TiensTiens

(Cartoon: Aäron Willem)

De voorbije maanden werden Gentenaars regelmatig geconfronteerd met verkiezingsdrukwerk in hun bus. Een opvallende publicatie was het kleine boekje ‘Waar was Sas?’ van VLD-lijsttrekker Sas van Rouveroij. Niet alleen is er amper een verwijzing naar zijn partij in terug te vinden, zijn verbod op iets wat er niet is in Gent, met name boerka’s, lokte hevige reacties uit. Zo ook bij deze dame van niet-Belgische afkomst.

Waar was Cristophe?

Hij was in Rwanda te midden van de oorlog, hij verloor zijn familie, zijn benen, heeft een litteken achteraan zijn hoofd en zijn huid is verbrand.

Waar is hij nu?

Hij is in Gent, hij is politiek vluchteling en studeert Nederlands. Dat is erg moeilijk voor hem, hij kan nauwelijks opnieuw normaal praten.

Waar was Amina?

Ze was in Iran met haar man die haar elke dag sloeg en misbruikte. Wanneer ze hem wou verlaten, werd ze ter dood veroordeeld.

Waar is ze nu?

Ze is in Gent en studeert aan de universiteit, ze spreekt perfect Nederlands.

Waar was Ivnova?

Ze was in Roemenië waar ze probeerde te overleven met haar twee kinderen. Ze had de keuze uit twee mogelijkheden: prostitutie of migratie.

Waar is ze nu?

Ze is in Gent waar ze zorgt voor andere kinderen, en droomt ervan terug te gaan en een huis te bouwen voor haar kinderen.

WAAR WAS JIJ DAN SAS?

Het spijt me je te moeten teleurstellen, maar je bent niet de enige die IS.

Er zijn duizenden mensen die, zoals ik, verbaasd ZIJN over de schoonheid en het ‘perfecte evenwicht’ van deze stad, en over wat deze stad nog (misschien niet voor lang meer) te bieden heeft aan een erg grote groep mensen in al hun diversiteit.

Ik ben blij te lezen in je mooie verkiezingspropaganda dat je elke dag naar de stad kijkt en haar schoonheid herkent. Maar…

Is er schoonheid zonder lelijkheid, is er licht zonder duisternis?

Neem je ook de diepste geest waar van deze grootsheid? Of is deze grootsheid zoals een verbazingwekkende vrouw vol botox en siliconen en met zoveel make-up op dat je, wanneer je haar gezicht schoonveegt, een huid ontdekt die is vernietigd?

Ik hoop, Sas, dat je als politicus kan luisteren en beslissen (met de macht die je hebt) en durft te krabben in de poreuze huid van Gent… en dat je niet alleen blijft steken in de ‘making up’ van je stad.

Gent is ook mijn stad, hoewel ik hier niet geboren ben, zoals zovele anderen. Jij koos daar niet voor, dat weet ik. Wij deden het…

Wij trachten hier te integreren, we proberen ‘je taal’ te begrijpen, om te kunnen leven in ‘jouw stad’. We doen verbazingwekkende inspanningen, opdat je op een dag ons niet meer zal bekijken als vreemdelingen omwille van onze huidskleur en onze overtuigingen, maar gewoon als menselijke wezens met dezelfde problematiek als die van jou.

Kan je echt met open ogen naar ons kijken?

De ogen. Op dat vlak ben ik het eens met jou: ze zijn zo belangrijk, zo onthullen ons, ze brengen ons en anderen tot naaktheid. Maar Boerka’s hebben hier niets mee te maken.

Diversiteit is vandaag een groot discussiepunt. Ik begrijp je standpunt, ik begrijp dat je het noodzakelijk vindt dat mensen met je praten in ‘jouw taal’. Maar er bestaat een universele taal die veel verder gaat dan een dialect: de taal van liefde en respect. Zonder die twee zou ik zelfs áls ik je taal sprak, niet met je willen praten. Het zou onmogelijk zijn een dialoog te voeren…

Afwijzing creëert angst en agressie en isolatie. Zoals ik begrepen heb uit je verkiezingspropaganda ga je voor diversiteit met een ‘maar’. Maar zo’n diversiteit creëert alleen chaos …

Ik voel me droevig, Sas, ik dacht dat deze stad beter was dan ze in werkelijkheid is. Ik bereik nu de huid van de stad, realiseer ik me, en ik voel toenemende angst. Ik ben ook bang om op straat te wandelen, ik heb ook schrik dat iemand mij zal vermoorden omwille van mijn huidskleur, ik voel angst om te leven in een samenleving waarin niemand om elkaar geeft. Een erg productieve samenleving, met intelligente en competitieve studenten die enkel kunnen denken aan hun studies, en tijdens de weekends xtc of cocaïne moeten nemen om te kunnen relaxen! Ik ben bevreesd voor de droefenis die ik zie in de gezichten van de mensen. Bevreesd door het besef dat ‘cultuur’ een grote doder is in de eerste wereld.

Zoals je zei, Sas, het is goed leven in Gent, voor heel wat mensen, maar nog lang niet voor iedereen.

En ja, Sas, je hebt gelijk, en andere politici ook: ik gá terug. Ik blijf liever in de derde wereld dan verplicht te worden om tot de vierde wereld toe te treden omdat ik ‘anders’ ben.

NATHALIE ELGHOUL