voor staat, wil de onderneming vandaag haar imago ontwikkelen en toetst ze bovendien al haar beslissingen aan vier basiswaarden: klantgerichtheid, performantie, aandacht voor de medewerkers en zin voor verantwoordelijkheid. Deze waarden komen tot uiting in alle communicatieacties van de onderneming.
Zo concentreert Electrabel sinds vorig jaar haar sponsoring- en mecenaatsacties op twee assen: enerzijds de maatschappelijke herintegratie van mensen die, om redenen los van hun eigen wil, uit het maatschappelijk weefsel zijn losgeraakt en anderzijds de bescherming of de valorisering van het leefmilieu.
Het spreekt dan ook vanzelf dat Electrabel onmiddellijk gewonnen was voor het project « Sociale werkplaats Natuur- en Landschapszorg » voorgesteld door de vzw Natuurpunt. Sommigen zouden het huwelijk aan niemand aanraden, andere beweren dan weer dat het een bron van geluk is... Hoe dan ook, wij zijn heel gelukkig - en zeer trots - het huwelijk te vieren van de twee thema's van ons sponsoringbeleid binnen dit zeer ambitieuze project.” (http://www.natuurpunt.be/default.asp?ID=202)
Wat is solidariteit? Greenpeace en de aanklacht van Electrabel wegens bendevorming
Ik vraag me op dit moment af of Natuurpunt ook de oproep van Greenpeace, een platformtekst tegen de beperking op “vrije meningsuiting”, tekende; zelfs nog kan tekenen? Greenpeace werd net door Electrabel aangeklaagd voor bendevorming. Waar er een vanzelfsprekende solidariteit zou moeten heersen tussen milieubewegingen, lijkt de praktijk eerder die van navelstaarderij en zelfbehoud.
Maar ook hier heeft de heer Ibens een mooi antwoord op: “Overigens word ik niet graag gegijzeld door de meer offensieve kant van de milieubeweging. Zoals in de natuur heeft elkeen zijn niche. Er is plaats voor hele gamma natuur- en milieuverenigingen. Van lokaal tot internationaal, van verenigingen met professionals en donateurs tot verenigingen met geëngageerde professionele en vrijwilligers ‘doeners’, van fundi’s en realo’s.” Een sterke eensgezinde milieubeweging lijkt meer dan ooit nodig met de problemen waarvoor we staan. Hopelijk zet dit Natuurpunt toch even aan tot een minimale reflectie.
Zie verder persboodschap van Natuurpunt, wat meer op een reclameboodschap van Electrabel lijkt, op:
http://www.natuurpunt.be/default.asp?ID=202