This page is a part of an online version of Tiens Tiens.
Bollekenskermis
T’is weer van dat! Eens op de zoveel jaar vinden de politiekers er niets beter op dan de brave burgers op zondagochtend vroeg uit hun bed te stampen. Een dagske vrijaf en dan naar ‘t stemhokje, dat is weer te veel gevraagd. Maar goed, het is zoals het is, dus doen we maar verder.
Die ene dag wordt iedereen een beetje scherprechter en saboteur van het politieke landschap. Hoge bomen vangen veel wind en kunnen dus hard vallen. De burger als tuinman van de democratie.
Ook hier op de Brugse Poort zullen de pennen geslepen worden. De een kleurt met tegenzin eender bol rood, de ander stuurt met vuur zijn man of vrouw richting gemeenteraad. Nog een ander zal met leedvermaak die traagzame karavaan richting stemlokaal gadeslaan. Gebrek aan papieren, paspoort of verblijfsvergunning sluit hem bij voorbaat uit van het politieke spel. En toch speelt diezelfde persoon een niet te onderschatten rol in deze stoelendans.
Hoeveel zullen er niet stemmen met die nobele onbekende op hun netvlies gebrand? Zeker in een volkse buurt als deze, waar culturen in elkaar overlopen. Het is gemakkelijk politiek correct te zijn als je in de groene gordel van Gent woont. De slaperige villawijk, al dan niet met buurtwacht, waar de jaarlijkse buurtbarbecue het culturele hoogtepunt is.
Velen waren graag in de stad blijven wonen, maar ach, de kinderen verdienen toch een eigen (speel)tuintje ver van de boze buitenwereld? En dat klasje met al die vreemde kindjes, tja, dat remt de ontwikkeling af en we willen onze spruit zijn toekomst toch niet hypothekeren? Maar natuurlijk blijven we diep vanbinnen zo rood als een bavianenkont en awoerten we richting iedere blokstemmer.
Makkelijk praten voor wie veilig op een afstand zit. Maar voor wie door de jaren heen zijn wijk heeft zien veranderen, is het natuurlijk andere koek. Misschien is die foute stem wel een dikke middenvinger richting buitensteedse tuinwijk. Gewoon om de zelfgenoegzame bewoners ervan te jennen. Om hun politieke theorietjes en salonfilosofietjes met een welgemikte potloodkriebel voor enkele jaren de grond in te boren.
Gelukkig zijn er de laatste jaren een pak idealisten in de stad blijven hangen. Mensen die de buurt kleuren en het experiment van dit moeizame samenleven met gretigheid en stijl durven aan te gaan. Zij tonen dat er los van de politiek ook andere manieren zijn om te reageren, constructiever, meer relativerend. Het is naar hen dat mijn saluut uitgaat. Want Zwarte Zondag of niet, zij zijn de eerste stenen in de dam die deze duistere vloed zal keren.
DAVY VAN DEN HEEDE